Hoe denk jij daar nu over?
1975-08-01
Herken je bovenstaande vraag nog? In het Opbouwnummer van 30 mei jl. vroeg ik nl. of jij je eigen gedachten eens wilde geven over die opmerking: "Moeten we nu echt hopen en ernaar verlangen dat onze Heiland nog dit [aar op de wolken zal komen om ons thuis te halen? Of mogen we ons daarop niet zozeer instellen?".- Jaargang 19
- nummer 28
Mogelijk herinner jij je nog wel, hoe ik tot die vraag kwam; dat er nl. op mijn kantoor zomaar een gesprek over het einde der wereld loskwam. In mijn krant stond nl. met vette letters: "Einde der wereld nu toch weer niet in 1975?"
Iemand zag dat staan en smaalde er wat over: Nou wat mij betreft, gráág nog maar wat uitstel, tot vér ná 1975! Een tweede: Ach toe nou! heel dat einde der wereld is toch larie! En bangmakerij. En een derde en vierde sprak in dezelfde geest.
En, nietwaar? Eigenlijk verwachten we niet anders dan spot en hoon uit de werkkringen om ons heen. In eigen kringen valt het soms al moeilijk om gesprekken te krijgen over de komst van Christus (of valt dat toch nog wel mee?), maar in je gewone dagelijkse werk komt dat toch vrij zelden voor; en áls er den over gesproken wordt... ja dan is dat doorgaans négatief.
Maar ik vertelde de vorige keer dat toen zomaar even de opmerking geplaatst werd, daar op kantoor: "Maar waarom zouden we eigenlijk die komst van Jezus niet liever wél verwachten in 1975?" En dat die vrager nota bene nog bijval kreeg van nr. twee, met: "Ja, is het eigenlijk geen teleurstelling als het nog weer uitgesteld zou worden?".
Dat is toch wel een positieve benadering zou ik zeggen. En daarover stelde ik nu dan op 30 mei die vra~gaan U, lezer, of U (en of jij) van harte kunt instemmen met wat daar op het kantoor gezegd werd? Of vind jij, dat het toch géén positieve benadering is, maar meer een overdreven en opgeschroefde uiting van twee mensen, die niet helemaal nuchter zijn? En dat ze het waarschijnlijk ook wel niet echt geméénd zullen hebben. Want... je zingt dat nou wel zo van dat blij vooruitzicht dat je streelt, jawel, maar daar loop je niet zomaar in het openbaar mee te koop; en zou er nu heus wel iemand zijn, die het echt jámmer zou vinden als Christus ook dit jaar nog weer niet zou komen? Kijk, die vraag en die gedachte zou ik nu zo graag eens in onderling gesprek willen brengen; ook - en misschien wel met name onder de jongeren. Reageer je eens?
In afwachting op jullie antwoorden en ideeën hierover, wil ik nu alvast mijn belofte vervullen, zoals ik die in het vorige stukje deed. Went tijdens dat kantoorgesprek werd ook die snerende, geniepige opmerking gemaakt: "Welja jongens; God geeft ons het leven, en wij nu maar hopen dat we het zo gauw mogelijk weer kwijt worden; liefst nog dit jaar; toe nou, daar menen jullie beiden geen snars van!"
Welnu, ik schreef toen dat metéén er bovenop een snedig en raak antwoord gegeven werd. En dat wil iJk nu dan maar doorgeven; die spotter kreeg nI. te horen: "Welja man; da's net zoiets als wat er in je eigen leven heeft plaats gevonden; want, nietwaar, je hebt vroeger aan je meisje een verlovingsring gegeven; je was toen een verloofd stelletje. Maar het is toch niet zo absurd of vreemd, als jullie toen samen maar hoopten dat die verlovingsperiode zo gauw mogelijk beëindigd zou worden, omdat je tot de trouwdag zou komen? Want hoe mooi de verlovingstijd ook is, je verlangt er naar dat die zal uitgroeien tot iets, dat nog mooier en nog voller is! En al weet je, vóór de trouwdag, nog niet hóe mooi "de gehuwde staat" is, je spreekt erover; je leeft ernaar toe, je hoopt erop, je bent er vol van, temeer als die trouwdag dichterbij komt, en als je huis al bijna klaar is en zo meer. Nou dan; als je dan dat uitzicht hebt op je huwelijk, zou je dan niet diep teleurgesteld zijn, als die dag telkens weer uitgesteld zou worden? Je wilt toch zeker op de duur je verlovingstijd wel es verwisseld zien in het meerdere?!"
Zei ik teveel zopas, toen ik opmerkte dat dit toch wel een duidelijk, een raak antwoord was??
Of mag je niet ergens zeggen, dat wij in dit leven, waar we Christus liefhebben, maar Hem nog niet zien in volle glorie, dat we nu als het ware met Christus "verloofd" zijn, maar dat we stráks de Bruiloft, het "huwelijk'" mogen beleven? En dat we daarnaar mogen verlangen?
Voor mezelf denk ik dus, dat dat wel terdege mag; en dat het echt niet “opgepept" hoeft te zijn als je iets van teleurstelling kent bij een uitstel van 's Heren komst.
Maar - zoals gezegd - wat denk jij daar nu van? En, ouderen, zegt U ook eens Uw mening? Of, boeit deze benadering niet, omdat het verkeerd belicht wordt? Zeg het ook dan!