Het akkoord voor kerkelijk samenleven
1983-11-04
Op de landelijke vergadering van onze kerken in Breukelen is bij alle daarvoor in aanmerking komende besluiten rekening gehouden met de Christ. Geref. zusterkerken.- Jaargang 27
- nummer 41
In het bijzonder was dit het geval bij de behandeling van de artikelen voor het kerkelijk samenleven.
Er zijn momenten geweest dat dit iets te nadrukkelijk gebeurde, zodat de vraag werd gesteld of wij nog wel zelfstandig konden besluiten. In de tegemoetkoming aan de wensen en bezwaren geuit door de deputaten van genoemde kerken zijn we gegaan zover we konden.
Wanneer ik terugdenk aan de bewogen discussie destijds op de landelijke vergadering in Wezep over art. 34, dat de nakoming van de besluiten van meerdere vergaderingen regelt, sta ik nog verwonderd over de welwillendheid waarin de wijziging van dit artikel in Breukelen is aanvaard.
Bij het aanhoren van de kritiek op onze kerken van sommige broeders op de Christ. Geref. synode te Rotterdam drong zich de vraag op of men zich de moeite getroost had om zich te verdiepen in de geschiedenis van onze kerken, omdat er weinig begrip te bespeuren was.
Heeft men geen oog voor de aarzelingen die er in onze kerken leefden en leven ten aanzien van de functionering van het kerkverband? Twee maal hebben wij het beleefd, dat ten gevolge van handelingen van synoden kerken zijn gescheurd, ambtsdragers zijn afgezet met alle ellende van dien. De wonden toen geslagen zijn nog nauwelijks genezen!
Opmerkelijk is in dit verband dat de deputaten van de Christ. Reformed Churches in verschillende besprekingen in Amerika en hier te lande wel dit begrip konden opbrengen, toen zij opmerkten dat in ons spreken altijd iets van onze geschiedenis viel te beluisteren.
Begrip toonde ook de Apeldoornse hoogleraar Dr W. van 't Spijker in een bespreking van ons akkoord in het Reformatorisch Dagblad.
Na een toetsing van dit akkoord aan de maatstaven van Voetius kwam de schrijver tot de conclusie: Wanneer we het kleine boekje dat de codes bevat van het kerkelijk leven der Neder!. Gereformeerden met deze Voetiaanse maatstaven meten, kan er geen twijfel over bestaan dat we hier te maken hebben met een kerkorde in gereformeerde zin.
Twijfel was er wel bij broeders ter synode die een nadere bestudering van het akkoord wensten en de vergadering daarin meekregen. Op de landelijke vergadering in Breukelen waren we ons er terdege van bewust dat we het volmaakte lang niet gevonden hadden en nog maar aan het begin waren. Toch waren we blij met dit akkoord waarin van een gereformeerde kerkregering is uitgegaan. Hierbij zij opgemerkt dat het overgrote deel van onze kerken zich al die jaren zoveel mogelijk aan de Dordtse K.O. had gehouden. We hopen dat onze kerken nu de tijd krijgen om in rust met het akkoord om te gaan en het zo nodig aan te passen.
Daarbij zullen we komen te staan voor dezelfde vragen en moeiten die andere gereformeerde kerken hebben met de besluit kracht van meerdere vergaderingen.
In de Hervormde Kerk heeft men al lang de weg van het "Herderlijk schrijven" ingeslagen, waarbij zich de vraag voordoet welke bindende kracht dit schrijven heeft.
Alleen in de Vrijgemaakte Kerken heeft men voorlopig zo voor het oog geen moeite, omdat allen die zich niet naar de synodebesluiten kunnen voegen eenvoudig de deur wordt gewezen, zoals wij hebben ondervonden. Maakt men echter meer ernst met de eenheid van allen die in Christus-zijn, dan kunnen zich situaties voordoen, waarbij men wel een kerkorde heeft maar deze niet helemaal functioneert.
Er is ter vergadering van de christ. geref. synode gevraagd of er in onze kerken geen bezwaar is tegen de prediking en het kerkelijk leven aldaar. Ik kan daar nu wel even op reageren. Door de soms vergaande samenwerking op diverse plaatsen zijn we wat meer ingewijd in de praktijk van elkaars kerkelijk leven en hebben zo onze vragen en ook wel bezwaren.
Het is in de Christ. Geref. Kerken mogelijk dat leden van de gemeente X zich niet thuis voelen in de signatuur van die gemeente en als volwaardige leden worden aanvaard in gemeente Y waar men zich beter thuis voelt in prediking en liturgie. In gesprek met het blad Kerknieuws noemt ds P. Beekhuis dit "de gebrokenheid in ons kerkelijk leven".
Op de tegenwerping dat dit toch niet volgens de kerkelijke regels is antwoordt ds. B.: "Ik wil niet recht praten wat krom is, maar als je gaat tuchtigen zijn we bang, dat we zo veel leden kwijtraken, terwijl ik nu altijd die mensen nog kan bereiken".
In de classis Utrecht, zo lees ik nog, houdt men bij de verdeling van de classisbeurten rekening met dit grensverkeer!Bij ons komt dit heel vreemd over.
Naar onze belijdenis hebben wij ons te voegen bij de gemeente in de plaats waar we wonen. Daar worden we geroepen om met onze broeders en zusters de gemeenschap van Christus kerk te beleven. Wat betekent de eenheid van de kerk, wanneer we elders in hetzelfde kerk verband ons heil gaan zoeken. Wat doen we hier met de kerkorde?
Er zijn nog wel meer vragen, maar ik laat het hierbij, omdat we voorzichtig met elkaar moeten omgaan en zo weinig mogelijk polemiseren in de pers.
De Christ. Geref. en de Nederl. Geref. Kerken hebben elk hun eigen lasten en moeiten.
Zouden we moeten wachten tot alles tot wederzijds genoegen is opgelost dan kunnen we de zaak wel vergeten; we besparen onszelf en elkaar dan de moeite en spanning.
Maar zou dit de wil des Heren zijn?
De verschillen die er in en tussen de kerken zijn wettigen een gescheiden optrekken niet.
Samen op weg gaan houdt in elkanders lasten dragen. Dat is een uitnemender weg.
Volgende keer iets over de prediking.