In sterfhuis en bij begrafenissen
1977-01-14
Gewoonlijk wordt bij begrafenissen de predikant uitgenodigd om in het sterfhuis tot de familieleden een woord van vertroosting te spreken. om daarna op de begraafplaats een korte toespraak te houden of enkele woorden uit de Schrift voor te lezen.- Jaargang 21
- nummer 2
In zulke situaties betone zich de ambtsdrager bij alle droefheid evangeliedienaar. Hij behoeft geen mensen zalig te verklaren en geen mensen te veroordelen.
maar hij mag Gods Woord laten spreken. Dat woord. dat getuigt van Gods Vaderlijke goedheid en barmhartigheid aan ons en onze kinderen bewezen. Dat het daarom ook zo'n grote zonde is.
als we die genade in ons leven miskennen.
Bij begrafenissen moeten we niet zozeer over onze gestorvenen.
maar veel meer over de Here spreken. over wat Hij gedaan heeft in het leven van hem of haar die van ons werd weggenomen. En dan is er heel veel te vermelden van de goedertierenheden en weldadigheden van de Here. Dan behoeven we geen mensen te prijzen of te verheerlijken.
maar dan prijzen we onze genadige God en Vader in Jezus Christus. onze Heer.
Sterft er dan een godvrezende moeder. dan mogen we gedenken wat de Here ons in die moeder geschonken had; hoe de Here haar getrouw had gemaakt in het belijden van zijn Naam en hoe de Here haar ootmoedig voor zijn aangezicht had leren wandelen.
Dan wordt er geen brave. edele.
hoogstaande. voorbeeldige moeder verheerlijkt. maar Gods oerkiezende liefde. schuld vergevende genade en opmerkelijke trouw in het leven van een zondig mens groot gemaakt.
Was onze gestorvene geen duidelijk leesbare brief van Christus.
dan is er nog zoveel te meer reden om over hem of haar te zwijgen en slechts te spreken over onze levende Heer in de hemel. die eenmaal in de wereld is gekomen.
niet om mensen te verderven.
maar om ze te behouden.
Als de overledene in ongeloof en onverschilligheid tegenover de Here leefde komt men er zo gemakkelijk toe om over dit erge te zwijgen en de nagedachtenis maar zo goed mogelijk te houden.
Dat men in dagen van rouwen droefheid elkaar de waarheid onthoudt en onwerkelijke troost biedt. is een verleidelijk kwaad.
dat iedere evangeliedienaar in sterfhuizen en bij begrafenissen bedreigt. Ook dan besefte een dienaar van Christus zijn verantwoordelijkheid.