Oecumene
2012-11-24
Professor Ad de Bruijne moet het me maar vergeven. Ik wreef mijn ogen uit bij het lezen van zijn stukje in De Reformatie van 5 oktober 2012 over (in)formele oecumene. De vrijgemaakte kerken die ik mij herinner van vóór 1980 zijn niet meer. Wat hij nu schrijft over oecumenische betrekkingen tussen kerken is daar het bewijs van. Voordat de GKv overgaat tot het aangaan van kerkelijke relaties moet men elkaar eerst over en weer als ware kerken van Christus erkend hebben. Daarbij spelen uiteraard de gereformeerde belijdenisgeschrift en een belangrijke rol. Dat levert wel een groeiend, maar toch nog beperkt aantal zusterkerken op, zeker in eigen land (alleen de CGK). Vrijgemaakten gaan in de kerkelijke praktijk intussen echter hun eigen gang. ‘Opgewekt bewegen zij zich op breed samengestelde conferenties, compleet met diensten en avondmaalsvieringen.’ Waar de GKv officieel waarborgen wil zien dat een kerk echt gereformeerd is, herkennen vrijgemaakten overal broeders en zusters in de Heer. Dit brengt De Bruijne tot een opmerking die zo in de Open Brief had kunnen staan: ‘Maar telt alleen de gereformeerde traditie kerken van Christus? (…) Oecumene lijkt mij ook dat kerken en christenen uit verschillende tradities, die toch allen merkbaar Jezus willen navolgen, elkaar dienen met wat elk van Christus kreeg, van elkaar leren en elkaar zo nodig aanspreken op wat zwak of verkeerd is.’ Let wel: ik zeg niet dat De Bruijne de OB ondertekend zou kunnen hebben. Uiteraard niet! De meeste buitenverbanders van toen wilden dat al niet. Maar hij verwoordt hier toch een gevoelen dat in de jaren ’60 sterk leefde binnen de latere NGK. Ik ben dankbaar voor zijn opmerkingen, die niet iedereen binnen de GKv hem in dank zal afnemen. Laten we wel bedenken dat de tijden sinds het verschijnen van de OB veranderd zijn. Uit angst en onzekerheid daarover proberen sommigen de verandering van de tijd binnen de kerk tegen te gaan. Alsof God niet met de kerk door de tijden meetrekt. Onze Heer blijft dezelfde. Gisteren, vandaag en altijd. Daarom kunnen kerken met de tijd mee veranderen zonder hun identiteit in Christus te verliezen.
- Jaargang 56
- nummer 23