Goed nieuws voor de uithoeken van China
2013-03-23
God heeft Kanaleneiland op het oog. En Schuytgraaf. Maar Hij ziet ook om naar wijken in Caïro en Rio de Janeiro, in Afrika en Amerika en Azië. Nederlanders in het buitenland herinneren ons aan Gods wereldwijde plan. Een aantal jaren geleden vertrok Mirjam na jaren voorbereiding naar China. Hieronder een deel van haar verhaal.- Jaargang 57
- nummer 6
Als meisje werd ik geraakt door het verhaal van Gladys Aylward, die de Chinese binnenlanden introk om het goede nieuws te verkondigen. Ik had nog geen idee dat de Heer mij later naar datzelfde land zou brengen.
Tijdens mijn studie Godsdienst Pastoraal Werk bood ik hulp aan vrouwen in de Rosse Buurt van Amsterdam. De Heer gebruikte het contact dat ik daar had met Aziatische vrouwen om mij te roepen naar hun werelddeel.
Na jaren voorbereiding vertrok ik in 2009 naar China. Ik ontmoette daar Donald (VS). Opgegroeid in Afrika, werkte hij al langere tijd in Azië. We trouwden en werden in het najaar van 2012 verblijd met de geboorte van Andrew.
Donald geeft leiding aan een middelbare school. Deze is opgericht om gezinnen te ondersteunen waarvan de ouders in afgelegen gebieden zendingswerk verrichten, onder volken die tot nu toe onbereikt zijn met het goede nieuws. In het deel van China waar wij wonen, zijn honderden minderheidsgroeperingen, soms met wel 10 miljoen mensen per groep.
Veel zendingswerkers zijn er niet en gebrek aan scholingsmogelijkheden is een veelvoorkomende reden voor ouders om terug te gaan naar hun thuisland.
Door de school kunnen ouders nu blijven werken op het veld.
Ik richt me, naast het zorgen voor Andrew, op het toerusten van Chinese gelovigen door bijbelstudies en op het vormen van relaties met gezinnen in de buurt waar wij wonen.
Buurvrouw
Hoewel het China van nu niet te vergelijken is met dat van Gladys Aylward zo’n 80 jaar geleden, hebben wij onze eigen uitdagingen. Voor Donald liggen die vooral op het vlak van het werven van leerkrachten. Zonder leerkrachten gaat de school dicht en gaan gezinnen terug naar hun thuisland, waardoor de mensen hier het goede nieuws niet kunnen horen.
Voor mij blijft het een uitdaging om de kloof met de Chinese cultuur telkens te overbruggen. In onze stad spreken mensen allerlei dialecten of andere talen. Zelfs na jarenlange studie en oefening in het Mandarijn blijft het moeilijk. Soms kan ik zelfs mijn eigen buurvrouw niet verstaan!
Toch zijn we dankbaar voor de vrucht die we mogen zien. Er zijn bijbelvertalingen in wording en er wordt veel werk gedaan onder onbereikte volken, bijvoorbeeld onder de bergvolken. We horen zelfs van Chinese monniken die tot geloof komen.
Ik word ook bemoedigd wanneer ik Chinese gelovigen zie groeien. Zo zag ik Lydia tot geloof komen. Zij had een achtergrond van gokken, maar werd door de geboorte van haar dochtertje stilgezet bij de zin van het leven. Nu leidt zij de bijbelstudies bij ons thuis en vertelt ze iedereen in haar omgeving van de hoop die in haar leeft.
Mirjam is werkzaam in het Zuid-Westen van China. De namen in dit artikel zijn gefingeerd.
| Waarom zo ver van huis? Soms vragen mensen zich af waarom zendingswerkers zo ver van huis werken, terwijl de nood in ons eigen land ook groot is. Ten eerste omdat God mensen roept. Ten tweede: wat weerhoudt ons om een leven als Mirjam in Nederland te leiden? Ten derde vergadert Christus zijn gemeente uit alle volken. Wij zijn deel van Gods wereldwijde plan en mensen als Mirjam herinneren ons daaraan. Mirjam is lid van een NGK. Deze NGK ondersteunt haar op diverse manieren. Ze werkt via een gerenommeerde organisatie. Meer weten? Neem contact op met het Missionair Steunpunt: pieter.kleingeld@kabelfoon.nl. |