Rotte tomaten
2012-07-28
‘Gooien ze al met rotte tomaten?’ vraagt een bekende iedere keer als ik hem aan de telefoon heb. Dat is één keer in de drie of vier jaar, als hij iets van me nodig heeft . Of ik van hem.- Jaargang 56
- nummer 15
‘Zolang ze niet met tomaten gooien, deugt de preek niet.’ ‘Hier wonen beschaafde mensen, die tomaten eten en niet gooien’, repliceer ik even steevast. ‘Ja, ja, dat zijn de ergste’, zegt hij, en vervolgens wisselen we wat persoonlijke wetenswaardigheden uit, om uiteindelijk tot de kern van ons gesprek te komen.
Fluitend ga ik daarna weer aan het werk.
Mijn man krijgt die avond iets met tomaten voorgeschoteld.
Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik geloof niet dat ik kerken ken waar kerkgangers letterlijk met tomaten gooien als hen iets niet zint. Dat doet onze soort niet.
Fatsoenlijk als we zijn, pakken wij dat bij ongenoegen anders aan: beschaafd maar meedogenloos zagen we volgens een beproefd recept de poten onder de stoelen van onze leiders vandaan.
Aan Bijbelkennis mag het ons op punten schorten, het voorbeeld uit Genesis 3 (‘Is het waar dat God gezegd heeft ...?) weten we feilloos in onze eigen omstandigheden te reproduceren.
Valse suggesties, roddel en achterklap blijven door de eeuwen heen hun nut bewijzen zodat wij onze zin kunnen doordrijven. Voorgangers mogen daarom verbaasd zijn als gemeenteleden gaan gooien met rotte tomaten (arme kosters), maar met hun parate Bijbelkennis kan het ze nauwelijks verrassen als ze te maken krijgen met gekonkel. Dat was toen zo. Dat is nu zo.
De prangende vraag die blijft is: hoe ga je als dominee en domineesechtpaar met dat gegeven om? Een grijze muis worden?
Voorzichtig? Moreel lenig? Met een gekneveld gevoel van eigenwaarde? Als je schurende Bijbelteksten vermijdt, veilig binnen het door mensen vastgestelde stramien blijft en niet al te uitgesproken bent, kom je mogelijk een heel eind. Maar wie wil zo zijn? En dus krijgt iedere predikant onvermijdelijk te maken met tegenwerking, in het groot of in het klein.
En dan? Schiet je in boosheid, verongelijktheid, wrok, zelfmedelijden? Of blijf je als predikant staan voor wat je preekt en zorg je ervoor dat er geen gift ige kiem opschiet, zoals Hebreeën zegt, die onrust veroorzaakt en met zijn bitterheid velen besmet?
Dominees zijn soms net mensen. Ook zij staan niet altijd even vast met twee benen op de grond. Ook voor hen is het geen automatisme om ootmoedig naar de Heer te gaan en erop te vertrouwen dat Hij zijn weg wel met je gaat.
Net als iedere gelovige moet ook een predikant zich steeds weer realiseren wie ook alweer die Heer is die hij volgt. In macht en majesteit. Maar ook in lijden.
Emmy Viezee-Fock is bedrijfsjournalist en lid van de NGK van Krommenie.