Over oorlog en vrede (3)
1978-03-31
De vorige maal heb ik er op gewezen dat alleen iemand die Hitler's Mein Kampf niet had gelezen zich kon verwonderen over de schurkenstreken die hij uithaalde en de tweede wereldoorlog die hij ontketende. Hij had namelijk" precies gezegd - vóóraf! - wat hij van plan was te doen.- Jaargang 22
- nummer 13
Het is alleen aan de lamlendigheid, de decadentie, de lafheid en het verraad van de Westerse democratieën te wijten dát die onvoorstelbaar verschrikkelijke tweede wereldoorlog kon uitbreken.
Toen Hitler één van zijn eerste bravourestukken uithaalde, namelijk het bezetten van de Westelijke Rijnoever, hadden de aanvoerders van Hitlers benden de opdracht zich onmiddellijk terug te trekken als de Fransen daartegen in 't geweer zouden komen. Want Frankrijks leger was toen nog vele malen sterker dan dat van Hitler! Hitler zei bij die gelegenheid: "Nu zal blijken of Frankrijk staatslieden bezit - bezit het die dan is dat mijn ondergang!" Maar Frankrijk bezat geen staatslieren, het had niets anders dan een stelletje politici die alleen interesse hadden voor de verkiezingen!
Later verklaarde Hitler dat de dagen van die bezetting de meest beangstigende in zijn leven waren geweest. Een volgend afschuwelijk moment was het verraden van Tsjecho-Slowakije door Engeland en Tjechoslowaaks bondgenoot Frankrijk - Geheel buiten Tsjecho-Slowakije zelf om werd dat aan het "wangedrocht" Hitlef uitgeleverd!
De Engelsman - staatsman mag je niet zeggen - Chamberlain, die met de Franse minister Daladier dat schandstuk had bedreven, keerde in triomf naar Londen terug.
Shirer schrijft daarover: "Zwaaiend met de verklaring die hij Hitler had laten ondertekenen vertoonde de premier zich aan de grote menigte die zich in Downing Street verdrong. Na te hebben geluisterd naar kreten als "Beste oude Neville" en het zingen van "For He's a Jolly Good Fellow" sprak de glimlachende premier vanuit het raam op de tweede verdieping van Downing Street 10 enkele woorden tot het publiek.
"Beste vrienden", zei hij, "dit is de tweede maal in de geschiedenis dat een eervolle vrede van Duitsland naar Downing Street wordt gebracht. Ik geloof dat het in onze tijd vrede blijft." 1) De Times verklaarde: "Geen veroveraar die na een overwinning op het slagveld terugkomt is met nobeler lauweren gekroond." Er ontstond een spontane volksbeweging om een "nationaal dankbaarheidsfonds" te stichten, maar dit voorstel wees hij minzaam af. Alleen Duff Cooper, de eerste lord der admiraliteit, nam zijn ontslag uit het kabinet. En toen Churchill bij het debat in het Lagerhuis de historische woorden uitsprak: "Wij hebben een volkomen, door niets goed te maken nederlaag geleden", moest hij een tijdlang zwijgen tot het protestgehuil tegen zo'n ketterij was verstomd." 2)
Nog geen twee jaar later brak de wereldoorlog uit. 3)
Waarom ik dit alles schrijf? Omdat dezelfde argeloosheid, domheid, lafheid, dezelfde onwil om de werkelijkheid, de harde, rauwe, dreigende werkelijkheid onder ogen te zien - precies als vóór de tweede wereldoorlog - overal in het "vrije Westen" en speciaal in ons land tiert.
Men neemt het communisme niet ernstig, net zo min als indertijd het nazisme. Hoewel het communisme naar zijn wezenlijke aard, volgens de grote Duitse socialistenleider Kurt Schumacher –
kende beide uit eigen bittere ervaring! - niets anders dan "rood gelakt nazisme" is! In onze dagen lezen misschien wel duizenden met huivering het nieuwe deel van dr De Jong's boekenreeks over de Bezetting. Zouden ze er daarbij aan denken dat hetzelfde alleen nog geraffineerder en op groter schaal, dag in dag uit, in de Sovjet-Unie, in de "Goelag-archipel" geschiedt? Sinds de revolutie tot en met Stalin's regiem werden in Rusland 60 miljoen mensen geliquideerd!
In mijn bezit is een verslag van een analyse die Churchill veertig jaar geleden van het communisme gaf. Churchill - de grote historicus en staatsman.
Hier is deze: Het communisme is niet alleen een politiek credo. Het is een veldtochtsplan.
Een communist houdt er niet slechts bepaalde meningen op na, hij is de getrouwe ingewijde in een weloverwogen manier om die denkbeelden dwingend op te leggen. De anatomie van ontevredenheid en revolutie is in elke fase en van elke kant bestudeerd en er werd een volledig handboek opgesteld om alle bestaande instellingen te ondermijnen. Die dwangmethode is evenzeer een deel van het communistische geloof als de leer zelf.
Eerst wordt een beroep gedaan op de traditionele beginselen van het liberalisme en de democratie om het jonge organisme te beschermen. De vrije meningsuiting, het recht van vereniging en vergadering, elke vorm van wettelijk geoorloofde politieke strijd, elk in de grondwet vastgelegd recht wordt met veel vertoon naar voren geschoven en van kracht verklaard.
Een bondgenootschap wordt nagestreefd met elke in de volksgunst staande linkse beweging.
De totstandkoming van een gematigd liberaal of socialistisch bewind tijdens de een of andere periode van beroering is de eerste mijlpaal. Maar zodra het bestaat zal het ten val moeten worden gebracht. Tegenslagen en schaarste die uit de verwarring voortvloeien dienen te worden uitgebuit.
Botsingen tussen vertegenwoordigers van de nieuwe regering en de arbeiders, zo mogelijk gepaard gaand met bloedvergieten, zullen worden uitgelokt.
Martelaren moet men zelf maken.
Als de machthebbers zich zoeken te verontschuldigen moet daaruit voordeel worden getrokken. Onder het mom van pacifistische propaganda kunnen haatgevoelens schuil gaan zoals die nooit eerder tussen de mensen tot uiting zijn gekomen. Het is niet nodig tegenover niet-communisten woord te houden, het mag zelfs niet. Elk blijk van goede wil, van verdraagzaamheid, van verzoeningsgezindheid aan de zijde van regeringen of staatslieden moet worden gebruikt om hen te gronde te richten.
Als dan de tijd rijp en het ogenblik gunstig is, moet dodelijke geweldpleging in elke vorm, van oproer onder het gepeupel tot sluipmoord, worden gehanteerd, zonder beperking of gewetensbezwaren.
Het bolwerk zal worden bestormd onder de banier van vrijheid en democratie; als het apparaat eenmaal in handen van de broederschap is gekomen, moet elke oppositie, elke afwijkende mening door de dood tot zwijgen worden gebracht.
De democratie is niet meer dan een stuk gereedschap dat wordt gebruikt en later in stukken gebroken; de vrijheid niet meer dan een sentimentele dwaasheid, de logicus onwaardig. De absolute heerschappij van 'n priesterdom dat zichzelf heeft verkozen, moet volgens de van buiten geleerde dogma's de mensheid worden opgedrongen, zonder matiging, eeuwig.
Dit alles, opgesomd in breedsprakige leerboeken, maar ook met bloed geschreven in de geschiedenis van verscheidene machtige landen, vormt het geloof en de doelstelling van de communist. Wie gewaarschuwd is behoort op zijn hoede te zijn! Een ontstellend en angstwekkend symptoom van deze argeloosheid, domheid, onwil om de waarheid onder ogen te zien - óók een symptoom van de geraffineerde communistische propaganda - was de antineutronenmanifestatie van jl. zaterdag.
Als men de feiten kent vraagt men zich serieus af: hoe is dit in de wereld mogelijk?
Aan dat congres namen twee politieke partijen officieel deel: de CPN en de PPR! En de communisten speelden daarbij een dominerende rol.
Er waren deputaties uit 27 landen, uit Oost en West. Er spraken ook mannen uit de Oostbloklanden uiteraard theologen! Ze zongen het bekende onwaarachtige vredesliedje.
Het grofst maakte het de Nederlandse communist die notabene durfde verklaren dat de neutronenbom in "flagrante strijd was met de slotakte van de conferentie van Helsinki", de slotakte waarvan de communisten zelf zich letterlijk geen zier hebben aangetrokken en aantrekken.
Een ontstellend en angstwekkend symptoom was die manifestatie vooral omdat volkomen genegeerd werd dat de Sovjet-Unie de meest militaristische staat van de wereld is.
Ik zal daarvan enkele bewijzen noemen.
Onlangs schreef Hinb. Hendrikse, Rusland-deskundige van het Nederlands Instituut voor vredesvraagstukken in Den Haag, dat Rusland momenteel bijna 3 miljoen man onder de wapenen heeft. En hij gaat dan zo verder: "Daar komt nog bij: dat militaire apparaat is in de Sovjet-Unie een heilige koe. Het leger wordt beschouwd als de school van de natie. Het leger leeft heel sterk in de heroïek van de 2de Wereldoorlog. Ze hebben toen natuurlijk inderdaad formidabele prestaties geleverd. En op die roem teert het leger nu nog. Het speelt ook een actieve rol in de politiek. Sinds 1973 zit maarschalk Gretchko, de minister van defensie en de hoogste militair, in het Politbureau, het hoogste machtsorgaan van de Sovjet-Unie. En er wordt ook op het gebied van de buitenlandse politiek geen beslissing genomen zonder medeweten en instemming van de strijdkrachten." (Onlangs is Gretchko overleden.)
De trots over deze "heilige koe" horen we duidelijk als Breznjef in zijn herdenkingsrede van de communistische revolutie van 25 okt. 1917 zich over Ruslands militaire macht zó uitlaat: "In het arsenaal van het sowjet leger bevindt zich wapentuig dat een grote vernietigende kracht bezit en in staat is ieder punt van de aardbol te bereiken, en dat het de strijdkrachten mogelijk maakt de gevechtstaken te land, ter zee en in de lucht succesvol te volvoeren." En "de voortdurende (!!!) versterking der strijdkrachten vormt de objectieve noodzakelijkheid voor het succesvol vestigen van het socialisme en het communisme, voortvloeiend uit de ontwikkeling van de maatschappij en de eigen aard van de klassenstrijd tussen het socialisme en het kapitalisme."
Met eenvoudige woorden gezegd betekent dit: wij hebben de voortdurende versterking van de strijdkrachten nodig om de "kapitalistische" staten te vernietigen en het wereldcommunisme te verwerkelijken! Breznjef ging na het bovenstaande gezegd te hebben zó verder: "Op dit ogenblik is de Sovjetarmee 'n machtige, vreesaanjagende, onoverwinnelijke macht. Zij heeft de beste wapens der wereld. Allen die tot de Sovjetstrijdkrachten behoren, van de soldaten tot de maarschalken en van de matrozen tot de admiraals, zijn ware meesters in het krijgsbedrijf, ze beheersen de krijgswetenschap voortreffelijk en verstaan meesterlijk de kunst met het hun toevertrouwde eerste klas oorlogstuig om te gaan. Ze zijn zonder enige reserve trouw aan onze partij en aan het communisme."
Dit is verheerlijking van het militarisme à la Hitler.
Een speciaal aspect van Ruslands militaire activiteiten betreft de steun die het aan alle guerilla- en z.g. "bevrijdings" activiteiten verleent, hetzij zelf of via zijn satellieten. Dat gebeurde en gebeurt met de Ira in Ierland, de Eta in Baskenland, de PLA - een minderheid van de bevolking van Angola, die steun kreeg en krijgt van Rusland via de Cubanen.
Samora Machtel in Mozambique - hij maakte in een jaar zijn land tot een economische puinhoop en zijn bewind tot een communistische terreur. Die hulp krijgt Sam Nujoma van de Swapo - hij krijgt "humanitaire hulp" van de Wereldraad van Kerken, ontwikkelingshulp o.a. van Nederland en wapens van Rusland - die laatste moet hij betalen, want voor Rusland geldt de regel: niets voor niets. Die hulp krijgen ook Moegabe en Nkomo die een vreedzame oplossing in Rhodesië met alle kracht tegenwerken. Die "hulp" krijgt nu ook Abessinië dat nu eveneens geteisterd wordt door een gruwelijke terreur. Wat de houding van de Sovjet-Unie ten aanzien van deze z.g. "bevrijdingsbewegingen" is vertelde Ruslands minister van buitenlandse zaken onlangs in een rede met de titel “Konsequerue Friedenspolitik" zo: "Ons land ondersteunde steeds zonder enige reserve (rückhaltios) en ondersteunt ook nu de nationale bevrijdingsbewegingen der volkeren, de bewegingen voor vrijheid en onafhankelijkheid."
Tot zover deze week.
Noten
1) De eerste was die van Berlijn 1878 waardoor de verhoudingen in Europa werden geregeld. D'Israeli was toen Engelands grote man.
2) Chamberlain wist natuurlijk niet dat tijdens zijn overleg met Hitler deze laatste "en passant" met Mussolini afsprak "zij aan zij" met Engeland af te zullen rekenen.
3) Daladier had blijkbaar een minder gerust geweten. Toen na het verraad van München zijn vliegtuig Parijs naderde en hij bij het vliegveld een grote mensenmenigte zag, schrok hij hevig. Hij zei tegen z'n secretaris: "Ze zullen me lynchen!" Die man had meer mensenkennis dan zijn chef. Hij zei: "Ze zullen u bejubelen!" Hetgeen ook geschiedde.