Achter Hem aan!
1974-09-06
Jezus volgen - dat kan zo makkelijk een glad zinnetje worden.- Jaargang 18
- nummer 32
Maar of het volgen van Jezus ons altijd even glad af gaat, staat nog te bezien. Láten we het eens bezien!
Indien iemand achter Mij wil komen ..., zo begint Jezus.
Geen toevallige woordkeuze, want Simon Petrus liep Hem vlak voor zijn voeten, was Hem een struikelblok geworden.
Het was nl. net in de kring der discipelen komen vast te staan: Jezus is de Messias (Mt. 16: 16, 20). Voor Jezus was de conclusie van zijn Messias-zijn: naar Jeruzalem.
véél lijden, en dan Golgotha - en dat moesten ze NU gaan weten (vs 21). Maar Petrus was tot heel andere conclusies gekomen.
En dus was hij Jezus in de weg gaan staan, was hij tussenbeide gekomen met een "waarachtig niet! geen denken aan!"
Daarom moet Petrus - en ieder trouwens - zijn plaats leren: achter de Messias, in het voetspoor van Gods tot Woord gestolde gedachten en niet op een weg van op hol geslagen menselijke gedachten (vs 23, vgl. Jes: 55 : 8. 9), die de Messias voorbijstreven en Hem weg en werk willen voorschrijven. Wie achter Jezus wil komen. neemt daarmee een besluit dat eens en voor altijd zijn positie bepaalt: niet zelf haantje-de-voorste, maar achter de Messias en dus in het voetspoor van Gods gedachten. Wijs was de kerk toen zij in art. 7 van de Ned. Geloofsbelijdenis zó haar positie bepaalde, en wijs is zij zolang zij zich daar stipt aan houdt.
Maar niemand neme een, lichtvaardige beslissing, het vervolg , luidt immers: .. : die neme zijn kruis op. "
Een vreemde zegswijze, die de discipelen maar al te goed zullen hebben begrepen. Zij wisten immers van nabij dat de romeinen de gewoonte hadden een ter dood veroordeelde zelf het werktuig, waarmee hij ter dood gebracht zou worden. naar de plaats van terechtstelling te laten dragen.
Dat zou dus kunnen zijn: de strop of de bijl. Maar Jezus bepaalt Zijn keus op het kruis. En dus: wie zijn kruis opneemt gaat op weg om gekruisigd te worden.
Jezus zal dit woord wel gekozen hebben omdat Hij Zelf straks Zijn kruis zou moeten opnemen: de discipel is niet meer dan zijn Meester (Mt. 10: 24). Maar daar komt bij dat het kruis, als gereserveerd voor de ergste soort boeven, tevens symbool is van de diepste schande voor de wereld.
Bij voorbaat waarschuwt Jezus Zijn volgelingen voor wat hun te wachten staat: de schande van het kruis. en dat in tegenstelling tot de volgelingen van de rabbijnen: die volgen -, gaan letterlijk in het voetspoor van hun meester om straks zelf rabbi en leidsman genoemd te worden en veel eer van mensen weg te dragen (Mt. 6 : 2, 5, 16, 18). Beide ontzegt Jezus hun die het besluit nemen Hem te volgen: niemand zal het recht hebben te "meesteren" en zich "leider" te (laten) noemen (Mt. 23 : 8-10), en i.p.v. eer zal men schande oogsten: de wereld zal u haten (Mt. 10: 22) men zal u als misdadigers overleveren aan de gerechtshoven en u geselen in de synagogen (Mt. 10: 17, 18). Wie het Lam volgen waar het ook 'heen gaat (Op. 14 : 4), zien zich terecht!
komen als schapen midden onder wolven (Mat. 10: 16). En wat wolven zijn - de romeinen wisten het al! - kun je aan den lijve aan mensen leren, aan mensen die, nog onder heerschappij van de boze, gebeten zijn op de volgelingen van Jezus.
Maar wie dan "naar zijn gemoed" (en niet naar Jezus' woord) te werk zou gaan, wie van zich afen terug zou willen bijten, wie met gelijke munt zou willen terug betalen, kwaad met kwaad vergeldend, die zou wereldgelijkvormig worden en vergeten dat Jezus óók nog zei: ... die verloochene zichzelf ... In het duits is daar een mooie uitdrukking voor: "sich selbst vernemen", dat is almaar "nein", nee! zeggen tegen jezelf. Van nature willen we precies wat die ander ook wil (terug) slaan, schimpen, schelden, en zouden we vrij willen zijn in onze bewegingen. Dat we daar nu nee! tegen moeten zeggen, zou ons niet in de gedachten komen - maar daar is het dan ook Góds gedachte voor. Voor wie het Lam willen volgen is er slechts één weg die niet dood-loopt, die van het "zijn leven verliezen" (Mt. 16 : 25)! Discipelen zijn nu een maal niet meerder dan hun Meester ... Stefanus heeft het ondervonden, en toen hij zijn leven verloor bad hij - als Zijn Meester -: Here, reken hun deze zonde niet toe!
(Hnd. 6 : 69). Ook Paulus kan daar van meepraten (2 Cor. 11 : 23 vv), We zijn geneigd te vragen: moet dat nu zo? Maar Jezus zegt: ... die neme zijn kruis op en volge Mij. Ook Jezus betaalt de wereld niet terug met gelijke munt, met "geweld". Hij kende Gods gedachten - zoveel hoger als mensengedachten -: niet door geweld, maar door Mijn Geest zal het geschieden, zegt de HERE! En groot zal uiteindelijk de schare zijn van hen die het Lam volgen, waar het ook heen ging: een schare die niemand tellen kan ...
(Eerder geplaatst in "Ons Kerkblad" van 28 juni 1963.)