‘God moet wel veel van dit land houden’
2005-05-06
Februari 2004. Vijfenzestig paar ogen kijken je verwachtingsvol aan. Het is weer zover. Opnieuw heb ik het voorrecht les te mogen geven op het Reformed Presbyterian seminarie van Christ Mission Ashram (CMA) in de buurt van Calcutta.- Jaargang 49
- nummer 9
Ook dit keer ben ik er met een vriend en collega, ds. Gert Jan Vogel (CGK).
Samen zijn we uitgezonden door de EvTA die met regelmaat predikanten naar Afrika en India stuurt voor toerusting.
Rondom het Woord
De opkomst van de studenten is groot. Een gemiddelde van 65! Naast de studenten die vier jaar aan het seminarie verblijven, komen er ook predikanten en evangelisten.
Sommigen van hen hebben al een paar maanden geen traktement hadden ontvangen, maar ze zijn er! Ds.
Vogel behandelt de eerste Brief van Johannes. Zelf doe ik het eerste gedeelte van Exodus. In de nauwkeurige en tegelijk praktische bespreking van bijbelgedeelten ligt onze kracht, de studenten geven aan deze omgang met de Schrift zeer te waarderen. Ze reageren met goede vragen. We spreken hen over wat hen beweegt: van Jezus Christus vertellen aan hun volksgenoten.
Ook al brengt hen dat in levensgevaar, we zien een grote toewijding.
Inwijdingsdienst
Zondagmorgen. ’s Ochtends preekt ds. Vogel in Calcutta. Na afloop van deze dienst vertrekken we in een bus met gemeenteleden en studenten naar de gemeente van Haldia, aan de Golf van Bengalen. Deze busreis (vier uur) blijkt gevaarlijker dan de vliegreis te zijn, maar we komen er heelhuids aan. In Haldia wordt er een nieuw kerkgebouw geopend en dat wij daar als buitenlanders bij aanwezig zijn wordt zeer gewaardeerd. We worden zelfs ingezet om het lint door te knippen van het nieuwe kerkgebouw!
De kerk is gefinancierd door een Koreaanse kerk. Ik preek daar over de inwijding van de tempel. De voorganger die daar al jaren werkt stond voor die bijzondere dienst graag zijn dienst af aan een ander.
Heel bijzonder.
Wie zijn leven verliest
Zaterdagmorgen (een week later). We reizen naar Siliguri (in de buurt van Darjeeling) per slaaptrein, een unieke ervaring van 14 uur. We worden op zondagmorgen opgehaald door de evangelist van Siliguri en zijn vrouw (die we allebei nog kennen van twee jaar daarvoor).
In een te kleine huiskamer wordt de dienst gehouden. Er zouden eerst 13 mensen gedoopt worden, uiteindelijk komen slechts 3 doopkandidaten opdagen, waarschijnlijk vanwege verzet van Hindu-familie of omgeving. Dat verzet is in sommige streken erg groot. Meestal lopen nieuwe christenen het gevaar het contact met de eigen familie en de sociale omgeving te verliezen. Christen worden betekent nogal wat. Hoewel niet ieder komt opdagen wordt het toch een feestelijke dienst waarin wij samen de Doop bedienen en ds. Vogel het Avondmaal bedient. Onvergetelijk.
Bijzonder voorrecht
‘God moet wel veel van dit land houden, hier wonen zoveel mensen!’ zei William Carey (1761-1831) de grote zendeling van dit land. En het kan inderdaad niet anders of de aandacht van de hemel is ook zeer intens op dit land gericht. Er is iets gaande in India.
Het is machtig om Hem aan het werk te zien in dit fascinerende land.