Onze naam Géén B.V. a.u.b.!
1975-01-24
In 'Opbouw' van 22 november jl. blijkt uit een artikel van drs H. de Jong nog eens weer, hoe moeilijk het ons valt een naam voor onze kerkengroep vast te stellen.- Jaargang 19
- nummer 4
En om een heleboel redenen moet die naam er toch komen.
Met de al bijna gangbaar geworden 'Gereformeerde kerken, vrijgemaakt (buiten verband)' is de schrijver evenmin gelukkig als in zijn jeugd met de 'artikel-één-endertigers'.
Wat doen we onze kinderen aan, verzucht hij. Maar tot mijn verbazing eindigt hij met een.
pleidooi voor die naam! Argument voor deze inconsequentie: Dat 'buiten-verband' is precies raak.
Mag ik dringend vragen: Alstubliéft - geen B.V.!
Want de inderdaad onzinnig-lange naam wordt prompt afgekort. De geschiedenis gaat zich herhalen.
K.S. en wijzèlf waren verantwoordelijk voor de naam' één-endertigers' waarvoor wij ons terecht geneerden. Wat wi] in onze onnozelheid bedoeld hadden als postale aanduiding ('waar nodig') werd ons als etiket rijkelijk opgeplakt.
Moeten we in dezelfde fout vallen?
Wie noemt ons straks nog 'Gereformeerd'?
Zelfs ons 'Vrijgemaakt'-zijn gaat de mist in, geloof me.
Een goed-hanteerbaar alternatief is al hard bezig gemeengoed te worden: Bee-Veeërs ...
Heus, als wij willen waken voor misverstaxd bij buitenstaanders moeten wij niet zelf Bij Voorbaat dat misverstand gaan incalculeren.
Door Bij Voorbeeld 'B.V.' achter onze naam. Want B.V.
heeft immers al een dérde betekenis gekregen, een alom bekende, nu duizenden N.V.'s zijn omgevormd tot B.V.'s. Kan er nog wel een vierde betekenis bij?
Maar dat is toch wel het allerlaatste, dat wij als voer voor spotters moeten aandragen? 'Gereformeerde kerken B.V.'?
'Besloten Vennootschap'? Toe nou!
Wat dan wèl?
Eerst een tegenvraag:is 'buiten verband' wel 'precies raak'?
Ik dacht van niet. Want daarin komt niet uit, wat in onze kerkelijke positie nou net het belangrijkste is, nl. of wij vrijwillig buiten het kerkverband zijn getréden, dan wel erbuiten zijn GEZET!
Dat maakt nogal wat verschil!
In het eerste geval zijn wij schismatiek, in het tweede Hgt de verklaring voor ons noodgedwongen (tijdelijk. hopen we) afzonderlijk bestaan.
We wilden niets liever dan blijven wat we waren: Gereformeerde kerken, vrijgemaakt.
Maar wij werden tegen wil en dank: Gereformeerde kerken vrij geraakt. ' Dit is een woordspeling. Maar het is meer.
Déze toevoeging is nl. - in tegenstelling tot 'buiten verband'wèl precies raak.
Want waren wij inde vrijmaking actief, (wij máákten ons vrij!) ditmaal ráákten wij vrij, passief.
En dat is, dacht ik, het kardinale punt.
Toen immers onze eigenste synode in het voetspoor van Sneek-Utrecht (Noordeloos 1944) door buiten-ver band-zetting de hiërarchie, waarvan wij ons sámen hadden vrijgemaakt, weer invoerde, deden wij niets. Wij dachten er niet aan ons opnieuw vrij te maken. We stonden ineens 'buiten'.
Dit hadden we niet gezócht en we waren er niet blij mee.
En nu móeten we gewoon een nieuwe naam kiezen.
Omdat we net als in 1944 de minderheid zijn.
En omdat de 'Hoogeveens-synodaal' geworden vrijgemaakte meerderheid geen afstand doet van de naam, waarop wij onverkort recht menen te heDDen.
Maar daarom hoeven wij nog niet zó lang te treuzelen tot wij een naam krijgen!
Ik geef de naam 'Gereformeerde kerken, vrijgemaakt' graag cadeau voor een betere. Als dat kardinale punt van onze ontstaansgeschiedenis - vrij-geraakt tegen wil en dank - daarin maar tot uitldrukking komt.
Drs De Jong heeft het 'programma van eisen' al op een rijtje gezet.
Vakkundig, naar mijn mening.
Wij willen toch allemaal:
a. een naam die treffend juist.
formuleert wat wij zijn;
b. een naam zo kort en bondig als 't maar kan;
c. een naam waarvoor we ons niet hoeven te schamen, maar
d. óók weer geen naam zo deftig dat je er een toga bij zou moeten aantrekken;
e. een naam zonder ballast ('Nederlandse' is ballast) en
f. geen naam die be-last is (wij hoeven het 'Nederlands' Dagblad niet zo nodig na te apen en een naam als 'Vrije Geref. kerken' is ook al zo belast);
g. een naam die ons niet blijvend herinnert aan een pijnlijk verleden.
Ik voeg er nog één aan toe: Een naam die onze vrijgemaakte broeders 'binnen verband' op een zachtmoedige manier wèl blijvend herinnert aan een onnodige scheiding.
Wat scheidt ons nu helemaal?
Eén letter ... !