"Maassluis” - "Babylon" !
1976-06-11
Wij hebben in "Opbouw" meermalen geschreven over de Geref. Kerk (vrijgemaakt) van Maassluis waarvan ds H. van Tongeren predikant is. Er zijn daarmee en daarin namelijk dingen geschied die, niet alleen voor haar maar ook voor alle andere (vrijgemaakt) Geref. Kerken van het grootste gewicht zijn.- Jaargang 20
- nummer 24
Zowel voor de "binnen"- als de "buitenverbandse". Om goed te doen beseffen wat daarmee en daarin geschied is moeten we eerst even enkele feiten memoreren.
De kwestie waar het daar in eerst er instantie om ging was het zgn. "wegroepingskerkrecht" dat door prof. Kamphuis werd. geïntroduceerd en gepropageerd en door de binnenverbandse kerken met stilzwijgende of duidelijke instemming werd geaccepteerd en gepractiseerd.
Waarin dat "kerkrecht'" bestaat kan ik het best duidelijk maken met de vermelding van wat in de kerk van Kampen gebeurd is.
In die kerk was een groepje leden dat het met de gang van zaken daar niet eens was.
Ze hadden o.a. bezwaar tegen de prediking van de predikanten. Uitten dat ook op verschillende manier. Zo b.v. door het houden van vergaderingen van een besloten groep.
Ook op alles behalve fraaie wijze. Eens protesteerde een broeder zelfs in een kerkdienst luidkeels tegen een preek van ds Mulder!
Toen de preek van een band af werd gedrukt kon niemand er enig bezwaar tegen inbrengen!
Pen slotte geschiedde het volgende: Op een vrijdagavond kregen alle leden van die kerk een stencil in de brievenbus, ondertekend door twee ouderlingen, vergezeld van een persoonlijke brief van prof. Kamphuis, waarin zij werden opgeroepen zich los te maken van "de ontrouwe kerkeraad" en de a.s. zondag als ware kerk samen te komen in de Stadsgehoorzaal. Daar in die zaal kwam toen, op die zondag, de enige "ware kerk" van Kampen samen! De drie duizend leden die aan deze kerkelijke revolutie niet hadden meegedaan werden op deze wijze door de rebellerende groep geëxcommuniceerd. Ik moet hier nog aan toevoegen dat van een serieus "gravamen" tegen de leer van de predikanten of het optreden van de kerkeraad nooit sprake was geweest en dat deze kerkelijk manipulatie geschiedde ronder dat daarin enige "meerdere vergadering", in casu, de classis ook maar in enig opzicht was gekend.
Dit "wegroepingskerkrecht" werd in vele kerken in praktijk gebracht.
De gang van zaken was dan verder als volgt: Op de op de zo tot stand gebrachte kerkelijke scheuring volgende classicale vergadering verschenen dan twee stel afgevaardigden die pretendeerden de (vrijgemaakte) Geref. Kerk te vertegenwoordigen van de plaats waar de breuk was geslagen. En dan moest die vergadering beslissen welk tweetal afgevaardigden de "ware" kerk vertegenwoordigden! Meestal werd dan de "scheurkerk" als zodanig beschouwd.
Maar was dat niet het geval dan wendde zo'n kerk zich via de beroemde "kerkelijke weg" tot die particuliere synode. En meestal kwam dan de zaak wel voor elk arar.
Tenslotte heeft een generale synode van de vrijgemaakte kerken dat "wegroepingskerkrecht" goedgekeurd, En alle kerken die door het toepassen daarvan waren ontstaan werden door die synoden als de echte vrijgemaakte kerken, en dus als de enig ware kerk ter plaatse erkend.
Tegen dit "wegroepingskerkredht" werd nu door de (vrijgemaakt) Geref. Kerk van Maassluis bezwaar ingebracht.
Eerst bij prof. Kamphuis en toen dat niet hielp bij de kerkelijke vergaderingen. De kerkeraad deed dat op waardige, gloed gedocumenteerde wijze. We hebben er in Opbouw meermalen fragmenten van gepubliceerd, Maar die kerkeraad kreeg steeds nul op zijn request!
Het is niet doenlijk de jarenlange strijd die de Maassluisse kerkeraad tegen dat onkerkelijk en onchristelijke monstrum van het "wegroepingskerkrecnt" voerde te verhalen.
De beschrijving ervan kan een boekdeel vullen.
Een zekere eindfase bereikte de gang van zaken toen de kerk van Maassluis uit het verband van de classicale kerken werd, gestoten.
Haar afgevaardigden werden op de vergadering van de classis Schiedam niet meer geaccepteerd!
De kerk van Maassluis kwam "buiten het verband" te staan.
En toen kreeg ook diè kerk op directe wijze met het "wegroepingskerkrecht" te maken!
Een groepje kerkleden stelde de kerkeraad daarvan nl, op 13 mei '74 'n ultimatum! Binnen drie dagen (I) moest die groep antwoord hebben op de vraag of de kerkeraars zich al of niet bekeert, o.a. uitkomend in het al of niet ratificeren van de Schriftuurlijke besluiten der meerdere vergaderingen."
De kerkeraad antwoordde snel, nl. op 15 mei, en wel aan ieder van de ondertekenaars persoonlijk Zeer welwillend en vredelievend schreef de kerkeraad dat het antwoord in overleg met drie predikanten-adviseurs (Ds Wielenga, Ds Zemel en Ds Van Nieuwkoop) in principe tot stand was gekomen, maar dat de definitieve tekst pas over enkele dagen gereed kon zijn!
Maar de protesterende broeders konden niet wachten.
Geen dag en geen nacht.
Op 18 mei kregen alle leden van de kerk van Maassluis een brief waarin deze broeders mededeelden zich aan het opzicht en de tucht van de kerkeraad te hebben onttrokken en waarin zij - volgens het bekende recept,alle leden der kerk "wegriepen van achter de kerkeraad."
Zo werd ook in Maassluis de kerk gescheurd.
De rebellerende broeders verklaarden aan. de kerk die zij verlieten en verstootten "dat Christus bij u in de huidige situatie de kerk niet meer vergadert."
Dat wisten ze zeker!
En door de classis Schiedam werd de rebellerende groep als de ware vrijgemaakte kerk van Maassluis erkend.
Zelf pretendeerde zij de enig ware kerk van Maassluis te zijn!
Maar de kerk van Maassluis wilde met alle oprechtheid en ernst in de gemeenschap van de vrijgemaakte klerken blijven!
Zij wilde niet buiten dat verband leven.
En ze deed alle moeite om dat te bereiken.
En zo wendde ze zich ten slotte tot de generale synode van Kampen van vorig jaar.
Een deputatie van de kerkeraad kwam ter synode.
En daar deed de kerkeraad een uitermate belangrijke stap. Hij verklaarde zich bereid de door hem jarenlang ingebrachte bezwaren met behoud van eigen gevoelens - van de tafel te nemen. Hij verklaarde zich voorts bereid te willen spreken met allen die bij de geslagen breuk betrokken waren om in onderling overleg te komen tot heling van de geslagen breuk. En hij verzocht de Generale synode een commissie-van-hulp te zenden om deze pogingen tot hereniging te bevorderen.
Het leek toen alsof hereniging in het zicht kwam.
Maar de zaak pakte anders uit!
De classicale vergadering wilde van geen synodale inmenging in de zaken die naar haar oordeel alleen haar aangingen weten.
De classis stelde de keiharde eis dat de kerkeraad, laat ik maar zeggen van ds v. Tongeren, moest verklaren dat hij (en niet de weggelopen broeders) de kerk van Maassluis had gescheurd.
Voorts sloot de classis zich geheel aan bij de eis der wegroepers. dat de kerkeraad - v. Tongeren moest erkennen dat Christus niet meer door hem zijn gemeente vergadert, Het is ongelofelijk - maar waar.
Het is te begrijpen dat deze kerk aan deze voorwaarden niet kon voldoen.
Ze zou daarmee - en dan speciaal door aan de eerste eis te voldoen - de Here Christus hebben beledigd en verloochend.
En wat deed nu de Generale Synode die van deze keiharde eisen hoorde?
Het - herhaald - verzoek van de kerk van Maassluis om een commissie-van-begeleiding te zenden wees zij af. En in een slotbrief dreef zij de kerkeraad naar de scheurkerk met de woorden: "De weg die terugvoert naar het verband der kerken is niet onduidelijk, Aanvaardt de consequenties van uw Verklaring van 2 juni jl. allereerst jegens die kerkeraad, waarvan br H. E. de Jong scriba is."
Dat wil zeggen: "Erken dat Christus zijn kerkvergaderende arbeid in uw gemeente niet verricht.
Erken dat niet de destijds weggelopen broeders, maar gij de kerk van Maassluis hebt gescheurd!
Zoals men weet heeft de kerk van Maassluis nà het ontvangen van deze synodale eis waaraan ze om des gewetenswil niet kon, niet mocht voldoen, zich met een Laatste Appèl tot alle "binnenverbandse kerken" gewend.
Dat was een goede zaak.
Want daardoor werd deze uiterst belangrijke, diep ingrijpende, het hart van het kerk-van-Christus-zijn rakende, zaak op de consciënties van alle kerkeraden gebonden.
Nu kan niemand meer zeggen: wat die olassis of die synode deed raakt mij niet!
En nog is het einde niet.
In het pas verschenen Handboek van de "binnenverbandse" kerken kan men op pag. 26 lezen: "Onttrokken aan de gemeenschap der kerken: Ds H. van Tongeren."
Deze schandelijke leugen werd gelanceerd.ten aanzien van de man, die, dat wéét ik, geworsteld, gebeden, tot het uiterste gegaan is, om de gemeenschap met de zusterkerken te bewaren.
En in datzelfde jaarboek leest men van de hand van de redacteur prof, Kamphuis het volgende: "De generale synode heeft de bezwaren van de kerkeraad van Maassluis-B afgewezen (die gemeente in Maassluis die door de classis buiten het verband was gesloten) en scheen voor haar argumentatie en haar Schriftuurlijk appèl aanvankelijk bij deze kerkeraad gehoor te vinden dde van zijn zware beschuldigingen aan diverse instanties terugkwam. Maar in de loop van de synode bleek de classis Schiedam bij haar oordeel te moeten blijven. Van Maassluis-A verscheen een brochure 'Om de bewaring van het Gereformeerde kerkverband' met als ondertitel: 'Een overzicht van de strijd in de Gereformeerde Kerk te Maassluis in de classis Schiedam tegen het independentisme' (234).
Hiermee moeten de lezers van zijn verhaal het doen.
Welke onmogelijke eisen die scheurkerk en de classis stelden behoeven zij niet te weten.
En het verbijsterende woord dat de kerkeraad van die scheurkerk aan het adres van de gemeente van ds Van Tongeren richtte wordt ook niet genoemd. Het is dit woord: "Dit alles overziende broeders en zusters, zeggen wij u, dat u zich geen dag langer mag onderwerpen aan de leiding van uw kerkeraad.
Hier klemt het Woord van onze God, dat zegt: "Gaat uit van haar, mijn volk, opdat gij geen gemeenschap hebt aan haar zonden en niet ontvangt van haar plagen. Openb. 18: 4".
Dit woord wordt in de Schrift namens de verheerlijkte Christus gezegd tot zijn gemeente met het oog op het grote Babylon, dat een woonplaats der duivelen en een schandplaats voor allerlei onreine geesten en voor alle soort van onrein en verfoeilijk gevogelte is, omdat alle volken de wijn van haar ontucht hebben gedronken, en de koningen der aarde ontucht met haar hebben bedreven!
Met dit Babylon wordt de kerkeraad van ds Van Tongeren vergeleken!
Ik weet daarover maar één woord te zeggen: gruwelijk.
Prof. Kamphuis noemde ds Mulder, die trouwe, vrome pastor van Kampen, eens een wolf in schaapskleren.
De rebellerende broeders in Maassluis vergeleken hun wettige kerkeraad bij Babylon.
Wanneer zal aan deze afschuwelijkheden een einde komen?