Zinrijke naamgeving
1978-02-10
De naamgeving onder ons geschiedt niet a/tijd gemotiveerd en is vaak vrij willekeurig en aan mode onderhevig. Trouwens de meeste van onze voornamen hebben geen duidelijke en zinrijke betekenis meer. Dat is vroeger we! anders geweest.- Jaargang 22
- nummer 6
Toen gallen christenouders hun kinderen vaak bijbelse namen. Of namen welke iets te zeggen hadden, een verwachting uitspraken of een dankbare erkenning inhielden. Ze noemden hun dochtertje bijvoorbeeld Adeodata, dat wil zeggen: geschenk van God de HERE. Of hun zoontje: Mattijs, Mattheüs: idem.
Zo gaven ook de Israëlieten hun kinderen meermalen zinrijke namen. Ze noemden hun kinderen niet zomaar. Maar ze gaven daarbij uiting aan hun geloof, bun hoop, hun vertrouwen. De godvruchtige Lamech gaf aan zijn zoon de naam Noach, dat is vertroosting, want - zeide hij – deze zal ons troosten over de moeitevolle arbeid onzer handen op deze aardbodem, welke de HERE vervloekt heeft.Soms openbaarde de HERE zelf, hoe de ouders hun kind moesten noemen.
David noemde het kind van Bathseba Salomo, vreedzame, De HERE nu had dit kind lief en Hij zond een boodschap door de profeet Natban om het Jedidja te noemen. Jedidja betekent: beminde des HEREN. Zo heeft de HERE ook aan de bejaarde priester Zacharias in de tempel doormiddel ran de engel Gabriël doen weten, hoe hij de voorloper van de Messias noemen zou: Elizabeth zal u een zoon baren en gij zult hem de naam Johannes geven, dat wil zeggen: genadegeschenk van de HERE.
Wij kennen zulke zinrijke naamgevingen als regel niet meer.
Gewoonlijk noemen ouders hun kinderen naar grootouders, familie/eden of goede vrienden en dan de namen wat gemoderniseerd en aangepast in geval ze watverouderd of vreemd klinken. Hoe het mag zijn, de bijbel troost ons in het vooruitzicht dat allen die in het geloof volharden, in het leven der toekomende eeuw een zinrijke naam ontvangen. Of, om het met de woorden van de Heer Jezus zelf te zeggen: 'Wie overwint ... Ik zal hem een witte steen geven en op die steen een nieuwe naam geschreven, welke niemand weet dan die hem ontvangt (Openbaring 3: 17).