EEN VREDESMISSIE
1979-06-08
Zo wordt de taak aangeduid van de ruim 800 Nederlandse militairen die naar het Midden-Oosten zijn vertrokken.- Jaargang 23
- nummer 23
U hebt ongetwijfeld de t.v.-beelden gezien, zowel van het vertrek, als die van hun aankomst in het omstreden gebied.
Wij hebben inmiddels de kerken gevraagd om namen van militairen die uit onze gelederen afkomstig zijn.
Evenals de militairen die in West-Duitsland, België of de Nederlandse Antillen gelegerd zijn, willen we trachten met hen contacten te leggen en te onderhouden.
We hopen dat de kerken die het aangaat in dezen hun roeping zullen verstaan en dat men van de mogelijkheden tot contactoefening gebruik zal maken.
De legerpredikant die het bataljon vergezelt, is ds H. Stam. Via de wereldomroep verklaarde hij, dat hij zijn taak als veelomvattend beschouwt, maar dat hij er zich van bewust is, dat het voor alle mensen een grote ingreep is in hun persoonlijke levensomstandigheden. M.a.w. zijn taak zal niet gemakkelijk zijn.
Zijn we ons als thuiskerken vaak wel bewust van de grote verantwoordelijkheid van onze leger- en luchtmachtpredikanten?
Beschouwen we ook hun taak niet vaak als de gewoonste zaak van de wereld?
Er is veel te doen geweest omtrent deze vredesmissie naar het Midden-Oosten. U hebt dit kunnen lezen in de dag- en weekbladen.
Typisch, dat onze kerkelijke pers er geen woorden aan heeft besteed.
Staat de militair nu zo ver van ons vandaan? Beseffen we wel goed, wat het betekent nog een strijdmacht te hebben?
Of leven we weer in dezelfde tijd als vóór de 2e wereldoorlog, toen we ook niet wilden zien welke grote gevaren ons bedreigden? Waarom worden in de kerkelijke bladen dan kolommen vol geschreven over allerlei onderwerpen, maar nooit eens iets over de militair, die toch naar Gods ordinantie geroepen is over onze vrijheid en veiligheid te waken?
Allemaal vragen, waar ik wel eens mee zit, maar waar ik in onze eigen pers weinig of niets over lees. 0 ja, we geven onze gaven voor de geestelijke verzorging, en verder laten we het maar over aan diegenen die er hun beroep van maken om voor het geestelijk welzijn van de mensen te waken.
Och, zult u zeggen, wat is nu 800 man. Moeten we ons daar nu zo druk voor maken? Maar beseffen we vaak wel de grote eenzaamheid, waarin deze jonge mensen verkeren?
Dan is een brief van thuis, een bemoediging via deze kerkbode, vaak lafenis op een dorstig land.
In ons archief hebben we tal van brieven van jonge mensen die zich beklagen over hun thuiskerken, omdat ze "uit het oog en uit het hart" zijn.
Als we de jeugd van de kerk willen vasthouden, dan zullen we de militair zeker niet mogen vergeten. De dienstplichtige soldaat van vandaag is de ouderling of diaken van morgen. Daarom kan van de gemeente toch verwacht worden, dat ze een biddend thuisfront is.
We hebben aan de kerken de afgelopen week weer een brief gezonden. We hebben allereerst gevraagd om hun morele steun, door het zenden van namen en adressen van hen die in het buitenland gelegerd zijn. We hebben ook gevraagd om financiële steun, zodat we ons devies "Uw vriend in de vreemde" ook kunnen waarmaken.
In 1977 en 1978 hebben 56% van de kerken, vermeld in ons informatieboekje, ons financieel gesteund. We ontvingen in 1977 van de kerken en particulieren totaal f 13.964,73 en in 1978 f 12.862,69. Zoals u ziet respectabele bedragen. Toch was er in 1978 een nadelig saldo van f 487,54.
Als nu in 1979 ook de 44% van de kerken ons gaan steunen, dan kunnen we pas zeggen dat het de goede kant uitgaat.
We hebben als kleine kerkengroep in het geheel van de Protestantse geestelijke verzorging een goede naam op te houden. Tegen alle gezagsondermijnende activiteiten in, willen we trachten het Woord van onze God ook in de militaire dienst uit te dragen. Daarvoor is een biddend thuisfront nodig. Bidden voor onze militairen, bidden voor de geestelijke verzorgers, dat geeft naar Gods beloften oneindige perspectieven, immers: Psalm 92 vers 13-16: De rechtvaardige zal groeien als een palmboom, opschieten als een ceder van de Libanon.
geplant in het huis des Heren groeien zij in de voorhoven van onze God; zij zullen in de ouderdom nog vrucht dragen, fris en groen zullen ze zijn; om te verkondigen, dat de Here waarachtig is, mijn rots, in wie geen onrecht is.
Hekselbrink 83, Enschede, tel. 053-762272