Worteltaart
2013-02-09
Ieder jaar hebben wij wel een paar keer ‘grote ontvangsten’, om het eens in de sfeer van Downtown Abbey, Pride and Prejudice of een andere Jane Austen-achtige fi lm neer te zetten. Meestal zijn het onze gezamenlijke verjaardagen die familie, vrienden en bekenden van heinde en verre naar ons doen afreizen. Niet gehuld in fraaie gewaden en met schitterende koetsen, maar ‘casual’ en met de auto.- Jaargang 57
- nummer 3
Dit jaar was een verhuizing een prima aanleiding. Goed afscheid nemen van je oude woonplaats is belangrijk, weten we, maar een goede start maken ook. Daarom nodigen we een paar maanden nadat de verhuiswagen is vertrokken, en jaren voordat het huis echt klaar is, familie, vrienden, kennissen en oud-buren uit om op een zaterdagmiddag een kijkje te nemen in onze nieuwe tent.
Als je maar vaak genoeg verhuist, zoals wij, zie je zo regelmatig je complete geschiedenis langstrekken. Telkens wat grijzer en gebutster. Persoonlijke trekjes worden steeds nadrukkelijker. Van die dingetjes die je nog niet herkent bij de nieuwe aanwas uit de laatste woonplaats.
Ik vind het altijd weer heerlijk om bij te kwekken met al die mensen die je onderweg dierbaar zijn geworden. Verschillenden zien en spreken we nog regelmatig. Met anderen staat het contact op een laag pitje, maar het voelt fi jn om de gesprekken die we ooit moesten afb reken gewoon weer voort te zetten. Bij het afscheid uiten we de oprechte wens om elkaar vaker te zien. We blijven ons best doen...
Om niet te blijven hangen in onze geschiedenis zetten we ook een stap naar de toekomst door onze nieuwe buren uit de straat uit te nodigen om op een andere zaterdagmiddag kennis te komen maken en de verbouwing te bekijken.
Dat is in iedere woonplaats een spannende. In de ene plaats reageren buren enthousiaster op een uitnodiging dan in de andere. Het verschilt ook per functie, leert de ervaring. Op de uitnodiging van een burgemeester reageert de omgeving aanzienlijk enthousiaster (100 procent plus kinderen) dan op de uitnodiging van een predikant.
In de praktijk blijken wij als predikantenstel ook best mee te vallen.
Tijdens de ontvangsten van dit jaar sierde worteltaart de tafel met lekkernijen. Een baksel dat nu even onze favoriet is en in de verste verte niet naar wortel smaakt. Onze variant is lekker kruidig en zit vol rozijnen en walnoten.
Nadeel van een worteltaart is dat die hokkenvol kieskeurige konijnen laat langshuppelen, die stuk voor stuk iedere dag aan de bakker vragen: ‘Heeft u ook worteltjestaart?’, tot de bakker, gedreven door de crisis, het innovatieve pad opslaat en op een dag trots meldt dat hij dit fan-tas-tische product in zijn assortiment heeft opgenomen. ‘Vies hè?’ reageert ieder konijntje. De schaterende verteller verkiest vervolgens een plakje blekerige koeiencake van de super boven de kostelijke gebruinde wortelteltaart, die ik voor de gelegenheid ook nog eens feestelijk heb versierd met een overheerlijke romige topping en walnoten. Alleen de ware kenners en echte helden doen zich te goed.
Schijnbaar onschuldige grappen zijn nu eenmaal eff ectieve bouwstenen voor onuitroeibare vooroordelen. En niet alleen als het om een onnozele worteltaart gaat. Kerken en allochtonen weten er alles van.
Emmy Viezee-Fock is bedrijfsjournalist in Houten.