In dat huis daar woont een vrouw
2005-06-03
Jammer dat ik net bij mijn vriend was ingetrokken toen ik Rob tegenkwam.- Jaargang 49
- nummer 11
Dat was nog eens een aardige vent.
Echt iemand met diepgang. Ik voelde me bijzonder tot hem aangetrokken.
Kon zo goed met hem praten!
Eigenlijk was ik al op mijn vriend uitgekeken.
Toen hij ook nog achterdochtig begon te worden had ik het helemaal gehad. Voor al mijn afspraken moest ik een smoes verzinnen. Ik wist uit ervaring: dat houd ik niet vol.
Daar waren al mijn vorige relaties op stukgelopen. Als mannen zich bezitterig gaan gedragen ben ik weg. Op een feestje van kantoor zat ik met Rob aan tafel en toen wist ik: met deze man wil ik verder. Hij was heel anders dan de anderen die ik tot dan toe had ontmoet. Behoorlijk gelovig, dat wel. Hij ging ook naar de kerk.
Dat trok me wel aan. Het fascineerde me zelfs dat iemand ergens zo voor ging.
Dus kapte ik met mijn vriend. Daar schrok Rob van, want hij vond dat ik voor m'n relatie moest vechten. Dat heb ik dus niet in me. Als het niet lekker meer loopt dan stap ik er uit, zo simpel is dat bij mij. Ik moet me gelukkig voelen. Maar Rob wilde een time out. Hij vond, dat ik niet van de ene relatie in de andere kon stappen.
Persoonlijk heb ik daar niet zo'n moeite mee. Ik laat niet toe dat het al te diep gaat. Dat heb ik bij mijn allereerste vriendje wel afgeleerd. Mij niet meer gezien. Ze moeten me niet al te strak in het tuig houden. Ik wil m'n status van vlotte zelfstandige meid tot geen prijs opgeven. Dat zou bij Rob ook niet gebeuren. Hij begreep dat ik me niet gekooid wilde voelen.
Vervolgens heb ik me op de zaken van het geloof gestort. Interessante lessen gevolgd, 't sprak me aan. En ik geloofde het ook hoor! We zijn getrouwd. Iedere zondag naar de kerk.
Verbazing bij mijn familie. Kindjes gekregen en laten dopen. Mooi, die rituelen. M'n ouders gingen zelfs weer naar de kerk. Leuke tijd gehad.
Helaas, het bleef niet leuk. Rob werd overspannen, zat een tijd thuis, depri, chagerijnig. Viel om het minste of geringste uit naar mij en de kinderen.
Dat laat ik me een tijdje aanleunen en dan voel ik mezelf vallen. Ik denk: meid, je moet je eigen weg gaan. Laat die man van je het mooi uitzoeken.
Ja, sorry hoor, ik kan zoiets niet aan.
Wil ik overleven dan moet ik voor mezelf kiezen. Ik maak een paar opmerkingen in die richting en manlief schrikt zich lam. Begint zich enorm uit te sloven, komt met bloemen aanzetten en ontbijt op bed. Weekendje weg, vraagt me om vergeving.
Vergéving! Geen idee wat ik daar mee moet. Eigenlijk heb ik niets meer met hem. Hij is zo veranderd, begint ook al achterdochtig te worden. Want ik heb Aart leren kennen en daar vlucht ik de laatste tijd nogal eens heen. Vriendschap hoor, meer niet.
Moet kunnen. Aart is zo'n stabiele, fijne vent.
Nou ja, vriendschap? Ik vind hem wel heel erg leuk. En hij mij. Ik zou samen met de kinderen en mijn nieuwe vriend op de achtergrond heel gelukkig kunnen zijn.
Wees wijs bouw aan je huis ook al kost het je wat breek niet af wat gewoon en bekend is zelfs al lijkt het minder te glanzen het is breekbaar bewaar het en, ontmoet je een ander voel je je opnieuw door iemand herkend verberg het in je hart bevestig het niet met woorden zodat het stáát
denk aan je huis.
Spreuken 14 : 1
Ytje Veefkind