Dominee2punt0
2012-10-13
Begin juli verscheen er een Manifest, ondertekend door zo’n honderd jonge en aankomende predikanten uit de PKN. Zij willen graag met volle energie aan de slag in de kerk, maar hebben het gevoel dat daarvoor geen ruimte is: - Jaargang 56
- nummer 20
Er wordt van ons verwacht te preken over licht, liefde en liturgische kleuren, waar wij het concreter over God willen hebben. En als we het over God mogen hebben, moeten we dat doen binnen vaste kaders en zeventiende-eeuwse vormen. Als predikant wordt er van ons verwacht ons te bewegen binnen een vastomlijnd takenpakket van verjaardagsvisites, gemeenteavonden en vergaderingen, waarbij het missionair kerk-zijn beperkt is tot de jaarlijkse rommelmarkt.
Hun Manifest loopt uit op de oproep:
Daarom doen wij in dit manifest een beroep op u als moderamen van de Synode. We zijn niet van plan het licht uit te doen, maar voelen ons geroepen het vuur aan te wakkeren. Geef ons de ruimte om aan onze roeping gehoor te geven!
In het Christelijk Weekblad van 14 september komen de opstellers van het Manifest, Bettelies Westerbeek en Robert Stigter, aan het woord. Ze krijgen de gelegenheid om duidelijk te maken wat hen beweegt:
Het meest concrete waartoe we in het Manifest oproepen is ruimte. Ruimte voor onze generatie theologen. Ruimte in de synode wanneer ze het over onze toekomst als predikant hebben.
Ruimte voor onze talenten in bestaande en nieuwe gemeentes in een seculiere context. Ruimte om concreet te spreken over God in onze kerk.
Ruimte op de opleiding voor training van nieuwe vaardigheden die nodig zijn in een seculiere maatschappij.
Niet omdat we zelf zo geniaal en vernieuwend zijn, maar omdat de verkondiging van het Evangelie domweg niet binnen de kerkmuren kan blijven.
Jezus Christus roept ons op om op weg te gaan, om van zijn goede nieuws te getuigen. Dat de wereld daar in steeds mindere mate op antwoordt, ligt voor een deel aan de beperkingen die we als kerk het Evangelie opleggen.
Aan ruimte die ontbreekt, lef dat ontbreekt, risico dat niet wordt genomen.
Aan theologen die maar op elkaar blijven reageren, in plaats van samen op te trekken, Jezus achterna.
We ontdekten als jonge theologen dat er in onze kerk veel mensen zijn die zich hebben moeten bevrijden van een manier van geloven die ze als gesloten, verstikkend en kleinerend ervoeren.
Er is een generatie kerkgangers, maar voornamelijk dominees die vooral spreken over wat ze niet meer geloven.
Ook sommigen van ons zijn opgegroeid in een kerk waar ze zich niet thuis voelden en we herkennen ons dan ook in deze behoefte het anders te willen. Toch willen we voorbij gaan aan deze theologie van het reageren.
We geloven dat de waarheid niet zozeer te vinden is in de hokjes van orthodox, vrijzinnig of evangelisch.
We geloven dat we van elkaars stromingen en cultuur moeten leren, het goede van de kerkelijke stromingen moeten combineren en de valkuilen moeten vermijden.
We willen dat er in de kerk concreet gesproken wordt over God. Natuurlijk hebben we geleerd hoe problematisch het is concreet over God te spreken.
God is onkenbaar, de Bijbel is divers, dat is allemaal waar. Stapels twintigste-eeuwse boeken die het spreken over God problematiseren, hebben opgeleverd dat de kerk uiterst vaag is gaan spreken over God. We merken dat onze seculiere omgeving alleen iets met God wil als je ook iets duidelijks over God kunt zeggen. Als kerk kunnen we hen niet bereiken met alleen termen als ‘Kracht’, ‘Licht’, ‘Liefde’, ‘Eeuwige’ en ‘Barmhartige’.
Ook meer relationele termen als ‘God is mijn Vader’, ‘Jezus is mijn vriend’ en ‘Ik ben een kind van God’, zijn niet zozeer concreet.
We kwamen erachter dat we met concreet spreken over God doelen op spreken over God vanuit ervaringen uit het leven met God. Leuk dat je God aanspreekt met ‘Licht’, maar hoe ervaar je dat in je eigen leven? Fijn dat je een kind van God bent, maar wat heb je daarvan gemerkt de afgelopen week? Wat merk je van God in het dagelijks leven? Wat betekent geloven voor je? Wat zou je ook een ander gunnen? Waarvan word je gered?
We geloven dat op deze manier concreet spreken over God essentieel is voor het uitvoeren van de missionaire roeping die de kerk heeft. In de gemeentes waar we preken, merken we grote behoefte maar ook veel schroom.
Het lijkt ons goed als predikanten op de academie getraind worden om concreet over God te spreken. Dat ze kerkgangers kunnen helpen hun ervaringen met God te verwoorden.
Natuurlijk vallen er best kanttekeningen te plaatsen bij dit verhaal.
Maar wat me raakt, is het enthousiasme van een stel jonge mensen die het Evangelie van Jezus Christus willen leven in de concrete werkelijkheid van de kerk anno 2012.
Moge onze God en Heer hen daarin zegenen!
Drs. Menko Biewenga is predikant van de NGK Enschede.