God schaamt Zich niet…
1977-01-14
- Jaargang 21
- nummer 2
"Daarom schaamt God Zich voor hen niet hun God te heten ..... "
Hebr. 11 : 16c
God schaamt er Zich niet voor de God van Abraham, Isaac en Jacob genoemd te worden en van allen die Hij in Zijn verbond tot kinderen heeft aangenomen.
Het is niet beneden Zijn "waardigheid".
Wij mensen hebben het al gauw met onze waardigheid te kwaad.
Hoe makkelijk matigen wij ons het recht aan op een ander neer te zien.
De één is uit wat betere stand, de ander heeft meer geld, de derde meer verstand; wanneer iemand, die volgens onze maatstaven het recht heeft zich meer te voelen dan een ander, zich in de omgang als een gewoon mensenkind gedraagt, dan zeggen wij al gauw dat hij toch zo "eenvoudig" is.
Zo gaat het onder gewone: stervelingen.
De bijbel leert in onze tekst dat God anders is.
Hij acht het niet beneden Zijn waardigheid omgang te hebben met doodgewone mensen.
Hij wil Zijn Naam aan hen verbinden en hun God genoemd worden.
God is zo "eenvoudig" dat Hij met Abraham omging als met een vriend.
En Abraham was naar zijn eigen getuigen toch niet meer dan stof en as.
Nog rijker dan in het leven van Abraham is dit geopenbaard in de Here Jezus Christus, Die in Zijn verschijning.
in de wereld zo eenvoudig was, dat het eigenlijk beneden de stand van rijken en edelen was zich met Hem in te laten.
Er is over dat "verbond met Abraham Zijn vriend" heel wat gestreden onder de kinderen van God. Verstaan we de rijkdom daarvan nu wel?
De almachtige God verbindt Zijn Naam aan het leven van allen die door de doop in dit verbond zijn ingelijfd.
Maar dan heeft God daarmede toch wel een groot risico genomen.
Heeft Hij Zich nooit voor die kinderen op aarde moeten schamen?
De bijbel is een eerlijk boek. Hadden wij die bijbel moeten schrijven dan hadden wij het anders gedaan. Die donkere bladzijden waarop soms heel uitvoerig de zonden van Abraham, Jacob, David en vele anderen beschreven staan, hadden wij om de praat-van-de mensen maar weggelaten. Maar God doet dit niet, want Hij heeft niets voor ons te verbergen.
Mensen die altijd met voorliefde praten over slechte dingen in het leven van mensen van de kerk, vertellen ons daarom geen nieuws. Wij hebben dat al lang van God geleerd uit de bijbel en uit ons eigen leven.
Maar we weten ook dat God die zonden in het leven van Zijn kinderen niet goedkeurt en daarom ook streng straft.
Daarvan wisten Jacob en David mee te praten.
Maar waarom staat er dan toch dat God Zich voor hen niet schaamt?
De bijbel leert ons op de uitkomst van het leven der mensen te letten.
Er waren in het leven van de aartsvaders veel zonden, maar ze zijn daarmee bij hun hemelse Vader terecht gekomen en in het geloof gestorven in groot verlangen naar een beter, naar het hemelse vaderland.
Daarom schaamt God Zich niet voor hen hun God genaamd te worden.
Hij schaamt er Zich niet voor zondaren die in geloof tot Hem komen aan te nemen.
In het kruis van Jezus Christus heeft Hij klaar en duidelijk laten zien dat Hij als de God der genade wil bekend staan, ja, dat dit Zijn hoogste roem is.
Daarom zijn de woorden van onze tekst geen vrijbrief voor de zonde, maar een oproep tot geloof.
En tot een leven uit geloof, waarin wij ons voor die hemelse Vader niet schamen, zodat Zijn Naam door ons niet te schande wordt.