Heisa in de kerk
2012-10-26
Over mijn ervaringen met kerk en gemeente wil ik wel wat schrijven. Ik ben nu 79 jaar, heb dus de vrijmaking én de scheuring in de jaren ’60 meegemaakt.- Jaargang 56
- nummer 21
Bij de vrijmaking was ik elf jaar. Nog wel een kind, maar omdat mijn vader predikant was, kan ik het me nog goed herinneren. Je hoort veel, ook dingen die je niet wilt horen. Je hebt geleerd dat de Here Jezus overal voor zorgt en je gelooft dat het wel goed zal komen.
Dat komt het niet: in de jaren ’60 wordt je vader, die volgens jou altijd het Woord bracht, geschorst omdat hij zich niet aan de regels houdt – hij gaat preken in een ‘buitenverbandkerk’ terwijl hij zelf nog vrijgemaakt was; dat mocht niet.
Het gaf mijn vertrouwen in God een deuk; ik was inmiddels getrouwd en had kleine kinderen. Met hulp van mijn man die, tot schrik van velen, synodaal was, heb ik mijn vertrouwen stukje bij beetje weer terug gekregen.
Samen met hem – hij is inmiddels overleden – heb ik veel gewerkt in de kerk. We hebben ons ingespannen om onze kinderen bij de Here Jezus te houden. Gelukkig was Hij erbij; we hebben gelovige kinderen.
Maar wat gebeurt er tegenwoordig?
Wat ik oneerbiedig heisa in de kerk noem. En waar gaat het over? Soms weet ik het niet eens – over liedjes, over te evangelisch of niet evangelisch genoeg; over een dominee die ‘niet luisteren wil’. Gelukkig is het nu geen landelijke zaak, dat hoop ik tenminste. Maar het schaadt mijn vertrouwen.
Here God wat is uw genade groot dat u de kandelaar nog niet weggehaald hebt. Of is dat toch bezig te gebeuren?
Ans Verleur is lid van de NGK van Heerenveen.