Om eigen zaak en eigen macht
1976-04-16
In het artikel van de vorige week bespraken we de houding van de kommunisten in Nederland gedurende de eerste perioden van de Tweede wereldoorlog, die van sept. 1939-10 mei 1940 en die van 10 mei 1940-22 juni 1941, de dag waarop Sowjet-Rusland door HitIer in de oorlog werd gesleept.- Jaargang 20
- nummer 16
Gedurende die eerste periode keerden de communisten zieh fel tegen beide oorlogvoerende partijen: tegen Engeland-Frankrijk èn tegen Duitsland. Met name waarschuwden zij tegen het partijkiezen voor Engeland-Frankrijk: de geallieerden. Dat deden destijds de meeste Nederlanders.
De kommunisten hieven in die dagen de leus aan: De arbeidersklasse heeft maar één bondgenoot, nl. de Sowjet-Unie van Stalin en maar één strijd te voeren nú, tegen de Nederlandse Bourgeoisie!
Toen Nederland op 10 mei in de oorlog betrokken werd predikten de kommunisten dat men geen hand moest uitsteken ter verdediging van eigen land en volk. En zij verkondigden dat de regering in Londen op geen enkele manier mocht worden erkend, dat herstel van vrede en vriendschap met het Duitse volk moest worden bevorderd en dat een "correcte houding" tegenover de bezettende macht moest worden aangenomen.
Zoals we ook reeds schreven veranderde de houding van de kommunisten nadat Rusland in de oorlog werd betrokken op 22 juni 1941.
Stalins hoop was toen vergaan.
Zoals de sociaal-democraat Prof. J. van Gelderen reeds in sept. 1939 schreef zou Sowjet-Rusland aan het eind van het conflict tusse de Geallieerden en Duitsland zegevierend "de leidende macht in de wereld" kunnen worden. Stalin zou Europa zich rustig hebben laten afslachten als hij niet door Hitler in de oorlog was gesleept.
Dr v. Maasdijk schreef in zijn boek "Andermaal schuldig": "Een nieuwe en langdurige oorlog in het Westen van Europa zou tot een aanzienlijke verzwakking van de Centrale en West-Europese mogendheden hebben geleid en in dat geval zou Moskou in Oost-Europa de vrije hand hebben gehad."
Maar de gang van zaken is anders geweest. Met de schending van de zoveelste belofte viel Hitler-Duitsland het Rusland van Stalin aan.
En ... met één slag veranderde de houding der Nederlandse kommunisten!
Men vergelijke de volgende citaten!
In het voorjaar van 1941 werd door de kommunisten in hun illegale blad “De Waarheid" dit gepubliceerd : "Strijdt met deze strijd niet aan de zijde van 't Engelse imperialisme en de eigen, in de oorlog geslagen bourgeoisie. Hun oorlogsoverwinning zou voor U alleen nieuwe politieke knechting en onderdrukking brengen. Maakt U los van uw Engelsgezinde Oranjeleiders.
Het groot-kapitaal en Oranje vormen de natie niet. Zij zijn uw vijanden.” Maar in "De Waarheid", augustus 1941, dus ná het uitbreken van de Duits-Russische oorlog stond dit: "Voor ons Nederlanders is het Brits-Sowjet-Russisch verdrag het begin van de Victorie. Het dient immers nergens toe om de ogen te sluiten voor het feit, dat in ons bezette land slechts twee actieve krachten te voorschijn zijn gekomen: de arbeiders, die met de Sowjet-Unie sympathiseren en de meerderheid van de burgerij, die met Oranje en Engeland sympathiseert.
Deze beide kunnen thans hun strijd tot één onweerstaanbare kracht verenigen en zij moeten hem verenigen, terwille van Nederland."
Ja, dat werd door de communisten met alle kracht betoogd: op 22 juni 1941 was de oorlog met één slag veranderd.
In hetzelfde nummer van "De Waarheid" leest men het volgende: "Tot 22 juni was de oorlog een imperialistische oorlog tussen Duitsland en Engeland. Doch op 22 juni is dit met één slag veranderd.
De aanval van Nazi-Duitsland op de Sowjet-Unie opende een strijd op leven en door voor de verplettering van het Duitse fascisme, overal waar het zich heeft genesteld. Deze oorlog is een vrijheidsoorlog."
De kommunisten hebben zich na 22 juni met niets ontziende energie in de illegale strijd tegen de bezetters geworpen. Ze hebben getoond te behoren tot "het stalen bataljon van de beroepsrevolutionairen", zoals Lenin zijn partij typeerde.
Ze telden in hun rijen heel veel slachtoffers van de Nazi-beulen. Maar hun strijd was niet nationaal-Nederlands, niet voor het behoud van de Nederlandse natie en de Staat der Nederlanden.
Neen, hun strijd was internationaal-kommunistisch, uitsluitend afgestemd op de belangen en de grootheid van de Sowjet-Unie.
Reeds tijdens de bezetting kwam dit principiële verschil, deze radicale tegenstelling, tussen de strijd van hen wie het ging om het behoud van de geestelijke vrijheid en de democratie èn de strijd van de communisten welke ingeschakeld werd in de worsteling om tot een radikale en totale revolutie te komen onder aanvoering van Stalin, duidelijk aan de dag en druk bediscussieerd, Het sociaal-democratische orgaan "Paraat" herinnerde in 1944 met alle nadruIk aan wat de kommunisten voor 22 juni 1941 hadden geschreven. Maar reeds voor dien, in 1942, kwam van die zijde een illegale brochure uit met als titel "De oorlog en het gevaar van het Bolsjewisme", Uitvoerig werd daarin ingegaan op de nationale en internationale politiek. Het in ons vorige artikel genoemde stuk uit "Politiek en Cultuur" werd daarin in extenso afgedrulkt. En in een andere brochure: "De kaarten op tafel" werd de houding der kommunisten scherp gekritiseerd.
De kommunisten verdedigden in een illegale brochure hun opvatting dalt niet zij veranderd waren maar alleen de oorlog, Toen het land van welvaart, vooruitgang, socialisme, het Sowjet-Rusland van Stalin werd aangevallen door Hitler-Duitsland verloor de oorlog zijn imperialistisch karakter en werd de oordog een vrijheidsoorlog!
In dié strijd moesten de arbeiders partij kiezen en ze konden dat niet anders doen dan aan de zijde van de Sowjet-Unie en haar bondgenoten.
In het illegale blad "Trouw" van december 1944 werd uitvoerig op deze brochure ingegaan. Ik citeer daaruit het volgende: "De tegenstelling gevormd door de constructie van de twee oorlogen is historisch onjuist. Er is voor en na, 22 juni 1941 één oorlog, Een oorlog om de vrijheid, een oorlog om all datgene wat de communisten in hun "tactische conclusie", van begin 1942 hebben geformuleerd.
De communisten hebben echter niet eerder mee willen doen dan toen zij in die oorlog konden gaan zien een strijd van vooruitgang en socialisme, De vrijheid kunnen we daar gevoegelijk buiten laten. Zij deden mee, tóen Rusland in de oorlog betrokken werd. De kommunisten strijden daarom blijkbaar zeer speciaal voor hun eigen partij-oogmerken.
Is het niet juister om dat ook maar precies zo te erkennen en geen historisch onjuiste tegenstelling te gebruiken ter rechtvaardiging van hun houding?
We vinden de brochure voor het overige duidelijk en openhartig.
Zij laat zien welk een kloof er gaapt tussen de kommunisten en de rest van het Nederlandse volk, dat voor de bevrijding van het Duitse juk strijdt vanaf 10 mei 1940.
Tenslotte deze opmerking: Als de kommunisten zeggen dat men bij een overval van ons land schijn en wezen van de dingen moet onderscheidenen dus terzijde kan gaan staan, indien het wezen van de overval iemand daartoe aanleiding geeft, nemen zij daarin principieel precies dezelfde houding aan als de N.S.B., die bij monde van Mussert verklaarde de oorlog met gekruiste armen aan te zien.
Een eerlijk kommunist en een eerlijk N.S.B.-er (en die zijn er ook!) staan dan vanuit nationaal gezichtspunt gelijk. Wij achten dit een gevaar lijk, een revolutionair standpunt, dat het gezag der Overheid en onze nationale staats, orde volstrekt ondermijnt.
Het schijnt ons noodzakelijk met het oog op de toekomst van ons vaderland, en met volle eerbiediging van persoonlijkheid en karakter, deze dingen klaar te zien en te zeggen, Want hier komen opvattingen aan het Iicht, die onaanvaardbaar zijn voor elke Overheid".
Voor iedere objectieve beoordelaar is het zonder meer duidelijk dat de oorlog die het Hitler-Duitsland de Geallieerden aandeed van Duitse zijde een schandelijke agressie-oorlog was. En dat Engeland, Frankrijk en niet het minst Nederland hem voerden moesten, wilden voeren - als een vrijheidsoorlog.
Daarin kwam op 22 juni geen verandering.
Neen - die oorlog veranderde op die datum niet.
En de kommunisten dan? - Die veranderden ook niet! Die bleven zich van het begin tot het eind van die oorlog, zijl het ook op verschillende wijze, inzetten voor wat zij zelf zo formuleerden: "het bevorderen van eigen zaak en eigen macht". Dat wil zeggen de zaak en de macht van het leninistisch-marxistisch kommunisme.
Maar, zal iemand zeggen, werden de Westerse Geallieerden op die 22e juni 1941 dan toch niet bondgenoten van Stalin's Sowjet-Unie?
Ja, maar dat geschiedde niet op grond van een "Pact"!
Dat gebeurde "vanzelf" omdat Rusland ook door Hitler werd aangevallen. En we moeten dat zeggend ook goed voor ogen houden, dat Koningin Wilhelmina op 24 juni voor Radio Oranje verkilaarde: Waar de omstandigheden daartoe leiden zullen wij óók "strijden naast de bevolking van de Sowjet-Rusland.
Wij zullen dit doen, trouw blijvende aan ons als gevolg van onze beginselen ingenomen standpunt ten aanzien van het bolsjewisme.
Want wij mogen nooit vergeten, dat wij de beginselen en de praktijken van het bolsjewisme volstrekt afwijzen."
En Churchill had in zijn radiorede twee dagen tevoren verklaard: "Het Nazi-regiem verschilt vrijwel niet van het slechtste dat het kommunisme voort kan brengen ... Niemand is er een consequenter tegenstander van het kommunisme geweest dan ik in de afgelopen 25 jaar geweest ben. Ik neem geen enkel woord terug van hetgeen ik toen daarover gezegd heb."