Pinkstergeloof
2008-11-07
In het Centraal Weekblad van 10 oktober schrijft Jan van Butselaar over de ophef die is ontstaan over een Pinkstergemeente die genezingsdiensten organiseert voor homo's en mensen met HIV. De arrogantie van het in eigen oog verlichte en weldenkende deel der natie is Van Butselaar in het verkeerde keelgat geschoten.- Jaargang 52
- nummer 22
Hij begint z'n artikel ergens anders, namelijk in de Nieuwe Kerk in Amsterdam, waar begin oktober het Pentecostal Revival Choir optrad, niet in een kerkdienst, maar in het kader van de tentoonstelling (!) “Black is beautiful”. Van Butselaar:
De zangers en zangeressen, begeleid door vier muzikanten met keyboards, drum en gitaar, zongen de sterren van de hemel, dansten en klapten het heil naar de mensen toe. De dirigent was ook een bijzondere: de voorganger van deze Pinksterkerk slaagde er in met hart en hoofd en handen en benen en romp zijn mensen te bewegen tot totale inzet voor het gospellied.
De Nieuwe Kerk, die ondanks alle aanpassingen nog altijd een deftig-gereformeerde uitstraling heeft, zal niet vaak deze muziek tegen haar wanden hebben horen klinken. () En de liederen logen er ook niet om: 'No Jesus, no life', zonder Jezus geen leven, schalde het door de kerk. Ook al weer even geleden dat dit daar klonk.
Pinkstermensen vol vuur, zwarte christenen die in ons land zijn komen wonen en hun geloof delen met wie het maar horen wil. Pinkstermensen vol vuur. Ze zullen het niet altijd gemakkelijk hebben in deze samenleving.
Hoe netjes je ook leeft, je wordt vanwege je huidskleur al gauw op één hoop gegooid met allerlei boefjes en hun maten. Hoe goed je ook probeert te vertellen wat je gelooft, hoezeer je ook mensen probeert te helpen, je wordt door de autochtone betweters, pardon, alweters, wat meewarig aangekeken: dat dit nog bestaat...
Soms wordt het ronduit venijnig, giftig, de reactie die je krijgt. Dan lig je als Pinkstermensen onder vuur als ware je een groepje misdadige charlatans. Dat gebeurde toen een landelijk ochtendblad ronkend het nieuws bracht dat een zwarte kerk in Amsterdam homoseksuelen, aids- en hiv-lijders via gebedsgenezing zou proberen van hun, naar hun inzicht, foute aard af te helpen, van hun ziekten te genezen. Wauw, dat was wat! Mensen die proberen anderen via gebed te helpen! Schande!
Het gemeentebestuur van Amsterdam kwam gelijk in het geweer. Samen met een belangenvereniging van homoseksuelen werd een forse verklaring uitgegeven: dit kon niet! Dit mocht niet! Dit was kwakzalverij! Hier werd de grens van godsdienstvrijheid overschreden! Die (zwarte) christenen mochten zich uiteraard overgeven aan religieus geneuzel in eigen kring, maar mochten geen oordeel hebben over mensen en zaken daarbuiten!
Foei! Daar moest de politie maar eens op af! () Pinkstermensen onder vuur, omdat ze gebeden hebben om genezing.
Pinkstermensen onder vuur, omdat ze een oordeel hebben over de wereld om zich heen. Het moet niet zotter worden. Kennelijk mag 'Amsterdam' wel een mening en een oordeel uitspreken over zijn burgers, maar mogen burgers en groepen van burgers zelf er geen (afwijkende) mening op na houden.
Dat er over homoseksualiteit verschillend gedacht wordt, ook binnen de christelijke kerk, zal iedereen bekend zijn. Dat liefdeloosheid als een kwade ziekte zich aan elke discussie in en buiten de kerk probeert te hechten, eveneens. Maar mogen mensen niet kiezen hun vertrouwen op God te stellen, homo's en hetero's? Mogen ze niet om genezing bidden? In mijn kerk gebeurt dat nogal eens. Mogen mensen niet een andere weg gaan dan die de meerderheid kiest? Dat heeft niet alleen te maken met vrijheid van godsdienst, maar ook nog eens met vrijheid van meningsuitingen die stond toch zo hoog in het Amsterdamse vaandel?
De enige grens die onze grondrechten kan inperken, is de wet van het land en die dwingt niemand anders te denken dan hij of zij denkt. Als het op spreken en handelen aankomt, dan is uiteindelijk de wet de laatste maatstaf. En die is door deze zwarte christenen, hoe je ook verder over bepaalde ethische opvattingen van ze mag denken, niet overtreden.
Niemand werd gedwongen naar de kerk te gaan, niemand werd gedwongen voor zich te laten bidden.
Niemand werd verhinderd naar de dokter te gaan, niemand werd opgesloten of mishandeld. Als dat het geval was, kon de overheid optreden; in alle andere gevallen gaat die overheid zelf in de fout, als ze haar burgers en groepen van burgers brandmerkt en uitsluit.
Jammer dat het Amsterdamse gemeentebestuur begin oktober niet in de Nieuwe Kerk zat, vergezeld van de bevriende belangenorganisatie.
Dan waren ze misschien gaan begrijpen hoe gemeenschap en gebed een helende werking kunnen hebben, al is de 'genezing' soms anders dan verwacht.
Of, nou ja, misschien maar goed dat ze er niet waren. Want 'No Jesus, no life' zingen, kan dat? Is dat niet discriminerend voor al die Amsterdammers die dat niet geloven?
Misschien maar goed dat ze er niet waren. Anders waren al die vriendelijke en vrolijke zangers misschien acuut in een politiebusje afgevoerd...
M.H.T. Biewenga
Drs. Menko Biewenga is predikant van de NGK in Enschede.