Ds Telder 50 jaar predikant
1975-08-01
Och, je komt er neet zo lácht toe - en daarom ontgáán je soms veel dingen - maar wie er plezier in heeft om oude kerkelijke handboekjes . na te pluizen, kan daar veel nuttige kennis uit opdoen. Zulke lieden bestáán. Ik ken 'r een paar. Deze onderzoekers zullen ook wel gewaar geworden zijn, dat ds Telder, thans woonachtig in Bilthoven, op 9 augustus van dit jaar 50 jaar predikant is. Dat is een publieke zaak voor wie maar de moeite neemt 't uit te zoeken. Ik ben er toevallig achter gekomen door ’n gesprek... maar 't moest wel onder ons blijven!- Jaargang 19
- nummer 28
Eerst heb ik gemeend deze wens gehoorzaam te moeten eerbiedigen.
Maar waarom eigenlijk? "Kerknieuws" van Scheps publiceert alle jubilea van predikanten. Waarom dan in eigen pers zo angstvallig gezwegen? Wie ds en mevrouw Telder kent, weet dat 't geen mensen zijn voor feestvertoon. Daarvoor hebben ze in eigen kring, de laatste jaren teveel meegemaakt. Zorg voor 't kerkelijk leven van vandaag kan ook drukken. En, hoewel nog vief, is daar de oude dag.
Toch waag ik 't erop de redactie ruimte te vragen voor 'n paar notities.
Telder is van huis uit een Amsterdamse jongen. Samen kunnen we met 'n zekere welfust - nostalgie heet dat tegenwoordig – voorvalletjes uit 't vroegere Amsterdamse kerkelijke leven ophalen, over de Funenkerk, de Gereformeerde scholen, de "Sikkels" en de toenmalige... Heren (want dat waren 't) van de Commissie van Beheer herinneringen uit Telder's eigen studententijd aan de V.U.
Dominee Telder telt z'n vrienden onder de Amsterdammers, Bredanaars, de Vianezen en eigenlijk in heel 't land. Hoewel er all velen van weleer zijn weggevallen, komen vroegere gemeenteleden nog wel eens oplopen, daar in de Bilthovense flat, waar 't donkere geboomte hun woning omgeeft. Als ik me niet vergis, liggen de hoogtepunten van het ambtelijk leven voor ds en mevrouw Telder in Breda, de kerk met haar veile contactmogelijkheden, ook wel 't Haagje van 't Zuiden genoemd, met een Kantongerecht en - niet te vergeten - de Koninklijke Militaire Academie, Breda is ook de stad waar de onder ons nog niet vergeten br A. Janse-van-Biggekerke zich na z'n pensionering metterwoon vestigde.
Diens persoonlijkheid heeft naar ds Telder's eigen zeggen in z'n reven veel betekend. Breda heeft hem eigenlijk nooit losgelaten. Dat geldt over en weer. Het verlies door de dood van z'n jongere vriend en opvolger ds K. C. Smout er, nu al weer meer dan anderhalf jaar geleden, heeft hem sterk aangegrepen. Dominee zijn is niet voor iedereen een even aanlokkelijke zaak. Toen ik ds Telder eens sprak over de verdrietelijkheden en de dikwijls onverdraagzame kleinzieligheden, die aan 't ,,domineesvlak" inherent schijnen te zijn en die ook hem in de achter hem liggende 50 jaar niet bespaard zijn gebleven, verklaarde hij dat, zo hij opnieuw voor de keuze van 'n beroep zou worden gesteld, dit vast en zeker weer predikantzou zijn. Welke inhoud hij aan dat predikantschap gegeven heeft, moet u nog maar eens nalezen in z'n boekje "Reformatorisch Leven" (Buijten & Schipperheijn, 1963). Daarin vindt u welbezonnen, van hoge wijsheid getuigende opmerkingen over het persoonlijk leven, het gezinsleven, maar ook over het kerkelijk leven naar de Schriften. En wie geniet er niet van zijn wekelijkse cursiefjes in "Opbouw", onder 't hoofd "Pastorale Notities"? In z'n boek "Sterven en dan...?" heeft ds Telder 't gewaagd de synodale uitspraken over de zgn. russentoestand discutabel te stenen. Hij wenste het gesprek over deze tere materie niet uit de weg te gaan. Dat is hem niet altijd in dank afgenomen.
Tot voor kort konden de kerkenraden (ook die van Bilthoven) nog wel eens een beroep op ds Telder doen voor 't waarnemen van een preekbeurt. Hij ging daar doorgaans graag op in. En de gemeente vond 't Gok fijn. Dat doet hij nu niet meer. Er komt 'n tijd, zei hij laatst, dat je Leren moet verantwoordelijkheid uit handen te geven; de Here neemt 't van je af en je vaart er wèl bij als je 't ook los kunt laten. Als je de band met Hem en met de gemeente maar bewaart.
Zo heb ik het "geheim" toch maar ruchtbaar gemaakt. We mogen onze voorgangers in ere houden en met ze meeleven. Daar is nu alle reden toe. In dezelfde tijd van het ambtsjubileum valt tevens de herdenking van de trouwdag, die ds en mevrouw Telder in kleine familiekring denken te vieren. Het zij ze van harte gegund.