Een historische dag
1974-09-13
De tweede september 1974 kan men een historische dag noemen.- Jaargang 18
- nummer 33
Op die dag werd namelijk de Reformatorische Sociale Academie in Ede geopend, Men kan de betekenis van dit gebeuren moeilijk te hoog aanslaan. Het is immers zonder meer een feit dat de strijd der geesten zich in onze tijd niet in de laatste plaats concentreert in de maatschappelijke en sociale aspecten van het volksleven, Daarin is het authentieke christelijke geloof gewikkeld in een strijd op leven en dood met allerlei ideologieën, speciaal met die welke getypeerd worden met de namen van Marx, Lenin, Marcuse.
We hebben het drama beleefd van academies als de Horst, de Nijenborgh, de Jelburg waarin het leven en het onderwijs op diepgaande wijze geïnfiltreerd werd door het Marxisme. Daarom kan men als positief christen alleen maar dankbaar zijn voor deze nieuwe academie waarin op serieuze wijze geworsteld zal worden - het woord is niet te zwaar! - om de enorme maatschappelijke en sociale problemen in een existentiële binding aan Gods Woord te bezien en er een oplossing voor te zoeken.
Wat we op maandag 2 september hoorden wekt hoopvolle verwachtingen.
De drie bij de opening gehouden toespraken - van Ir. v. d. Graaf. prof. Velema en de directeur drs Verhoef - gaven er blijk van dat op deze academie niet wereldvreemd wat theologisch over de kwesties zal worden geredeneerd, maar dat serieus zal gepoogd worden een concreet Schriftuurlijk antwoord te geven op de vragen die de huidige maatschappelijke en sociale situatie aan ons opdringt. Het is een goed ding dat de genoemde toespraken gedrukt zullen worden zodat ieder er kennis van kan nemen. Ze zijn de overdenking waard!
Wat de oprichting van deze Academie vooral ook zo belangrijk maakt is dat gereformeerden van allerlei formatie en nuance daaraan hebben meegewerkt. En dat op bizonder cordiale wijze. En zonder compromissen! Het is zeer te betreuren dat op dit punt en "Voor deze school met allen die prijs stellen op de naam reformatorisch of gereformeerd, de handen hebben ineengeslagen. Samenwerking, en dan vooral in déze sector van de samenleving, is nu meer nodig dan ooit!
Wat mij bizonder trof was dat van enig triumfalisme bij die opening niets te bespeuren was.
Men besefte dat men een geweldige opdracht had aanvaard en dat in een uiterst hachelijke situatie van volk en kerk. En men pakte het werk aan in de overtuiging dat men het niet mocht nalaten nu er nog - hoe lang?gelegenheid voor is. Het is te hopen dat er voor deze academie veel gebeden en veel geofferd zal worden.