Reisje naar Nepal
1980-06-20
Uit het kerkblad van Amsterdam citeren we een reisverslag. Een gemeentelid is naar Nepal geweest, waar ze zr. Niek Waaning bezocht heeft. (Over Niek is recentelijk in deze rubriek wat melding gemaakt.- Jaargang 24
- nummer 25
Reisje naar Nepal
Aan het eind van mijn vakantie in Nepal ben ik bij Niekie Waaning thuis in Dumkouli, na eerst een paar weken samen met haar vakantie gehouden te hebben. Nepal heeft diepe indruk op me gemaakt. Het is een schitterend land, zelfs als de hoge bergen in nevel gehuld zijn, zoals in deze tijd van het jaar meestal het geval is. Aan kunstschatten is er in en rond de hoofdstad Kathmandu veel te genieten, veel prachtige tempels en paleizen. En dan vooral de bevolking, vriendelijke mensen, die vaak zeer arm zijn. Het is heel gewoon als een heel gezin in één kamer woont met daarbij ook nog de geiten. Ook wonen er soms mensen onder een rieten afdakje langs de kant van de weg. Om van Kathmandu naar Niekies woonplaats te komen, waren we 14 uur onderweg. Een afstand van slechts 170 km. Met de bus, bovenop een paar trucks, veel lopen, met een zeer primitieve pont de rivier over en het laatste stuk boven op de bus tussen de bagage. Zo is reizen in Nepal vaak. Vaak blijf je onderweg steken omdat de bus kapot gaat, volgende dag verder. Niemand lijkt zich er druk over te maken. Voor Niekie ideaal dat ze een motorfiets heeft, want anders is er haast niet te werken.
Dumkouli is een dorpje in de Terrai, een laagvlakte in het zuidelijke deel van Nepal, waar het nu al ± 40° C is, met over een paar weken een hoge vochtigheidsgraad. Voorzieningen zijn gering, er zijn waterpompen 'op redelijke afstand, maar geen elektriciteit; koken en bakken gaat op petroleum, moeilijk te krijgen en duur.
Ik heb in deze tijd een beter idee gekregen over het werk dat Niekie doet en ik geloof, dat het werken in Community HeaIth het belangrijkste is wat je daar op medisch gebied kunt doen.
Eén van mijn eerste gedachten a aankomst in Kathmandu was dat het ontzetten hard nodig is voorlichting te geven over hygiëne, want dit is erbarmelijk.
Later merk je dat je hetzelfde kunt zeggen m.b.t, voeding. Het is namelijk goed mogelijk om met wat voorhanden is hoogwaardig eiwitrijke maatlijden samen te stellen.
Maar de mensen willen er vaak niet de moeite voor nemen, wat ook weer begrijpelijk is als je weet hoe hard ze al moeten werken om aan de kost te komen. Vrouwen werken mee op het land, met huizen- en wegenbouw. De mensen vinden het ook interessanter om injecties en medicijnen te krijgen dan om zelf aan het werk gezet te worden om te proberen de gezondheid te verbeteren. De kindersterfte is erg hoog en maagdarmstoornissen en t.b.c. komen zeer veel voor. De Community Health legt de nadruk op hygiëne en voeding en moeder- en kindzorg en dat is een deel van Niekies werk + de opleiding van Nepalezen om dit over te nemen en zelfstandig te kunnen werken. Gisteravond zijn we naar de kerk geweest, 1 uur lopen. De dienst was in de open lucht, bij maanlicht en een olielamp, want de vloer van de nieuwe kerk (die ze net in 7 dagen (!) hadden gebouwd) was nog niet droog. Het is een groeiende, actieve gemeente.
Ze kwamen met ± 50 mensen, ook de kleine kinderen komen mee en het was een fijne dienst.
In verschillende plaatsen groeien de gemeenten de laatste tijd duidelijk, hetgeen door de regering met argusogen wordt gadegeslagen, maar de samenkomsten worden toegestaan.
Het maakt ook de toekomst voor de buitenlanders erg onzeker. Soms is er een duidelijk antiwesterse stemming merkbaar. Dit volk heeft onze voorbede zeker nodig en speciaal ook de Christenen, dat ze de vrijheid, die ze nu hebben, kunnen houden en dat er meer mensen voor Christus gewonnen mogen worden.