Boekaankondiging
1974-03-22
Met een rood-wit-blauw omslag verscheen een 28 blz. tellende brochure "Onze zieke demokratie" van A. Koldewijn (Uitg. Buijten en Schipperheijn, Amsterdam. Prijs f 2,50). - Jaargang 18
- nummer 12
Het is een brochure die ik met groeiende ergernis gelezen heb. Een aantal opgestapelde kreten, zoals men het zelden aantreft, vormen de hoofdschotel.
Volgens de schrijver is onze demokratie niet een beetje, maar door en door ziek. En waarom dan wel?
Er zijn in onze samenleving veel te veel pressiegroepen. Het is volgens de schrijver te gek, dat voor alles en nog wat gedemonstreerd mag worden. Op geen enkele wijze maakt hij echter duidelijk, hoe dit beperkt zou kunnen worden en hoe minderheden toch niet onderdrukt worden.
Ook zijn er volgens de schrijver veel te veel partijen in ons land.
Hieruit blijkt volgens hem alleen maar een streven naar eigen belang.
Maar hij maakt het nergens duidelijk.
De schrijver is ook erg verbolgen over de vakbonden, die steeds weer loonsverhogingen eisen en nooit eens tot matiging kunnen komen.
Schandalig is het gedrag van de vakbondsleiders! Maar het is blijkbaar nog nooit tot de heer Koldewijn doorgedrongen, dat de werkgevers en de hogere ambtenaren in het loonoverleg meerde- .
re malen een onverzoenlijker standpunt aannamen dan de vakbonden.
Er wordt gesold met gezag, klaagt de schrijver. Bewijzen? Kijk maar naar de toestanden in het Vondelpark in Amsterdam, naar de relletjes van de bouwvakkers in Amsterdam (1966) en naar het verzet van de boeren in Tubbergen tegen de ruilverkaveling. Alsof het allemaal hetzelfde is!
Is het dan niet waar dat de lonen, de prijzen en de belastingen steeds hoger worden? Is er niet een toenemende onveiligheid op straat? Neemt het geweld dan niet toe? Jawel, jawel, die ongerustheid deel ik met de schrijver.
Maar een grondige analyse van de oorzaken en een goede, evenwichtige beschrijving van de problemen is de eerste eis om tot goede oplossingen te kunnen komen.
Wanneer de schrijver organisaties wil verbieden, die naar zijn mening gezagsondermijnend werken, dan vrees ik dat ons recht van vrijheid van vereniging en vergadering ernstig in gevaar komt. Ik ben het met de schrijver eens, dat wij het gezag hoog moeten houden. Maar als hij vervolgens het Portugese bewind in Angola in bescherming neemt, dan volg ik hem niet meer.
Ik stem de schrijver toe, dat het kommunisme een groot gevaar is, maar zijn geschrift bevat elementen van een fascistische visie, die niet minder gevaarlijk is. Daarom betreur ik het dat deze brochure verschenen is.