Staking
1983-12-02
In "Trouw" schreef A. J. Klei een ironisch stukje over het feit dat de kerkelijke pers lamgelegd was door de staking bij de post en in die krant werd ook verteld, hoe enkele bladen toch nog bij de abonnees bezorgd waren; koeriersdiensten zijn daarvoor geïmproviseerd en vele correspondenten hebben kilometers gefietst, want als 't even kon, moest het kerkelijk blad normaal kunnen doorgaan.- Jaargang 27
- nummer 43
Wij hebben "Opbouw" drie weken moeten missen en nu wilde ik daar de positieve kant van laten zien. Ik kom zelf uit een gezin waarin de bezorging van de eigen krant één van de grote momenten van de dag was. Er was ongenoegen wanneer de krant niet op tijd was. Dat is begrijpelijk in het huis van de redacteur, maar ik heb ook wel eens van mensen gehoord, die onzeker waren hoe hun houding moest zijn ten opzichte van bepaalde gebeurtenissen en die dan zeiden: We wachten nog op het "Dagblad" en als dat komt, lezen we wel wat Algra ervan vindt. Dan weet je weer hoe je erover denken moet.
Nu heeft mijn vader veel geschreven over het "mondige volk", maar hij heeft niet kunnen voorkomen, dat velen zelf geen mening vormden doch op zijn oordeel wachtten.
Er zijn kerkelijke bladen geweest - ze bestaan, geloof ik, nóg - die zich geroepen achtten om "leiding" te geven aan het kerkelijke leven. Dat ging zelfs door tot in de .Persschouw", Als er een artikel overgenomen werd uit de "verkeerde hoek", dan gaf de redactie als commentaar: Zie eens, hoe ver men "ginds" al afgegleden is. Werd er eens een artikel overgenomen, waarmee de redactie het "inhoudelijk" eens kon zijn, dan schreef zij onder het artikel: Vreemd dat de schrijver zich niet vrijmaakt, als hij erzo over denkt. "Opbouw" kent dat leidinggeven niet. Er zijn enkele mensen die graag eens wat schrijven en er zijn mensen, blijkbaar, die wel eens wat willen lezen; beide groepen kunnen met "Opbouw" voort maar het is de bedoeling dat elk levend lidmaat der kerk zelf een mening vormt.
Dus was het in het geheel geen ramp, dat het blad enkele weken niet verschijnen kon. Men kan dat betreuren, maar niemand zal er, neem ik aan, een drama van maken. Het is wel eens goed dat dominerende figuren zich terugtrekken uit een organisatie, uit een kerkelijke gemeente of van een arbeidsterrein. Dat bevordert de zelfstandigheid, de mondigheid; en die mondigheid, daar staat of valt een waarlijk gereformeerde kerk mee.