Eigenlijk heb je de mensen toch wat te vertellen?
2005-04-22
C Ik ben kruisdrager- Jaargang 49
- nummer 8
B Ik ook
A Ik ook Nou ja, een half jaar geleden dan We kregen een nieuw huisgenootje
B Je woont op kamers?
A Ja Ze was aan het verhuizen In haar eentje Niemand hielp haar Dus ik dacht: laat ik eens wat goeds doen Ik heb lopen sjouwen joh, ik voel het nu nog in m'n rug
B Moet je ook mee uitkijken hoor Straks krijg je nog een hernia
A Nou, dat zou helemaal mooi wezen Ze heeft me ook nooit bedankt Zelfs een kop koffie heeft ze me nooit aangeboden
C Thee
A Ook niet Ik heb nog wel eens gevraagd of ze kwam eten Maar ze kon niet En dan houdt het op
B Je kunt niet bezig blijven
A Precies je kunt niet bezig blijven Ze vraagt ook nooit hoe het met m'n rug is
C Weet ze dat je last hebt van je rug dan
A Als ze dat nu nog niet doorheeft Tijdens het verhuizen heb ik het duidelijk laten merken En als ik haar tegen kom doe ik altijd even zo Ze zal het weten ook
B Precies
Dit is een stukje dialoog uit het toneelstuk van de laatste godfashion-viering. Een gesprek met één van de spelers, Inez Lock.
MARIANNE BORGDORFF
Waar draaide dit stuk toneel om?
Door middel van dit stukje wilden we mensen laten gaan nadenken over wat kruisdragen eigenlijk is. Is dit nou echt kruisdragen?
Waarom wel of niet? In hoeverre de mensen er ook echt over na gaan denken weet je niet. Je krijgt daar soms weinig reacties op. Ik ben benieuwd.
Hoe komt zo’n toneelstukje tot stand?
We krijgen te horen wat het thema is van de avond, en een bijbeltekst, of we weten waar de spreker het over gaat hebben en daar bedenken we dan iets bij. Soms is dat heel eenvoudig, en weet je gelijk iets. Maar soms komt het heel moeizaam tot stand, kun je nergens op komen. Deze keer ben ik na lang brainstormen thuis achter de computer gaan zitten en rolde dit eruit. Je hebt het er al zo vaak en veel over gehad dat je al die informatie onbewust meeneemt bij het schrijven.
Waarom zit je in het godfashion-drama team?
Het is gewoon heel leuk om met drama bezig te zijn en mensen aan het denken te zetten. Je hoopt dat men snapt wat je bedoelt en er wat mee kan.
Je doet de opleiding ‘Docent drama’ in Zwolle, hoe ben je daar
bij gekomen?
Nou, dat is best een lang verhaal, maar in het kort: in onze kerk werd altijd veel met drama gedaan, en toen ik vijftien was speelde ik ook mee in een toneelstuk, dat werd geregisseerd door iemand van de opleiding ‘docent drama’. Ik had er heel veel plezier in, om toneel te spelen en ben een paar keer mee geweest naar voorstellingen. Zo leerde ik steeds meer mensen kennen van de opleiding en werd ik enthousiaster.
Wat wil je later gaan doen?
Ik heb nog maar heel kort geleden bedacht wat mijn ambitie is: theater maken met gewone (bijzondere!) mensen.
Theater maakt mensen belangrijk. Ik wil mensen laten zien dat ze belangrijk zijn. Iedereen is bijzonder! Dit kan heel duidelijk worden als iemand bezig is met drama.
Maar ook mensen laten denken: ’Hey, dat ben ik, daar op het toneel, het gaat over mij!’ En als laatste: dat de kijker sympathie opvat voor de personages, zoals: ’Oude mensen zijn gaaf’, of: ‘Surinamers, geweldige mensen.’
Is het moeilijk om christen te zijn, in het theaterwereldje?
Nee, dat valt heel erg mee. Ik heb nog nooit iets hoeven doen wat ik niet wilde. Maar ook als er iets is waar je je niet prettig bij voelt, of wat je niet wilt, moet je een cretieve oplossing bedenken.
lees verder op pag. 23
vervolg pagina 23
Het is veel te makkelijk om te zeggen: ‘Nee, dat kan ik niet, dat wil ik niet, dat is niet goed.’ Zo was er bijvoorbeeld in mijn eerste jaar een stuk, waarbij ik heel plat over seks moest praten. Ik heb daar toen over nagedacht, en heb in de medische encyclopedie degelijke termen opgezocht. Op die manier kon ik toch deze scène spelen. Je moet creatief zijn!
Je moet ook zelf toneelstukken maken, laat je daarin zien/merken dat je christen bent?
Hmmm. Geloof is natuurlijk een deel van mij, dus in het soort stukken komt het terug.
Maar ik gebruik mijn geloof nooit expliciet. Ik ben wel veel bezig met drama in de kerk en bij godfashion.
Volgens mij is het heel belangrijk dat een kerk ruimte geeft, om mensen hun talenten te laten gebruiken.
Niet alleen op het gebied van drama, maar op elk gebied.
God heeft iedere mens geschapen met zijn of haar gaven en ik denk dat Hij het tof vindt als wij daar iets mee doen. Wat het ook is.
Zou jij het goed vinden als in de eredienst de preek werd ingekort, om drama meer ruimte te geven?
Waarom mag een kerkdienst maar één uur duren? Maak de preek en het drama dan maar zo interessant dat de tijd voorbij vliegt. Als het goed is heb je de mensen toch wat te vertellen? Dat mag best tijd kosten!