Samen onderweg als pelgrims
2012-10-26
De kerk – het lichaam van Christus op aarde, een instituut, een gebouw, een groep mensen - hoe staat zij ervoor en hoe moet het verder? Veel is in deze Special voorbij gekomen, veel om over na te denken en met elkaar over door te praten. Aan het einde van deze Special komen vier mensen aan het woord die beschrijven hoe de kerk er in hun dromen uitziet. - Jaargang 56
- nummer 21
Als ik mijn ogen sluit en droom van de kerk, zie ik een groot aantal heiligen bij God in heerlijkheid, onder wie Abraham, Isaak en Jakob, en ook bekenden die we op aarde nog hebben gesproken. Zij aanschouwen God vol diepe vreugde en zien uit naar de dag van het herstel van alle dingen en de opstanding van hun lichaam. Voortdurend vragen ze de Heer om op aarde in te grijpen, omdat zijn naam daar wordt gelasterd en zijn christenen lijden.
Onderweg
In het aardse deel van de kerk wonen Gods kinderen als Lot in Sodom. In hen is het eeuwige leven begonnen, in Christus, al moeten ze nog sterven.
Daardoor voelen ze zich als levenden tussen de doden, niet hoogmoedig, niet oordelend, maar vol ontferming. Ze bidden voor alle mensen en zijn blij als ook anderen Jezus omhelzen als hun Verlosser en zo van de dood overgaan in het leven. Door de Geest van God zijn ze uit op alles wat met Gods koningschap te maken heeft, door te tonen dat dit anders is dan aardse macht, vol vrede. Ze zijn verontrust, maar vooral over zichzelf.
Want ze kunnen geen ogenblik standhouden tegen de verleidingen van de wereld en van hun oude mens. Daarom komen ze graag samen op de dag van Jezus’ opstanding, om in gemeenschap met alle heiligen hun houvast te zoeken in God. Dat is het eerste wat ze nodig hebben, dat voelen ze allemaal, om burger te blijven van Gods Jeruzalem en hun hart en lichaam niet te verliezen aan kortzichtige verlangens.
Ze zijn van harte blij met elkaar en met iedereen die God zoekt in hun midden.
Dag van ontmoeting
Hoogtepunt in de samenkomst is ontdekken wie God is, om te delen in zijn liefde en onder de indruk te zijn van zijn daden. Mensen worden daar anders van: wie schuilt bij God wordt zelf veilig voor een ander. In de kerk worden ontspoorde mensen liefdevol op de goede weg gebracht, zonder verwijt. De stoelen in de kerkzaal zijn knielbanken, om te kunnen buigen voor God.
Daarbij valt het verschil in aanzien zichtbaar weg. Generaties verenigen zich. Samen vieren ze het avondmaal.
Wie ruzie zoekt, wordt twee keer gewaarschuwd en dan weggestuurd, want dat kan niet bij zoveel genade.
De voorganger is een geschenk in de hand van Jezus, hij bedient het Woord en geeft leiding. Hij is erop uit dat het evangelie zoveel mogelijk stem krijgt, van oud en jong. Ieder mag vertellen van Gods daden in zijn leven.
Woord en antwoord wisselen elkaar af, levensecht en gevarieerd.
Het is elke week één grote verbondsvernieuwing. In welke strijd de gelovigen ook terecht komen, met God hebben zij vrede en zij vertrouwen zich aan Hem toe.
Daarna eten en drinken de mensen samen. Er volgt een themabespreking, een Bijbelstudie of iets diaconaals in grotere of kleinere groepen. Ook is er toerusting om het evangelie te kunnen vertellen aan niet-christenen. Jeugdleiders hebben aandacht voor de kinderen van allerlei leeftijd, dat zij meedoen op hun eigen manier en van Gods huis gaan houden. Want zij dragen Gods naam en mogen in alles delen.
Met alle heiligen
Het kerkverband is belangrijk voor de eenheid in geloof en voor gezamenlijke projecten, maar het treedt niet op de voorgrond. Het is bemoedigend dat de kerk zo groot is en wereldwijd, maar je dient elkaar vooral waar je samen avondmaal viert. Plaatselijke eenheid heeft prioriteit, om onverdeeld Jezus Christus te representeren.
In mijn droom is de kerk dynamisch, gastvrij en transparant. Want zij bestaat door Jezus, zij is zijn lichaam en heeft ook zijn Geest.
Bas Luiten is predikant van de GKv Amersfoort – de Horsten en hoofdredacteur van De Reformatie.