Kerknieuws
1980-05-16
Dordrecht/Zwijndrecht - Broeder Horsman is officieel in dienst getreden van de gemeenten Dordrecht en Zwijndrecht. Zijn adres is: Weeslcinderendijk 141, Dordrecht, tel. 078-143914.- Jaargang 24
- nummer 20
Cogma - De eerstvolgende reis naar de Bondsrepubliek hopen we te maken van 16 tot en met 21 mei a.s.
Zondag 18 mei hoopt ds L. W. G. Blokhuis van Schiedam voor te gaan in de kerkdienst 'Van de luchtmachtbasis Bramsche-Hesepe. Allen die met ons contact onderhouden, of liever gezegd, waarmede wij contact onderhouden,en die in de omgeving van Bramsche wonen en werken, worden in deze kerkdienst verwacht.
We hopen dat u allen al het mogelijke zult doen om ons bezoekteam te ontmoeten.
Degenen die vorig jaar. verhinderd waren tijdens onze najaarsreis, hopen we in elk geval aan te treffen.
Bedenk voorts, dat het thuisfront al het mogelijke doet om met u het contact te onderhouden, wil dus van uw kant eveneens al het mogelijke doen om deze reis aan het gestelde doel te doen beantwoorden.
Tot ziens D.V. 16 tot en met 21 mei aanstaande.
Zending / Werk Buitenslands
Zoals aangekondigd hoop ik vanaf nu geregeld (korte) berichten op te nemen van activiteiten van leden van onze kerken die .buitenslands zendings- of ontwikkelingswerk doen. De gebruikelijke informatie over "ons eigen zendingswerk" mag daaronder natuurlijk niet lijden. Dat wordt allereerst vermeld.
P.J.v.K.
Ds Reitsema
In maart jl. schreef ds Reitserna weer een gebedsbrief, We citeren hieruit: "Op de .nieuwe post Salimba zijn we met een doopklas begonnen. Vier volwassen vrouwen volgen die. Allemaal uit heidense families. Ben van hen is de dochter van een toverdokter. Wilt u speciaal voor haar bidden. Het is zo'n geweldige stap om uit de wereld van de voorouderverering over te gaan naar het rijk van onze Here Jezus COhristus. Alleen de Heilige Geest kan de mensen helpen om die stap te doen. Op Salimba hebben we een fijne onderwijzeres gekregen. Ze is begonnen met een zondagsschool die goed loopt. We danken de Here voor haar.
Op Indaleni zijn pas weer een paar volwassenen gedoopt en anderen volgen doopklas. Enkele jonge vrouwen hebben het vreselijk moeilijk thuis, omdat hun mannen feil tegen het evangelie zijn gekant en hen verbieden de kerkdiensten bij te wonen. Ook onder de Indiërs hebben we met dit verzet te maken. Een jouge vrouw uiteen Hindoe familie wil gedoopt worden, maar haar man is een felle tegenstander. Bidt ook voor de zondagsschool van Betty Naidoo en mijn vrouw. De opkomst is nogal wisselend. Dat maakt het plannen van de lessen niet gemakkelijk. Het Bijbelschoolwerk wordt nog steeds gezegend. Het afgelopen jaar hadden we bijna 300 cursisten. Ook deze maand hadden we een fijne groep meisjes voor een week.
De familie van onze evangelist Ndlovu heeft speciaal gebed nodig, nu mevrouw Ndlovu weer naar school. is, wat voor haar slechtziende man en haar 3 kindertjes niet altijd even gemaakelijk is. Op Nkulungwaneis het nog steeds ploegen op rotsen. Evangelist Radebe wordt er wel eens moedeloos onder. Bidt voor hem en zijn jonge vrouw. Ze zijn mals u weet op Msengeni gestationeerd.
Wij zijn allen goed gezond en danken de Here, dat we nog in vrijheid ons werk mogen doen."
lneke Vos
Ineke is afkomstig uit Zwolle en werkzaam in het team van Bva den Hartog in Thailand, stuurde onlangs weer een rondschrijfbrief. Ineke zit nu ineen kamp KAO I DANG. Ben paar dingen nemen we over: KAO I DANG is een mooi vluchtelingenkamp op een afstand van ongeveer 6 kim van de Cambodjaanse grens. Het kamp geeft door zijn grootte en zijn actie (markt, winkeltjes, veel meer mensen) veel sterk de indruk van een dorp of een stadje dan in het vorige kamp. Het aantal vluchtelingen dat hier woont, bedraagt plm. 110.000. De omtrek van dit kamp is zo groot dat een auto of fiets geen overbodige luxe is wanneer men van het ene uiteinde naar het andere uiteinde van het kamp wil gaan.
Andere belangrijke gegevens over het kamp zijn de volgende:
- Het kamp telt plm. 20.000 christenen, dus meer dan 1/6 deel van het totale aantal inwoners.
- Er staat een kerkgebouw in dit kamp. In mijn vorige kamp werd de aanvankelijk verleende toestemming tot de bouw van een kerk om onbekende redenen weer ingetrokken.
- Dit kamp is voornamelijk een Khmer-Sereikamp. Onder deze groep Cambodjanen zijn veel geschoolde mensen. Sommigen van hen zijn universitair geschoold en beheersen hun Engels en Frans uitstekend, waardoor van onze kant een goede communicatie met hen mogelijk is. Dit in tegenstelling tot mijn vorige kamp, waar bijna geen Engels of Frans sprekende Cambodjanen aanwezig zijn.
In Kao I Dang kon ons team een pediatrisch ward overnemen van een Zweeds Rode Kruisteam dat eind februari vertrok. Ik moet u zeggen dat het een bijzondere ervaring is om hier werkzaam te zijn. Behalve het feit dat wij nu alleen kinderen verplegen, is het ook iets bijzonders om samen te werken met Cambodjaanse verpleegsters. Zij zijn geen werkelijk gediplomeerde verpleegsters, maar het vorige team heeft deze meisjes (die allen Engels spreken) 'de kunst van het verplegen bijgebracht omdat zij de ward moeten kunnen overnemen wanneer het om politieke redenen nodig mocht zijn dat alle hulpverlenende instanties zich plotseling terugtrekken. De kans hierop in Kao I Dang is niet denkbeeldig, omdat Kao I Dang nu eenmaal vlak aan de grens ligt. In Sa Kaeo, ons vorige kamp, is nu één ward voor ons team overgebleven.
De gelegenheid om te evangeliseren is hiermede gelukkig niet gehalveerd. Ds Dunang kan zijn taak nog steeds verrichten en wij mogen als verpleegster soms een belangrijke brugfunctie vervullen tussen patiënt en de dominee. Exemplaren van het Cambodjaanse Nieuwe Testament worden steeds in grotere getale aangevoerd vanuit Bangkok. Oude Testamenten zijn helaas, om voor mij niet helemaal duidelijke redenen, moeilijker te verkrijgen, maar ook hieraan wordt nu hard gewerkt. De leef- en woonsituatie van de Christenen in Sa Kaeo is er beslist moeilijker op geworden. Direct en indirect worden zij soms bedreigd door de werkelijk harde Khmer Rougegroep.
In Kao I Dang is polio uitgebroken. Tot nu toe zijn 7 kinderen daarvan het slachtoffer geworden, Zes kindertjes zijn minder dan 2 jaar oud, één kind is 10 jaar oud.
Vergeet u a.u.b. in uw gebed de Cambodjanen, en in het bijzonder de Cambodjaanse Christenen, niet. Zij zullen het nog moeilijk krijgen. Persoonlijk geloof ik dat God het grote werk dat Hij heeft gedaan en nog zal doen onder dat Cambodjaanse volk, niet in de laatste plaats zal voortzetten omdat zo velen van Zijn kinderen Hem daarom van harte bidden.
Ineke Vos,
Dutch Christian Medical Team 28/2
Soi Pracha Utit,
Pradipat Road,
Bangkok 4,
Thailand.
Niek Waaning
Nick Waaning is als verpleegster werkzaam in Nepal. In haar laatste informatiebrief schrijft ze o.a.: We gaan tegenwoordig op zondagmorgen naar de plaatselijke kerk, die hier drie kwartier lopen vandaan is.
Ze houden nl. al enige maanden openlijke bijeenkomsten. Op de woensdagavonden en 's zondags een kerkdienst.
De groep is de laatste tijd aardig gegroeid.
Met kerst had men van heinde en ver andere christenen uitgenodigd om vier dagen lang het Kerstfeest te komen vieren en anderen te verkondigen, dat Jezus ook voor hen gekomen is. Er lijkt in heel Nepal wat meer tolerantie t.a.v. de christenen gekomen te zijn. Tijdens een bezoek van de koning aan Butwal hebben degenen, die nog steeds bij de lopende processen betrokken waren, de koning om meer godsdienstvrijheid gevraagd. Overal gaan meer stemmen op voor meer vrijheid, een betere verdeling van de "welvaart", een betere regeling voor het onderwijs... en velen hopen, dat een veranderde bestuursvorm dit alles zal bewerkstelligen.
Harry van Dinter
In het Enschedese kerkblad schreef Harry van Dinter, lid van de gemeente, iets over zijn ervaringen in Libanon.
Ik wou het hier voornamelijk hebben over 'het dagelijkse werk op de post waar ik zit, Wel, ik ben ingedeeld bij post 7.9 gelegen op plm. 100 meter buiten het dorpje Siddiqine. Dit is volgens veler zeggen één van de beruchtste posten in het Nederlandse gebied. En dat laatste dan vooral door de 'Ongelukken en incidenten die hier vooral in de eerste maand na de komst van de Nederlanders zijn gebeurd.
De post heeft toen meermalen onder vuur gelegen van een dichtbij gelegen PLO-enclave, genaamd Jabal Kabir. Ook zijn in één der tenten nog steeds de kogelgaten aanwezig die herinneren aan het 'Ongeluk dat hier 4 mei vorig jaar gebeurde waarbij een militair om het leven kwam, doordat de UZI van een collega per ongeluk afging.
We zitten op deze post met 36 man, inclusief 2 Libanese militairen, die voor het draaien van de diensten verdeeld zijn in 3 groepen. Eén groep runt het roadblock, een andere groep heeft de beide patrouilles en de derde groep is stand-by. Dat laatste wil zeggen dat ze uit moeten rukken als er ergens wat aan de hand is, is dat niet het geval dan zijn ze 's nachts verder vrij en overdag hebben ze meestal onderhoud aan voertuigen en wapens.
Elk onderdeel duurt 12 uur, dan wordt er gewisseld. De mensen aan het roadblock hebben tot taak om alle passerende voertuigen te controleren op paspoort (taskara) en wapenbezit.
Kunnen de mensen zich niet legitimeren dan zullen ze helaas rechtsomkeert moeten maken, ondanks dat de meesten dan erg dramatisch gaan doen en kreten slaken als "Am, mon ami..." en opeens een sigaretje aanbieden in een uiterste poging je om te kopen. Dat helpt dus niks en onder veel gescheld maken ze dan maar rechtsomkeert. Hetzelfde geldt als men in het bezit is van een jachtgeweer. De jacht is namelijk volkssport nr. 1. In het Nederlandse gebied mag alleen zondags worden gejaagd en dan nog alleen als men in het bezit is van een speciale vergunning. De patrouilles zijn voor velen het leukst. 's Morgens en 's avonds worden er patrouilles gelopen rond het dorpje Siddiqine. Als het goed weer is meestal via de wadi (dal); dat laatste is fysiek nogal zwaar, zeker als je de MAG (zware mitrailleur) moet dragen die iedereen bij toerbeurt om de nek krijgt.
Elke middag wordt er nog een patrouille gehouden (een zogenaamde bereden patrouille, d.w.z. alleen in de dorpen zelf wordt wat gelopen, de rest van de tijd zit je in de nekaf, een open jeep) en wel naar de dorpjes Mazarath en Marhouna (ook wel de ijzeren driehoek genoemd). Dit zijn 2 PLO dorpen in de buurt van het stadje Qana (hoofdkwartier van de Fiji's). Vanuit deze dorpen is in augustus ook het vuurgevecht geleverd waarbij luitenant De Bruin gewond zou raken. Over het algemeen is het er vrij rustig, alleen als men geen prijs stelt op een rondrit je kan het gebeuren, zoals ons enkele weken geleden overkwam, dat er een paar schoten worden afgevuurd in de richting van de voorbumper ten teken dat je om moet keren.
Zo, dit waren dan in vogelvlucht een paar impressies van m'n werk hier.