Stichting Redt Een Kind
1978-03-17
Teruggekeerd van een rondreis langs de verschillende kindertehuizen in India willen wij u graag laten meeleven met enkele van onze ervaringen.- Jaargang 22
- nummer 11
Zo gauw je in India aankomt hoor je van de verschrikkelijke ramp die het land heeft getroffen door de cycloon, die heeft gewoed in de staten Andhra Pradesh en Tamil Nadu. In Tamil Nadu zijn we zelf in het rampgebied geweest. Het meeste was daar al weer hersteld en ook waren er niet veel doden gevallen doordat de mensen gewaarschuwd waren dat deze storm zou komen. Je zag nog wat verwoeste huizen en omgevallen bomen, maar er was voldoende hulp gekomen om de schade te repareren. Anders was dat in Andhra Pradesh. Hier waren de mensen niet voorbereid en de kranten in India stonden er vol van dat de hulp zo laat was gekomen. Na een week pas werden de slachtoffers begraven en kwam er hulp voor de mensen die het nodig hadden. Veel hulporganisaties doen daar nu goed werk. Op een andere manier zijn ook wij in de gelegenheid gekomen daar hulp te bieden.
Toen wij in het noorden rondreisden en de kindertehuizen bezochten van Bal Vikas Kendra kwamen we in aanraking met een Indiaas echtpaar, dat daar werkte. maar oorspronkelijk uit Andhra Pradesh kwam. Zij had van haar familie bericht gekregen dat ze alles hadden verloren en nu wilde dit echtpaar beslist terug om daar te gaan helpen. Ze wilden graag met een tehuis beginnen voor kinderen die hun ouders tijdens de ramp waren kwijtgeraakt. Zij zeiden, dat er voor de eerste tijd na een ramp altijd hulp genoeg was, maar dat dit na een tijdje ophoudt en deze kinderen zouden heel Lang geholpen moeten worden. Afgesproken werd dac zij, binnen de organisatie van Bal Vikas Kendra, waarvan al vier kindertehuizen financieel van ons afhankelijk zijn, met een kindertehuis voor 50 kinderen in de plaats Guntur zouden beginnen. Ze schreven ons nu: "We hebben 61 kinderen. Ik weet wel dat u hulp beloofde voor maar 50 kinderen, maar het is zo moeilijk om nee te zeggen. De kinderen zien er zo aandoenlijk uit en ze hebben zo hard hulp nodig. Ik moest er al zo veel wegzenden, omdat er geen plaats voor was." Op het ogenblik wordt er een huis gehuurd en deze 61 kinderen zijn opgenomen.
We ontvingen echter nog geen foto's en verdere informatie. Helpt u ons, zodat wij meer ruimte kunnen maken voor meer kinderen!
We waren dankbaar dar sinds ons laatste bezoek ruim twee jaar geleden er zo veel nieuwe huizen waren bijgekomen en voor de verschillende nieuwe gebouwen, die werden gekocht of gebouwd: bij The Children's Home stond een prachtige grote nieuwe school van 8 klassen met een gymnastieklokaal, een kleine bibliotheek, een aparte kamer voor het Hoofd en met opslagruimte voor boeken en ander materiaal. Voor Bal Vikas Kendra waren er twee nieuwe huizen gekocht nabij de stad Dehra Dun. De Bethel Fellowship had twee prachtige huizen in de stad Madras gekocht, één voor jongens en dat was al in gebruik en één oor meisjes. Daaraan moest nog het een en ander vertimmerd worden. In Kovilpatti in het zuiden had Bethel een heel cornplex huizen aangekocht. Daar had een dokter in gewoond, die een ziekenhuisje had bij het huis dat hij bewoonde. In Palayamkottai werden twee maal vier huizen op een rij aangekocht. Door het uitbreken van enige muren kan hier een mooi jongenshuis van gemaakt worden.
In Danishpet waren er verschillende nieuwe gebouwen, o.a. een huis voor de kleine jongens. Een nieuwe school kon daar door ons geopend worden. Deze was nog niet helemaal klaar, maar enkele klassen werden al gebruikt. Verder was er in Danishpet een grote bus, die gebruike wordt voor het vervoeren van de Nederlandse voedselhulp naar de verschillende Bethel-huizen, maar ook voor uitstapjes met de kinderen. Wij waren blij met al dit nieuwe, maar ook met al de' kinderen die wij zagen. Herinnert u zich de groep van 56 ondervoede kinderen, die wij verleden keer naar Bethel hadden gebracht? U zou deze kinderen niet meer herkennen. Ze zijn nu eerder te dik dan te mager, ze groeien ca.2,5cm per half jaar, maar de meesten zijn nog steeds te klein voor hun leeftijd. Het merendeel doet nu normaal mee met de andere kinderen.
Wij zijn opnieuw diep onder de indruk gekomen van de grote armoede. We hebben verschillende vluchtelingenkampen bezocht en de mensen zijn daar zo arm! Ze brengen allemaal hun kinderen naar je toe en vragen of ze naar een kindertehuis kunnen. Allemaal kinderen met dikke hongerbuikjes. We zijn in de sloppenwijken geweest, omdat verschillende kinderen daar vandaan komen.
Ook hier komen de mensen vragen om hun kinderen op te nemen. Wij zijn met enige kinderen, waarvan de ouders in een leprahospitaal waren, naar deze ouders toegegaan. Toen we voor dat hospitaal stonden met onze bus. begonnen alle kinderen te huilen. Ze wilden wel hun ouders zien, maar ze waren bang dat ze daar weer zouden moeten blijven.
Wij zijn op bezoek geweest in heel arme hutjes. De mensen die daar wonen hebben helemaal niets, ze verdienen vaak niet meer dan dertig cent per dag en daarvan moeten ze met een gezin leven.
De vodden die ze aan hebben zijn de enige kleren die ze hebben. Wij hebben een luciferfabriek bekeken en kwamen geschokt daar uit: kinderen van zes jaar werken daar en vullen de doosjes met een bepaald aantal lucifers. De vrouwen en mannen die daar werken doen de hele dag hetzelfde. Ze beginnen om 8 uur 's morgens en blijven tot 6 uur 's avonds, met misschien vijf minuten of helemaal geen tijd tussen de middag. Ze kijken niet op of om, want ze worden per stuk betaald en als de vrouwen hard werken halen ze 2 Rupees of zestig cent per dag.
Dit is te vergelijken met ongeveer twee gulden per dag hier. Steeds weer als je India bezoeken raak je onder de indruk van deze grote armoede. Maar ook steeds weer zie je hoe goed de kinderen worden opgevangen in de kindertehuizen. Nu bijvoorbeeld bracht iemand een jongetje van vijf jaar naar Bethel. Hij had hem gevonden toen de jongen was neergevallen omdat hij een te grote vracht hout had gesjouwd. Hij deed dit om wat geld te verdienen. Hij vertelde dat zijn vader in de gevangenis zat, omdat hij zijn moeder had vermoord.
De jongen was helemaal alleen en omdat hij zo'n honger had was hij hout gaan sjouwen om iets te verdienen. Maar dit was veel te zwaar voor zo'n klein kind. Toen hij in het kindertehuis kwam was hij eerst erg schuw, maar hij ging met een van de verzorgsters mee om zich te laren wassen. De volgende dag zag je hem tussen de andere kinderen, maar hij kwam nog niet naar ons toe en speelde ook nog niet goed mee. De tweede dag was dat al veranderd en stormde hij op ons toe en hij was niet, meer van de andere kinderen te onderscheiden. Zo gaat het steeds. De kinderen voelen zich gauw thuis. Als algemene indruk hebben wij van deze reis overgehouden: een onvoorstelbare armoede, een groot aantal kinderen dat zich thuis voelt in de kindertehuizen, heel veel kinderen die nog geholpen moeten worden en heel veel 'gebouwen die er zullen moeten komen om dit mogelijk te maken. Hiervoor vragen wij ook nu weer uw hulp. De HERE moge het u vergelden.
Stichting Redt Een Kind
Secretariaat: Dr Guépinlaan 23, Ommeren (Betuwe).
Tel. 03443-2079, b.g.g. 03449-1659.
Postgiro: 1599333 t.n.v. Stichting Redt Een Kind te Zwolle.
Kledingadres: Hortensiastraat 79, Zwolle.