De levensruimte van de Tien Geboden
2012-07-28
Liviu Mocan maakte in 2009 voor een groep christenen in Genève het monumentale beeldhouwwerk Uitnodiging/ Decaloog. Met tien pilaren verbeeldde hij de Tien Geboden. Een sculptuur met vele betekenislagen. Net als de Tien Geboden zelf.- Jaargang 56
- nummer 15
In 2009 kreeg Liviu Mocan de opdracht voor dit beeld van een groep christenen in Genève. De aanleiding was de viering van het Calvijnjaar.
Het thema van de Tien Geboden paste hier goed bij, omdat Calvijn diep beïnvloed was door de Tien Geboden, en ze gebruikte als het morele fundament voor de Geneefse samenleving.
Het lukte echter niet om in Genève een plek te vinden waar het bronzen beeld permanent kon blijven staan.
Daarom maakte Mocan een verplaatsbare versie van glasvezel, overtrokken met bladgoud, die in 2009 en 2010 op drie locaties in Genève werd getoond en daarna door Noord-
Amerika reisde.
Reuzenhanden
Het monumentale beeldhouwwerk bestaat uit tien pilaren van ieder 4,5 meter hoog, die lijken op de vingers van een mens. Deze pilaren staan in een cirkel, waardoor ze twee kanten hebben. Een binnenkant met gladde rondingen, die een sfeer van vrede en welzijn scheppen. En een buitenkant, waar de pilaren als een donkere waar-schuwing naar boven toe uitlopen in een scherpe snede.
We kunnen de sculptuur in en uit lopen en nadenken over wat het kunstwerk zegt over Gods wil voor ons leven. Of we kunnen verpozen op de kleine zittingen die in de pilaren zijn uitgesneden en met anderen hierover van gedachten wisselen.
Het werk draagt allerlei ‘uitnodigingen’ in zich, die tot ons kunnen gaan spreken als we met een open oog voor betekenis en symboliek de installatie op ons in laten werken.
Wie binnen in de cirkel staat, wordt omringd door een paar reuzenhanden.
De beeldhouwer verbeeldt de Tien Geboden als vingers: warm, persoonlijk en uitnodigend. De beschermende handen verbeelden dat het volgen van Gods geboden ons een veilig leven biedt vanwege het levensbevorderende karakter van deze leefregels.
Ze nodigen ons uit met God te leven, geborgen in zijn liefde, wat op zijn beurt leidt tot een leven van liefde voor God en mensen. De hele wet is immers samengevat in het liefhebben van God met heel ons hart en van onze naaste als onszelf.
Hek
De twee aan elkaar tegengestelde kanten van de pilaren nodigen ons ook uit na te denken over goed en kwaad. Ze laten ons de gevolgen van Gods wet zien: enerzijds zegen als we de wet navolgen, anderzijds negatieve consequenties als we de geboden links laten liggen.
De cirkel binnen de pilaren vormt een ruimte waarbinnen we in vrijheid kunnen zoeken naar wat goed is voor onszelf en onze medemens. Dit kan betekenen dat we moeten aanvaarden dat er grenzen zijn aan onze persoonlijke vrijheid: de tien zuilen zijn als de palen van een hek die een ruimte afperken waarbinnen het leven tot bloei kan komen. Het staat ons echter vrij om uit de kring te stappen, om te kiezen voor een autonome en individualistische vrijheid: ‘Ik leef mijn leven zoals ik het wil.’ De sculptuur suggereert dat we dan de gemeenschap met God en onze medemens verliezen.
De indrukwekkende zuilen nodigen ons tot slot ook uit om de hoop vast te houden. De omvang en het gewicht van de pilaren weerspiegelen het belang van de Decaloog als fundament voor de samenleving.
Als instituties ineenstorten – huwelijken, banken of staten – bieden de Tien Geboden ons hoop door ons de mogelijkheid te bieden opnieuw terug te grijpen op een aantal tijdloze richtlijnen voor een gezonde en goed werkende maatschappij.
Hoewel eenvoudig van vorm, blijkt deze sculptuur meerdere betekenislagen te bezitten. Net als de Tien Geboden zelf.
Dit is een licht bewerkte beeldmeditatie van 25 juli 2010 (www.artway.eu).
Jonathan Tame is werkzaam op het terrein van maatschappij en zending, met een passie voor Bijbelse wereldbeschouwing, whole-life discipelschap en kunst als communicatievorm.
Hij werkt momenteel voor Relationships Global in Cambridge.
| Liviu Mocan (1955) studeerde aan de kunstfaculteit van de Universiteit van Cluj-Napoca, Roemenië. Zijn beelden staan in openbare ruimten in Duitsland, Noorwegen, de VS, Egypte en Roemenië. Liviu maakte recent de monumentale sculptuur Illseed voor een ziekenhuis in Auckland, die werd onthuld door de premier van Nieuw-Zeeland, Helen Clark. Zie verder: www.liviumocan.com. |