Naar de wereldrevolutie!- schijn en werkelijkheid –
1973-10-12
In zijn boek Russia and the World schrijft de grote kenner van de Sovjet-Unie, Sir William Hayter,1) dat men bij de bestudering van de buitenlandse politiek van het huidige Rusland onderscheid moet maken tussen de schijn en de werkelijkheid.- Jaargang 17
- nummer 37
De schijn is een reusachtig gebouw in Moskou dat ministerie van buitenlandse zaken heet.
Voorts een minister van buitenlandse zaken, onderministers, adviseurs, secretarissen, naar gebied en funktie onderscheiden afdelingen, ambassades en gezantschappen in het buitenland, een officiële buitenlandse politiek waarover de Sovjet-functionarissen en de Sovjet-pers spreken en schrijven, het optreden in de UNO enz. enz.
Maar dit alles is slechts de schijn.
Want de werkelijkheid is deze, dat het feitelijke beheer over, de werkelijke macht in de buitenlandse politiek, evenals over het gehele volks- en staatsleven van Rusland, in handen ligt van de kleine, volstrekt dictatoriaal regerende top van de Russische kommunistische partij, het z.g. Politburo. En daarin is weer de machtigste man de secretaris-generaal.
Thans Leonid Brezjnjev.
Dit Politburo heeft zijn eigen afdelingen en funktionaris sen die ook wat de buitenlandse zaken betreft op alle niveaus daarvan meer macht hebben dan, beter gezegd, de volstrekte macht uitoefenen over de desbetreffende niveaus van het Ministerie van Buitenlandse zaken.
Volgens de Russische grondwet is de kommunistische partij, de leidende kern van ALLE organisaties van de arbeidersbevolking, zowel naar binnen als naar buiten."
Dit geldt voor alle activiteiten van staat en volk. In alle sectoren van volks- en staatsleven fungeren naast, of, beter gezegd, boven de officiële leidinggevende bestuursinstanties de partijfunktionarissen, de apparatsjiki. Zij treden op als de dwarskijkers, de eigenlijke machthebbers in de landbouwcentra, de kolchosen, het leger, de vloot en luchtmacht enz. enz. En bovenal in de "buitenlandse zaken".
Het indrukwekkende staatsapparaat voor buitenlandse zaken dat een staatsorgaan is, doet niet meer, mag niet meer doen dan het effektueren van het beleid en de orders van de partij, die in het Politburo is geconcentreerd.
Zelfs de uitvoering van die orders door het ministerie is volledig onderworpen aan de controle van de partij, uitgeoefend door funktionarissen van de partij die in alle afdelingen van het ministerie en in alle ambassades zijn gestationeerd. De minister, onderministers en lagere ambtenaren zijn natuurlijk wel lid van de partij, sommigen zelfs lid van het Centrale Comité daarvan.
Maar ze zijn geen lid van het partijapparaat dat uiteindelijk ook de buitenlandse politiek bepaald.
Zelfs de uiterst bekwame, en ever een enorme kennis van de buitenlandse verhoudingen beschikkende minister Gromyko is geen lid van het Politburo! Hij heeft géén beslissende stem bij het uitstippelen van het buitenlandse beleid. Chroesjtsjev noemde hem "onze encyclopedie". Nu werkt hij naast Brezjnjev. Ondanks zijn titel van minister is hij in feite niet meer dan de hoogste ambtenaar in de afdeling Buitenlandse zaken van de Sovjet-Unie.
Het is de dictatoriale top van de partij, geconcentreerd in het Politburo, en dan speciaal in de secretarissen-generaal daarvan Stalin, Chroesjtsjev, Brezjnjef, die Rusland, zoals onlangs de russische atoomgeleerde Sacharov betoogde, tot de meest imperialistische, kapitalistische en kolonialistische staat der wereld heeft gemaakt. 2) Het zijn ook deze hoogste partijinstanties en partijfunktionarissen die uiteindelijk het buitenlandse beleid van Rusland bepalen.
• kommunistische wereldrevolutie
Iedere kenner van de Russische buitenlandse politiek wijst er op dat deze zeer ondoorzichtig is.
Altijd moet er geraden worden naar de naaste bedoelingen daarvan.
Wat wil Rusland eigenlijk in het Midden-Oosten? In Vietnam?
Dat werd ten slotte toch min of meer door Rusland in de steek gelaten! Waarom? Wat wil Rusland momenteel in concreto met Roemenië, Tjecho-Slowakijë, Yoego-Slavië, Cuba, en overal in de wereld.
Er is evenwel één ding dat ten aanzien van Ruslands bedoelingen vaststaat. Want dat hoort tot de fundamentele uitgangspunten èn doelstellingen van de kommunistische partij die uiteindelijk in Rusland de dienst uitmaakt. Het is ook de allesbeheersende gedachte van de theorieën van Lenin, wiens leer in de kommunistische wereld canoniek is verklaard.
Er bestaat in Rusland geen groter zonde dan het afwijken van de leer van Lenin.
Dit uitgangspunt en deze doelstelling van de kommunistische partij, zoals Lenin die geleerd heeft, onveranderd door de jaren heen zijn vastgehouden en ook nu nog het allesbeheersend beginsel en doel zijn van alle kommunistische partijen in de wereld zijn de kommunistische wereldrevolutie!
Ik zal hieromtrent nu eerst enkele uitspraken van Lenin noemen.
Ik citeer dus geen afgeleide "bronnen", maar de eigen woorden van deze geniale theoreticus, strateeg en tacticus van de revolutie.
Lenins werken worden op dit ogenblik op groter schaal in de wereld verspreid dan de bijbel.
Volgens de laatste berichten die 'ik dienaangaande onder mijn ogen kreeg zijn ze, althans ten dele, nu reeds in 448 talen vertaald. 3)
• eigen woorden van Lenin
In een redevoering, gehouden in januari 1918, zei Lenin: "Onze revolutie is uitgebroken als een algemene revolutie en wij zullen onze vraagstukken oplossen met behulp van de arbeiders en boeren van alle landen ... , totdat de socialistische wereldrevolutie komt."
In de maand augustus van dat jaar liet hij zich zó horen: "Wij vormen maar één enkele afdeling, (nl. van de kommunistische partij - C.V.), die wat verder dan de andere afdelingen opgerukt is, en dat niet omdat de stupide politiek van onze bourgeoisie het aan de arbeidersklasse van Rusland mogelijk heeft gemaakt haar juk sneller af te schudden!... Maar alleen een domkop kan vragen wanneer de revolutie in het Westen zal uitbreken." Naar zijn idee toen heel spoedig.
In november van dat jaar ziet Lenin met bijna extatische vreugde overal in Europa revolutionaire groepen zich oriënteren aan de Russische kommunisten en hij juicht: "Het wereldbolsjewisme zal de wereldbourgeoisie overwinnen!"
En als in diezelfde maand inderdaad overal revoluties uitbreken, roept Lenin tijdens een demonstratie ter ere van de Oostenrijks-Hongaarse revolutie uit: "De tijd is niet ver meer dat de eerste dag van de wereldrevolutie zal worden gevierd. We hebben niet vergeefs geleden! De internationale, de wereldrevolutie zal zegevieren. Leve de proletarische wereldrevolutie!"
In de slotrede van het stichtingscongres van de Communistische Internationale, gehouden maart 1919, verzekerde Lenin: "De zege van de proletarische revolutie in heel de wereld staat vast. De stichting van de internationale radenrepubliek is op komst."
Aan de Hongaarse radenrepubliek schreef hij op 27 mei 1919: "Iedere maand brengt de proletarische wereldrevolutie naderbij."
En in juli van dat jaar besloot hij zijn rede op een Moskouse partijconferentie vol vertrouwen met de woorden: "deze maand juli is de laatste moeilijke juli, de volgende juli zullen we begroeten met de overwinning van de internationale sowjet-republieken deze overwinning zal volledig en onaantastbaar zijn."
En kort voor zijn dood verklaarde Lenin: "Eerst zullen we Oost-Europa in handen zien te krijgen, dan de massa's van Azië, en ten slotte zullen we de Verenigde Staten insluiten, die het laatste bastion van het kapitalisme zullen vormen. We zullen er niet voor hoeven te vechten, want het zal ons als een overrijpe vrucht in handen vallen. We moeten ons verzekeren van de medewerking van onderwijzers en leraren in de scholen en aan de universiteiten, van luchthartige predikanten, pacifisten en wereldhervormers, om zo een bepaalde geestesgesteldheid in de gedachtengang van de kanitalistlsche jeugd op te roepen, die hen er voor altijd van zal weerhouden, deel te nemen aan een bloedig conflict met de zaak van het communisme ... ".
Ik zou nog veel meer van dergelijke uitspraken van Lenin kunnen noemen. De delen 28 en 29 van de duitse uitgave van diens volledige werken staan er vol van.
• de tegenwoordige machthebbers
Onder het schrikbewind van Stalin raakte de idee van een wereldrevolutie iets op de achtergrond.
Lenin en de eerste Russische kommunisten waren sterk internationaal georiënteerd, kenden de landen buiten Rusland uit eigen aanschouwing, spraken vreemde talen. Stalin is nooit in het buitenland geweest en streefde meer naar de vorming van een Russische wereldmacht dan naar een kommunistische wereldrevolutie.
Trotzki die in de lijn van Lenin wilde voortgaan werd juist daarin en daarom Stalins grote rivaal.
In de letterlijke zin van het woord werden hem daarom door (een handlanger van) Stalin de hersens ingeslagen.
Na Stalin's dood werd de idee van een wereldrevolutie weer met volle kracht door de leiders van de russische kommunisten gepropageerd.
Chroesjtsjev sprak aanstonds van "de harde klassenstrijd" die in alle landen moest doorgaan.
Op het 23e congres van de kommunistische partijen dat in 1969 samenkwam werd uitgesproken dat de vreedzame coëxistentie "helpt om de klassenstrijd tegen het imperialisme op nationaal en mondiaal niveau te bevorderen".
Brezjnjev verklaarde op datzelfde congres dat "vreedzame coexistentie niet van toepassing is op de ideologische strijd - dit onderstrepen we zeer categorisch".
In de slotresolutie van datzelfde congres werd met nadruk gesteld, dat het "voor consolidatie en bescherming van de vrede (d.w.z. de kommunistische vrede, waarmee de russische dictators via, de dictatuur van het proletariaat de volkeren zullen zegenen - C.V.) nodig is voortdurend de macht van de vredelievende krachten (dat zijn de legers en vloten der kommunistische landen - .V.) op te bouwen."
Dit werd gezegd ter motivering van de steeds toenemende bewapening van de kommunistische landen! Maar tegelijk werd in die conclusie deze zin opgenomen: "Met zeer veel nadruk moet gezegd worden dat het beginsel van vreedzame coëxistentie niet geldt voor de relatie tussen onderdrukkers en onderdrukten, tussen kolonialisten en slachtoffers van koloniale onderdrukking."
Op dat congres spraken Brezjnjev en Kosygin geheel in dezelfde trant. Brezjnjev zei: "Wij hebben altijd partij getrokken voor volken die blootgesteld waren aan imperialistische agressie en hebben hun politieke, economische en zo nodig militaire steun verleend."
En Kosygin: "Wij, Sovjet-kommunisten, zijn altijd internationalisten geweest en zullen het altijd blijven. Wanneer wij met onze binnenlandse problemen bezig zijn houden we altijd voor ogen dat onze plannen en daden ook nieuwe successen van de kommunistische gemeenschap, de internationale bevrijdingsbewegingen van de volken moeten bevorderen."
In het licht van deze en dergelijke uitspraken krijgt een woord van Gromyko, gesproken in zijn toespraak in de Opperste Sovjet in juni 1968 een onheilspellende klank. Het is deze: "De Sovjet-
Unie is een grote mogendheid, gelegen in twee werelddelen, Europa en Azië, maar de reikwijdte van de internationale belangen van ons land wordt niet door zijn geografische ligging bepaald .....
Het Russische volk smeekt niemand om inspraak te krijgen in de oplossing van kwesties die het in stand houden van de internationale vrede meebrengen en betrekking hebben op de vrijheid en onafhankelijkheid van ons eigen land. Die uitspraak is ons recht, omdat de Sovjet-Unie een grote mogendheid is. Bij iedere kritieke situatie, hoe ver die ook van ons land lijkt te liggen, wordt in alle hoofdsteden van de wereld een reactie van de Sovjet-Unie verwacht."
Dit zijn enkele uitspraken waarin heel duidelijk aan het licht treedt wat de kommunistische landen en partijen beogen en wij dus vanhen kunnen en moeten verwachten.
Dat is de kommunistische wereldrevolutie.
Daarnaar streeft Rusland dag in dag uit, met alle middelen. Hoe dit streven ook gecamoufleerd moge zijn.
Het opvallende is dat de genoemde uitspraken via de Westerse pers bijna nooit bekend worden.
Is dat een gevolg van wat men wel eens genoemd heeft "de waanzinnige hartstocht voor geheimzinnigheid"
die de russische leiders kenmerkt?
In de verslagen die het officiële Russische persagentschap aan de wereldpers verstrekte kwamen ze nooit voor.
Ik ontleende ze aan het reeds genoemde boek van Sir William Hayter.
In de geciteerde uitspraken kwam een paar maal het woord "vreedzame coëxistentie" voor.
Daarover een volgende keer.
1) Sir William Hayter was reeds voor de oorlog verbonden aan de Engelse ambassade in Moskou. Na de oorlog was hij daar o.a. ambassadeur.
Hij kent de Sovjet-Unie als weinigen. Hij schreef behalve dit boek ook The Diplomacy of the Great Powers.
2) De macht van de "regering", het "kapitaal", de "arbeiders(bonden)" is in Rusland samengebald in het kleine dictatoriale Politburo.
Geen macht in de wereld is zó groot en is in zó weinige mensen geconcentreerd. Rusland is in feite kapitalistisch. De verschillen in inkomens zijn er groter dan in het Westen!
3) De officiële Russische uitgave van Lenins complete werken omvat 50 banden. De Duitse, uitgave van de Dietz-Verlag in Berlijn, 39.