Het Utrecht Initiatief: hart voor Jezus, hart voor Utrecht
2012-11-10
UTRECHT – Onder de vleugels van de NGK Houten bouwt een jonge groep christenen sinds het najaar van 2010 aan een missionaire gemeente in Utrecht: het Utrecht Initiatief. De gemeente telt inmiddels 60 leden. ‘We willen geen kerkje spelen, maar actief onderdeel zijn van de Utrechtse samenleving’, vertelt Jaap van Vliet, lid van het eerste uur. - Jaargang 56
- nummer 22
Samen Jezus volgen met hart voor Utrecht. Dat is de missie die kopt boven het pas ontwikkelde visiedocument van het Utrecht Initiatief. ‘Discipelschap staat centraal in onze visie’, vertelt Jaap van Vliet.
‘Wij willen leerlingen van Jezus zijn, Hem beter leren kennen en Hem volgen op de plek waar we zijn. In Utrecht dus.’ De nieuwe christelijke gemeenschap heeft zijn visie in drie dimensies uitgewerkt: UP, IN en OUT. Dat verwijst naar de ontmoeting met God (UP), de ontmoeting met elkaar (IN) en de ontmoeting met mensen die God niet kennen (OUT). ‘Het is belangrijk dat al die dimensies in balans zijn’, zegt Van Vliet. ‘Daarmee voorkom je dat je een kerk wordt die bijvoorbeeld altijd hele leuke diensten organiseert, maar buiten de kerkmuren niet terug te vinden is.
Wij willen dat niet. Wij willen geen kerkje spelen, wij willen actief onderdeel zijn van de Utrechtse samenleving.’ Om dat laatste concreet gestalte te geven, gaat de gemeente de komende tijd een tweejarig traject van Nederland Zoekt volgen. ‘Daarin ga je als kerk aan de slag met discipelschap en manieren om een “missional community” te zijn’, vertelt Van Vliet. ‘De eerste twee jaar hebben we vooral tijd genomen om elkaar te leren kennen, kringen op te zetten en na te denken over onze visie en missie. Nu willen we daar concreet invulling aan gaan geven, bijvoorbeeld
door dit traject.’
Uitdelen
Het Utrecht Initiatief telt inmiddels zo’n 60 leden en trekt 70 tot 80 mensen naar zijn samenkomsten. De gemeente valt onder de NGK Houten, maar is geen bewuste kerkplanting van die gemeente.
Het idee voor de gemeenschap ontstond vooral uit praktische redenen.
Binnen de Houtense gemeenten was er een redelijke groep Utrechters. Van Vliet was één van hen. Hij ging op een gegeven moment op kamers wonen in Utrecht, maar bleef in Houten naar de kerk gaan.
Deze groep, zo’n dertig man, kwam op het idee om in plaats van iedere week heen en weer te reizen ergens in Utrecht zijn heil te gaan zoeken.
Ook bleek dat veel jonge mensen die van Houten naar Utrecht verhuisden het contact met de kerk dreigden te verliezen. De groep Utrechters wilde graag iets voor hen te bieden hebben.
‘Verder hadden wij als groep het verlangen om iets uit te delen van wat we meegekregen hadden in Houten. Iets specifiek voor Utrecht’, zegt Van Vliet, die er vanaf de eerste oriënterende gesprekken in 2009 bij was. ‘De gemeente in Houten is een rijke gemeente.
Je doet er veel kennis, ervaring, kunde en gaven op.
Wij hadden het verlangen om daar wat van uit te delen in onze eigen plaats. En dat verlangen hebben we nog steeds
heel sterk.’
Borrelen
In de zomer van 2010 organiseerde de groep drie proefdiensten.
Er bleek genoeg animo, waarna er met tweewekelijkse diensten begonnen werd. Eerst in Parnassos, een universiteitsgebouw, nu in het Gregorius College in het centrum.
De gemeente probeert de samenkomsten veelzijdig en interactief te houden. Van Vliet: ‘We gaan regelmatig tijdens de dienst in groepjes uiteen om door te praten over een thema. Of we bieden andere manieren om mee te denken en mee te praten, bijvoorbeeld door vragen te stellen na de preek. Ook hebben we regelmatig borreldiensten.
Iedereen neemt dan een hapje en drankje mee, zodat we na de dienst kunnen borrelen.
Dat informele is kenmerkend voor ons.’ Dat de gemeente slechts eenmaal in de twee weken samenkomt, is vooral een zaak van beschikbare handen. Met zo’n kleine groep mensen is het veel werk om iedere zondag een dienst op te zetten.
‘Los van dat willen we bewust ruimte houden om de overige zondagen anders in te vullen’, zegt Van Vliet. ‘Juist op die zondagen zouden we ons verlangen om een “missional community” te zijn, vorm kunnen geven. Bijvoorbeeld
door iets voor een specifieke doelgroep of een project te organiseren.’
Thuis voelen
Het Utrecht Initiatief heeft bij de start van zijn gemeente de vele andere kerken in Utrecht niet genegeerd. Van Vliet: ‘We hebben ons zeker afgevraagd: Waarom doen we dit? Kunnen we ons niet aansluiten bij een bestaande kerk? Wat is onze toegevoegde waarde? Maar ik kon persoonlijk geen gemeente vinden waar ik me echt thuis voelde. De samenkomsten in de NGK Utrecht hebben bijvoorbeeld een heel ander karakter. Dat is niet erg, maar daar voelde ik me niet bij thuis. En vele anderen van onze gemeente ook niet. Wij zochten eigenlijk iets wat er nog niet was.’ Dat ze met het Utrecht Initiatief dat ‘iets’ nu invulling proberen te geven, vindt Van Vliet alleen maar positief. ‘Ik denk dat het goed is dat er voor verschillende geloofsbelevingen verschillende plekken zijn. Dan kun je een breed spectrum aan mensen aanspreken.’ Contact met andere kerken, zoals de NGK Utrecht, is er wel. ‘We hebben een gesprek gehad met de NGK Utrecht en zij waren heel positief over onze plannen. Ze hebben ons letterlijk de zegen meegegeven.
Daar zijn we heel erg blij mee.’