Aangeraakt door de Geest
2005-03-25
De laatste jaren hebben we er meer oog voor gekregen, dat theologie niet in een vacuüm wordt beoefend, maar verbonden is met de levensverhalen van mensen. Zeker met zo’n onderwerp als ‘geestelijke vernieuwing’ is het belangrijk om aan te geven, hoe dat zo belangrijk voor iemand geworden is. We worden vaak meer geraakt, doordat we in de verhalen van anderen iets van onze eigen geschiedenis herkennen.- Jaargang 49
- nummer 6
Daarom eerst deze iets uitgebreide persoonlijke inleiding. Niet iedereen kan het moment van zijn bekering precies aangeven, maar ik wel. Het was in het eerste jaar van mijn theologische studie aan de Rijksuniversiteit Groningen. Ik was die studie gaan doen omdat ik stikte van de vragen, en zeker niet omdat ik dominee wilde worden. Als God bestaat waarom is het dan zo’n zooitje in de wereld?
Waarom wordt er zoveel geleden, ook in mijn eigen omgeving? Dat soort, voor mij heel existentiële, vragen.
Einde verzet
Op allerlei manieren heeft God toen in mijn hart gewerkt (het verhaal daarvan zal ik nu niet vertellen), en het resultaat was, dat mijn vragen weliswaar niet allemaal werden opgelost, maar wel dat ze me niet meer van God afhielden. Voorjaar 1974, tijdens het avondmaal in de Tehuisgemeente, waar het brood en de wijn door de rijen werden gegeven, wist ik dat God tegen me zei: als je het nu voorbij laat gaan (zoals tot dusver mijn gewoonte was), dan kies je tegen Mij. Ik werd gedwongen mijn neutrale houding op te geven en ik heb toen meegedaan met het avondmaal, en dat terwijl ik geen belijdenis had gedaan. Naderhand heb ik het aan de dominee uitgelegd en die vond het gelukkig niet erg. Vanaf die dag leefde ik met mijn gezicht naar God toe, in plaats van afgekeerd van Hem.
Reformatorisch denken
In die tijd heb ik veel geleerd, met name van de preken van dominee Kranenburg. En ook op de TSB waarvan ik een trouwe bezoeker was.
Geweldig vond ik dat. Ik kon er niet gauw genoeg van krijgen. Maar na een paar jaar in de gemeente te hebben meegedaan, had ik wel het gevoel: is dit het nu? Komt er niet meer? Ik zag om mij heen erg veel gewonde mensen, na een kerkstrijd die nog maar kort achter ons lag. En op de faculteit heerste de politieke theologie, waar de Heer zelf ver achter de horizon was verdwenen. Voor mijn persoonlijke groei laafde ik me, naast mijn officiële studie, aan Angelsaksische theologen als Stott en Packer (die volstrekt werden genegeerd op de faculteit) en verdiepte me in werken van Francis Schaeffer en in de reformatorische wijsbegeerte. Ik wilde daarmee aansluiting krijgen bij die vitale stroom van het reformatorische denken.
Ik ben daar nog steeds heel dankbaar voor. Tegelijk bleef het knagen.
Mijn verstand werd wel bevredigd, maar mijn hart kwam tekort.
Ontdekkingen over de grens
In die tijd las ik een boek van bijna 100 jaar geleden, van de Zuid-Afrikaanse gereformeerde dominee Andrew Murray, 'De Geest van Christus'. En dat maakte een gevoel in mij wakker: waar die man over schrijft, dat is waar ik naar zoek. Stromen van levend water die uit je binnenste vloeien. Maar ik zag het niet om mij heen. Misschien dat het er wel was, maar dan praatte men er niet over.
Wie er wel over spraken, dat waren de mensen van het blaadje ‘Vuur’, van de Charismatische Werkgemeenschap Nederland. Maar daar vertrouwde ik toen de theologie niet genoeg van.
En aan de andere kant van het spectrum had je mensen als Johan Maasbach, waarvan de radicale pinkstercultuur me tegen stond. Het gevolg was, dat ik dat verlangen maar parkeerde en er verder niet veel mee kon.
Jaren later, in 1988, aan het begin van een periode als zendingspredikant in Rwanda (in die tussentijd had ik een jaar in de USA gestudeerd, was ik getrouwd met Jeannette, hadden we samen drie kinderen gekregen, een tijdlang in l’Abri gewerkt en in Oeganda) kreeg ik weer aansluiting met die ervaringen van toen. We belandden binnen een maand na aankomst op een zendelingenconferentie, waar een team uit Engeland optrad, uit de anglicaanse kerk van Chorleywood waar later New Wine is ontstaan. Het onderwerp van de conferentie was het werk van de Geest, en het bijzondere was, dat het onderwijs niet alleen bijbels goed onderbouwd was, maar dat er ook dingen te ervaren waren. Het ging niet alleen over de kracht van de Geest, maar er was ook kracht van de Geest. We zagen op de momenten van ministry (waarvan we eerder nog nooit gehoord hadden) mensen aangeraakt worden door de Geest en ervoeren dat ook zelf. Hele sterke emoties waarvan je niet wist dat je ze had, tranen, verlangen, getuigenissen van genezing, het was er allemaal. We hadden het gevoel, dat er geen emoties werden opgeklopt, dat het veilig was, en dat de mensen die dit brachten, eigenlijk heel dichtbij ons stonden. Ze waren met andere woorden voor ons ‘geloofwaardige getuigen’ (credible witnesses).
‘Kerkverlating’
Die eerste jaren waren we erg druk met het wennen aan de nieuwe cultuur en de Franse taal. Later nam de burgeroorlog in Rwanda veel aandacht in beslag. Pas 4 jaar later, toen Nederland weer in zicht kwam, in verband met de middelbare school waar onze oudste aan toe was, kregen we ook gelegenheid om in een verlofperiode naar Engeland te gaan, om met eigen ogen te zien, wat dit onderwijs nu voor verschil maakte in de gemeente.
We mochten daar een tijdlang doorbrengen en het was een openbaring. Een gemeente die de hele week bruiste van leven, waar altijd wel wat te doen was in het kerkgebouw. En waar de zondagse diensten een feest waren, wat ook duidelijk zichtbaar was aan de bezoekers.
Daar maakten we voor het eerst kennis met een probleem, waar we in Houten nu ook mee worstelen, van ‘kerkverlating’. Mensen, ook veel jongeren, zijn haast de kerk niet uit te krijgen na de dienst, terwijl het gebouw voor andere dingen nodig is.
Geen wonder, want je voelde: God is op deze plaats, hier wil ik bij zijn. Ik heb toen in die tijd tegen God gezegd: Heer, als het zo ook kan, dan wil ik wel dominee in een gemeente worden. Dan ga ik ervoor! Binnen een jaar waren we beroepen en verhuisd naar Houten, waar we nu nog zijn.
Een gemeente, waar openheid was om nieuwe dingen eerlijk een kans te geven, en waar veel gemeenteleden, net als wij verlangden naar meer van het werk van de Geest.
| De Nederlands Gereformeerde Kerk van Houten organiseert al jarenlang conferenties en predikantenretraites waar zowel gemeenteleden als voorgangers uit vele kerken hebben kunnen kennismaken met charismatische vernieuwing in een gereformeerd jasje. In 2003 is de stichting New Wine Nederland opgericht, om alle activiteiten op een bredere basis te zetten. Jongeren en kinderen spelen een grote rol in vernieuwing van kerken. Op de agenda voor de komende maanden staan onder andere een trainingsdag in Houten op 9 april over opvoeding, rond een cursus vanuit New Wine kringen (met Mark en Lindsay Melluish en Edward en Aja de Kam), en een grote zomerconferentie in Vierhouten 25-29 juli, met programma’s voor alle leeftijden. De animo hiervoor is bijzonder groot. Er zijn inmiddels al ruim 800 aanmeldingen binnen. Meer info: www.new-wine.nl |
| Op 12 februari j.l. werd een studiedag van de TSB gewijd aan de charismatische vernieuwing in onze kerken. Drs. D.A. Westerkamp en Dr. Kees van der Kooi waren de sprekers. In de komende nummers van Opbouw vindt u de bijdrage van de Houtense predikant. |