We zijn toch allemaal immigranten!
2012-03-17
Binnen de zorg is het levensverhaal behoorlijk in. Ook in Amersfoort geven we mensen binnen een aantal zorginstellingen de mogelijkheid om met elkaar in gesprek te gaan over hun leven. We doen dit in een zestal bijeenkomsten met groepjes van vier mensen. Op hun kamer bekijken zij vooraf de thema’s en vragen van die samenkomst.- Jaargang 56
- nummer 6
Doel van ons samenzijn is om oog en oor te hebben voor het verhaal van die ander, om niet alleen gehoord te worden, maar ook te horen wat die ander zegt en wie die ander is. De ervaringen en belevingen van de deelnemers worden zo aan elkaar verbonden. Mensen worden zo uitgenodigd om echt contact te zoeken met elkaar, om in het huis iemand met eigenheid te worden: niet langer die meneer van de zesde verdieping of die vrouw die altijd in dat hoekje zit, die hele lange man of die vrouw van …
We zijn een nieuwe groep begonnen en worden deze maandagmorgen verrast door twee mensen op zeer hoge leeftijd die nog glashelder van geest zijn en zeer veel te zeggen hebben over verleden en heden. De actualiteit wordt dagelijks nog met aandacht gevolgd. En tegelijk: wie weet tegenwoordig nog iets te zeggen over hoe eigen ouders de Eerste Wereldoorlog hebben beleefd? Eén van de deelnemers wel: hij is 97 jaar oud.
Het levert ons een geanimeerd gesprek op over vrijheid als een van de pijlers van zijn opvoeding. ‘Wat was dat in die tijd? Je had niet veel te kiezen. Oorlog en crisis leverden veel gedwongen zetten op. Ieder klein baantje moest met beide handen worden aangegrepen.’ Bijzonder is het om in de groep te merken hoe deze ouden van dagen nog jong en soepel van geest zijn. Verleden en heden worden gemakkelijk en helder met elkaar verbonden.
‘Zitten jongeren van nu niet net zo te tobben met werk krijgen en houden, zoals wij dat toen ook hadden?’ ‘Is vrijheid nog wel een waarde die we hoog willen houden, als we in ons land Poolse werknemers het leven zo zuur maken?’ Aardig om te zien hoe bevragend zij de groep steeds benaderen. ‘Wij zijn toch allemaal immigranten’, is opeens een kort en krachtig tegenargument. ‘Waarom ontnemen we de ander mogelijkheden die we zelf toch ook alleen maar gekregen hebben?’ Bij mij komen direct allerlei Bijbelse teksten en gedachten boven. In de groep gaat het anders. Zij gaan in op al die bekende families van grote winkelketens die van oorsprong beslist niet Nederlands zijn.
Ook eigen achternamen worden overwogen in relatie tot een buitenlandse herkomst.
Landen worden genoemd die bepaald zijn door hun immigranten.
Ik wil nog best een poosje doorpraten over die prachtige oneliner ‘we zijn toch allemaal immigranten’. Ik wil die gedachte graag uitbouwen en vasthouden voor mezelf, handen en voeten geven om te gebruiken in het contact met jongeren, maar onze tijd is op en de maaltijd staat boven al klaar. Gelukkig gaan we over veertien dagen gewoon weer verder met een nieuw onderwerp.
Drs. Judith Gerkema-Mudde is kerkelijk werker in de NGK Amersfoort-Noord en betrokken bij toerusting van mantelzorgers.