Hoe Ezra zijn tocht naar Jeruzalem voorbereidde
1978-01-13
In Ezra 7 maakten we kennis met de man, naar wie dit Bijbelboek is genoemd.- Jaargang 22
- nummer 2
Hier in dit 8e hoofdstuk is Ezra, de priester en Schriftgeleerde zelf aan het woord. Ezra had 1500 mannen met hun vrouwen en kinderen verzameld bij de rivier die naar Ahawa stroomt.
En hij vertelt zelf: Toen riep ik daar, hij de rivier Ahawa, een vasten uit om ons te verootmoedigen voor onze God, en van Hem een voorspoedige tocht af te smeken voor ons, onze kinderen en al onze have.
Het verzamelpunt is een rivier of een kanaal in de buurt van Ahawa. Waar dat precies geweest is kunnen we niet meer nagaan. Ergens aan één van de vele wateren in Babylonië.
Daar bij de rivier Ahawa riep Ezra een vasten uit. Bij de 1500 mannen die hem volgden waren nog ruim 250 Levieten gekomen (vs 15-20). Ezra ging met bijna 1800 mannen en natuurlijk ook hun vrouwen en kinderen naar Jeruzalem. De schattingen van het aantal terugkerenden variëren van 5000 tot 10000. Voor Ezra moet het van belang geweest zijn dat hij op een grote groep geestverwanten kon rekenen, op mensen die graag naar zijn onderwijs in de wet van de HERE luisterden. Of hun komst bij iedereen in Jeruzalem welkom geweest is, valt sterk te betwijfelen. Die Joden, die zich bij de heidense levensstijl hadden aangepast en het niet nauw namen met het Woord van God zullen de karavaan van Ezra met gemengde gevoelens hebben zien aankomen. Maar de vrome Joden moeten blij geweest zijn met de intocht van Ezra en zijn duizenden. De goede kern van de gemeente werd daardoor bijzonder versterkt. 't Was overigens maar een betrekkelijk kleine groep die Ezra volgde. We moeten ons ook van de vroomheid bij de Joden in Babylonië geen al te grote voorstellingen maken. De meerderheid bleef zitten waar ze zat. De meerderheid maakte zich er af met een gave. Eens een keer een gave geven voor en goed doel, dat is niet zo moeilijk. Bouwen aan Jeruzalems muur vraagt veel meer inspanning.
Voordat Ezra de reis aanvaardde riep hij een vasten uit. De bedoeling daarvan was dat het reisgezelschap zich voor de HERE wilde verootmoedigen.
Dat is Ezra, de man die de HERE vreest en voor zijn Woord beeft, de man die volgens hoofdstuk 9 het gebed gebeden heeft: "Mijn God, ik schaam mij en durf mijn ogen niet tot U opslaan ... "
Ezra heeft Levieten gekregen om met hem mee te gaan, maar wat zal dat baten als God Zelf niet met hem optrekt? Dat is zijn voornaamste zorg. Dat moet ook onze grootste zorg zijn.
Alleen als God vóór ons is en met ons meegaat, zijn we veilig. Ezra en zijn medestanders verootmoedigden zich om van hun God een voorspoedige tocht, een rechte weg af te smeken. De karavaan was kwetsbaar.
De tijden waren onrustig en de wereld was vol oorlogsgerucht.
Maar de reisgenoten verwachtten hun hulp van de HERE. Ze baden om een voorspoedige reis, een veilige tocht. Letterlijk vertaald: Om een rechte weg. Daarom vroegen ze voor zichzelf, voor hun kinderen met hun trippelende voetjes en voor heel hun bezit, hun have en goed.
Waarom heeft Ezra de reis zo voorbereid? Daarvoor had hij een heel bepaalde reden. Hij zegt: Want ik had mij geschaamd van de koning een leger en ruiters te vragen om ons te beschermen tegen vijanden onderweg; wij hadden namelijk tot de koning gezegd: De hand van onze God is ten goede over allen die Hem zoeken, maar zijn macht en zijn toorn zijn tegen allen die Hem verlaten.
Er is op dit punt een merkwaardig verschil tussen de reis van Ezra en die van Nehemia, dertien jaar later.
Nehemia zegt (Neh. 2 : 9) : Ook had de koning legeroversten en ruiters met mij meegezonden. Nehemia volgt de weg van de middelen. Maar Nehemia had dan ook een heel andere taak dan Ezra. Hij was de officiële stadhouder, de rijksambtenaar die door de koning beschermd werd. Ezra daarentegen was priester en Schriftgeleerde. Hij ging naar Jeruzalem om te zorgen dat Góds wet werd nageleefd. En nu schaamt hij zich er voor om van de koning een gewapend geleide te vragen. Als Ezra om een militair escorte had gevraagd, zou hij de koning en zijn hovelingen aanleiding kunnen geven om te gaan twijfelen aan Gods macht.
De koning heeft met Nehemia legeroversten en ruiters meegezonden. Als staatsambtenaar heeft Nehemia recht op een escorte van ruiters. Dit werd hem trouwens door de koning zelf aangeboden.
Maar Ezra denkt er niet aan om zo'n gewapend geleide te vrágen. Hij vertrouwde op de HERE. Hij had in een gesprek met de koning hoog opgegeven van Gods macht. Met die macht beschermt Hij zijn gelovige kinderen en houdt Hij degenen die zijn wil niet doen in bedwang. Dat geloofde Ezra en in dat geloof werd hij niet beschaamd. Vers 31: De hand van onze God was over ons en redde ons uit de macht van vijanden en struikrovers onderweg.
Ezra bewandelde, anders dan Nehemia, niet de weg der middelen. Wat moeten we daarvan zeggen?
Onder gewone omstandigheden is de weg der middelen de aangewezen weg. De HERE wil dat we die weg bewandelen. Dat we b.v. bij een zieke de dokter roepen. Dan moeten we nog allereerst op God vertrouwen en bidden om zijn zegen. Maar er kunnen bijzondere omstandigheden zich voordoen. Een uitlegger schrijft: Ezra heeft bij de koning blijkbaar "opgeschept" over zijn God (maar over de Here kan men nooit genoeg "opscheppen"), over de grootheid en de eisen van Jahwe, om de koning te overtuigen, hoe belangrijk het was, dat in Juda jahwe's wetten werden nageleefd." En als straks Ezra's karavaan beladen met grote schatten veilig in Jeruzalem aankomt, dan kan de koning zien hoe machtig de God van Ezra is. Bij de aankomst van Nehemia in Jeruniet allereerst de eer van God, maar zalem als.koninklijke stadhouder is de eer van de kóning gemoeid. Dat de koning Nehemia ruiters meegeeft ligt voor de hand. Dat is de gewone weg, de weg der middelen.
Maar Ezra had heel wat tegen de koning gezegd. Hij had gezegd in welk geloofsvertrouwen hij handelde.
Hij had iets gezegd over de hand van zijn God. Gods macht wordt ingezet vóór zijn dienaren en tégen zijn vijanden. Zij, die op God vertrouwen, schamen zich om bescherming te zoeken bij schepselen, als het gaat om het doen van Gods wil en het zoeken van zijn koninkrijk. Ezra wist: Het is beter bij de HERE te schuilen dan op mensen te vertrouwen; het is beter bij de HERE te schuilen dan op edelen te vertrouwen.
En hij wist ook dat andere: Gods macht en zijn toorn zijn tegen allen die Hem verlaten. "Wie kent de sterkte van zijn toorn en zijn verbolgenheid, naar dat Hij te vrezen is?"
Ezra wilde niet dat zijn woorden over de goede hand van God en over zijn machtige toorn als holle vrome frazen zouden klinken in de oren van de koning. Zo waren die woorden beslist niet bedoeld!
Ezra heeft zijn tocht naar Jeruzalem grondig voorbereid. Met vasten en bidden. Met verootmoediging. En hij heeft op die voorbereiding zegen gezien.
Want God liet Zich verbidden. God verhoorde zijn gemeente die aan de rivier Ahawa in een boete- en bededag zijn aangezicht zocht. Die gemeente bad concreet om een veilige reis naar Jeruzalem. En God liet Zich verbidden. Er was hoog geroemd over Gods goedheid en zijn macht. Er was nederig geknield voor de troon der genade. Toen liet de HERE Zich verbidden. Zo werd een grote reformatorische onderneming goed voorbereid en met zegen bekroond. Als wij iets goeds willen doen voor de HERE, tot eer van zijn Naam en uit liefde voor Zijn huis, dan mogen ook wij ons wel diep verootmoedigen.
Want ook in onze dagen heeft Gods Verbondsvolk, de Christenheid in de Westerse wereld, in Nederland, zich Gods zware toorn op de hals gehaald.
We zullen, als Ezra en Nehemia, solidair hebben te zijn met dat volk in onze schuldbelijdenis. "Odk ons voorgeslacht, ook wij hebben gezondigd". Maar als we ons verootmoedigen voor Gods aangezicht, dan kan Hij Zich laten verbidden. Toen koning Manasse zich in de gevangenis verootmoedigde, liet de God van zijn vaderen Zich door hem verbidden. En de profeet Jesaja belooft: De HERE zal Egypte geducht slaan en genezen en zij zullen zich tot de HERE bekeren en Hij zal Zich door hen laten verbidden en hen genezen.
Zo is de levende God om Christus' wil. Hij wederstaat de hoogmoedigen, maar de nederigen geeft Hij genade.