"Wordt vervolgd"
1979-10-05
Het is de bedoeling dat u een tijdlang in Opbouw een rubriekje aantreft dat zal gaan over allerlei letterkundige onderwerpen en onderwerpjes.- Jaargang 23
- nummer 37
Een soort literaire grabbelton. Dat laatste woord geeft wel ongeveer aan welk systeem ik denk te volgen: dat van toeval en persoonlijke voorkeur. Het is 'misschien geen ideaal systeem maar het heeft wél een zekere bekoring door het altijd aanwezige verrassingselement!
Ik stel mij voor wat te grasduinen in onze letterkunde, zowel oude als nieuwe. U kunt hier nogal eens een gedicht verwachten, soms mét, soms zónder commentaar, en ook denk ik aan vragen die lezers mij hebben gesteld, zoals: wat is eigenlijk het verschil tussen literatuur en lectuur?
Dat nogal wat lezers gereageerd hebben op mijn artikelen over moderne literatuur heb ik erg gewaardeerd.
Laat ik nu eerst maar eens op enkele van die reacties ingaan'.
Ouderlingenbezoek
Het verhaal "Ouderlingenbezoek" heeft de meeste pennen in beweging gebracht. Er was kritiek: zó was het niet, en zo is het niet! Ik eindigde mijn laatste artikel met de vraag die m.i. in Opbouw aandacht verdient: Hoe zou het komen dat mensen als Siebelink en 't Hart de kerk de rug hebben toegekeerd? Zou er dan tóch in het verhaal van 't Hart een kern van waarheid steken? Hebben wij, hebt u, heb ik, daar óók schuld aan?
Op die laatste vraag is niemand ingegaan. Onze persóónlijke schuld is buiten de bespreking gebleven.
Een broeder die lange tijd ouderling is geweest, heeft mij wel geschetst voor welke moeilijkheden ambtsdragers komen te staan. Uit eigen ervaring kan ik daarover niet oordelen, maar ik heb er begrip voor dat de ouderling soms gebukt gaat onder de zwaarte van zijn ambt: het zijn beslist niet allemaal lieve lammetjes en makke schapen die de kudde van onze Herder vormen.
Ook verdienen de ambtsdragers die dit weerbarstige stelletje moeten leiden, respect. Dat is één kant van de zaak.
De andere kant is belicht door iemand die niet bij name genoemd wil worden, maar die zichzelf aanduidt als: Een stem op de achtergrond. Die stem laat ik nu aan het woord: ... Het ouderlingenbezoek en De Witte chrysanten spraken mij bijzonder aan. Natuurlijk kan zoiets een goedkoop verhaaltje zijn. Maar 't is wel jammer als zoiets echt werkelijkheid is. En dat het echt waar kan zijn, heeft ervaring mij geleerd. Misschien niet onder vloeken, maar wel onder het op een andere manier ijdel gebruiken van de Naam des Heeren. Opgevoed in een door en door Gereformeerd gezin, nadien nog twee maal gezuiverd, ga ik nog vaak gebukt onder zo juist genoemde bittere feiten. Als u zich afvraagt waarom 't Hart en Siebelink de kerk de rug toekeerden, dan denk ik: Nu heeft men de moed om dat te doen, en vroeger durfde men dat niet uit angst voor alles waarmee.
werd gedreigd. Angstiger voor God, dan de heidenen voor hun afgoden. Wel een reden, dacht ik, om ernstig over na te denken, voor hen die zich tot leiding geven geroepen voelen. Na 63 jaar probeer ik te schuiven onder Gods vleugels, maar ééns schreef ik, en u zult de toon herkennen van 't H. en S.:
Huisbezoek rond 1930
De kleinsten naar bed, koffie gezet, Klompen aan de kant - Bijbel bij de hand.
Eerwaardig schuifelen zij naar binnen, dan gaat het kruisverhoor beginnen. , Nu eventjes goed opgelet - de maskers worden opgezet.
Ook de stokpaardjes staan klaar; Van vorig als voor volgend jaar.
De eerste ronde was voor Pahet masker zei op alles ja.
Moe wachtte onderdanig af, toen ze aan de beurt was, zweeg ze als het graf.
De kinderen netjes in de rij als 't zaad der kerk erbij.
Over de onderdanigheid spraken de broeders uitgebreid.
Zij hadden graag geprotesteerd, maar "zwijgen!" was hun slechts geleerd.
Als sluitstuk, dat begreep u al, kwamen de paardjes nog van stal.
Toen, na een ellenlang gebed, werden de petten weer opgezet.
Pa legde zijn masker aan de kant, Moe huilde zachtjes in haar hand.
De kinderen kozen 't hazepad.
leder wist alles, maar niemand zei wat.
Gerapporteerd: 't Bezoek was goed;
Daar wordt nog kerkelijk opgevoed.