OLIE
1973-12-14
Ik heb eens gelezen - ik weet niet meer waar - de koninkrijken der wereld lopen op olie, het koninklijk Gods op gerechtigheid.- Jaargang 17
- nummer 46
Het citaat is natuurlijk niet volkomen waar, maar er zit wel een kern van waarheid is. Dat blijkt de laatste maanden wel.
Nederland maakt wat dit betreft niet zo'n beste beurt.
De Veiligheidsraad heeft na de zesdaagse oorlog tussen Israël en sommige Arabische staten de befaamde resolutie 242 aangenomen.
Daarvan blijken twee versies te bestaan. De één in het Engels, de ander in het Frans. In de Engelse tekst staat dat Israël zich terug moet trekken uit bezette gebieden.
In de andere versie staat: uit de bezette gebieden. Het verschil zit natuurlijk in het woordje "de".
Als dat de officiële tekst is dan zou dat b.v. inhouden dat Israël niet alleen het Sinaï-gebied moet teruggeven, maar ook het Oostelijk deel van Jeruzalem. Voor wie nu maar ook iets begrijpt van wat in Israël leeft, is het wel duidelijk, dat Israël Jeruzalem voor een deel niet uit handen zal geven.
Een dergelijke voorwaarde stellen is eventuele vredesonderhandelingen bij voorbaat doen mislukken. Er is geen kabinet in Israël denkbaar dat een meerderheid zou weten te vinden om in te stemmen met het prijsgeven van een deel van Jeruzalem.
Men werpt dan tegen dat Israël het oostelijk deel van Jeruzalem door oorlog verkregen heeft, maar men vergeet dan dat die oorlog niet door Israël begonnen was.
Dat trouwens niet heel Jeruzalem bij de stichting van de staat in 1948 in handen viel van Israël, kwam voort uit het bevel van de Veiligheidsraad tot staking van het vuren. dat pas kwam, toen men ontdekte dat de Arabische staten goed aan het verliezen waren.
Anders zou toen heel Jeruzalem al wel veroverd zijn.
Toen greep men in.
Want dat zou het machtsevenwicht en het gezichtsverlies van de Arabieren te groot hebben gemaakt.
Daarbij had de wereld geen belang. Want de koninkrijken der wereld lopen op olie. En dat moest vooral niet in gevaar komen.
Nederland heeft zich onder Luns en Schmelzer, als ministers van buitenlandse zaken gesteld op het standpunt van de engelse versie van de befaamde resolutie. Uit bezette gebieden. Niet uit alle bezette gebieden. Dat was een nuchter standpunt. Want veilige grenzen voor Israël die ook in die resolutie van de Veiligheidsraad werden gegarandeerd hangen natuurlijk samen met de grenzen die het krijgt. De grenzen van 1948 waren bepaald geen veilige grenzen.
Nu we een zogenaamde progressieve regering hebben, is Nederland van standpunt veranderd. In de EEG-verklaring over het Midden-Oosten is het woordje "de" uitgangspunt. Dat is dan ook een manier om de Arabische staten te vriend te houden en daarom ook de manier om de invoer van olie veilig te stellen. Die verklaring stonk inderdaad naar olie, zoals Golda Meier dan ook schreef Typerend was ook wel dat toen de minister president het nederlandse volk toesprak over alle zenders om het volk te vertellen dat het met beperkende maatregelen moest rekenen vanwege de olie-boycot, hij niets zei over de dood van David Ben Goerion, die toen nog niet begraven was. De ene socialist wist niets te zeggen over zijn gestorven collega en partijgenoot. Ben Goerion, die aan de wieg van de moderne staat Israël gestaan heeft. Nog gekker werd het toen het vliegtuig van de KLM gekaapt werd door drie Arabieren. Een van de voorwaarden van de kapers was dat er geen Joden uit Sovjet Rusland meer via Nederland naar Israël gebracht zouden worden. Nu zal dat wel nooit gebeurd zijn.
Maar als het nodig zou zijn om Joden uit Rusland via Nederland en de KLM naar Israël over te brengen, sedert de miserabele houding van Oostenrijk, dan zou dat natuurlijk wel moeten gebeuren.
Maar de chantage werkte en Nederland bezweek voor die chantage. De bittere opmerking van een Israëlische journalist dat Nederland nu alleen Westerbork nog maar moest heropenen voor de Joden was natuurlijk zwaar overdreven, maar de bitterheid die er uit sprak is maar al te goed te begrijpen. Israël heeft niet veel vrienden. Onder de chantage van de olie-boycot hebben bijna alle Afrikaanse staten hun diplomatieke betrekkingen met Israël verbroken. Zelfs Ethiopië, terwijl de keizer van Ethiopië als één van zijn titels nog altijd voert: "leeuw van Juda".
Nu Israël meer en meer vrienden verliest is er alle reden voor Nederland overduidelijk te laten weten dat het aan de kant van Israël staat.
Het bestaan van Israël als zelfstandige natie is staatkundig alleen maar te verdedigen door de beslissing van de Verenigde Naties in 1948.
Maar dat is toch niet het belangrijkste.
Er zijn diepere belangen dan staatkundige. Er zijn ook grotere belangen dan olie.
Het bestaan van de staat Israël is en hoeft alleen maar verdedigd te worden op grond van de beloften Gods. Aan Abraham al gedaan.
Jammer dat we geen enkele regering hebben gehad, die daar inzicht in had en dat ook durfde te uiten. Als we dat gedaan hadden van het begin af, dan was dát een getuigenis geweest. Omdat het koninkrijk der hemelen nu eenmaal niet op olie loopt, maar op gerechtigheid. Gerechtigheid is dát, was God recht vindt. Niet wat de naties recht vinden. God heeft dit land aan Israël beloofd.
Verder aan geen ander volk.
Nu ga ik maar voorbij aan de verklaring van een woordvoerder van Buitenlandse Zaken. Dat zal wel een incident geweest zijn. Ik hoop het maar. Maar dat zulk een incident kon plaats vinden is wel een bewijs van de veranderde houding van Nederland t.o.v. Israël.
Luns was meer weg uit ons land dan Van der Stoel. Maar onder zijn leiding is zulk een incident niet voorgekomen.
Voorbij gegaan wordt ook maar voor het gemak, voor de olie, door héél de wereld, dat de meeste Arabische staten dictaturen zijn. De machthebbers zijn wel verschrikkelijk rijk geworden door hun olie. Maar hun onderdanen leven bijna allemaal in armoede.
Spanje, Portugal, Griekenland, alle landen achter het ijzeren gordijn zijn ook dictaturen.
Waarom wel zo verontwaardigd over de drie Europese staten en waarom niet verontwaardigd over de dictaturen in het Midden-Oosten? Ruikt dat niet naar olie?
Naar eigenbelang en egoïsme?
En de Palestijnen dan? Hebben die geen recht? Natuurlijk wel.
Bij de oplossing van hun nare situatie valt in de eerste plaats wel te bedenken dat de Palestijnen die in Israël woonden zelf weggegaan zijn. Ze zijn niet het land uit gejaagd. Dat ze bang waren en daarom op de loop gingen was wel te begrijpen. Gedurende het Engelse mandaat over Israël hadden ze wel zo veel moorden gepleegd, dat ze alle reden hadden voor angst.
Maar dat neemt hun huidige miserabele situatie niet weg. En omdat het koninkrijk der hemelen niet op olie loopt. maar op gerechtigheid, is het natuurlijk zaak en plicht voor Israël en de Arabische staten, die steenrijk zijn, om daarvoor een oplossing te zoeken.
Het is ook verboden kwaad met kwaad te vergelden. Maar er is natuurlijk geen oplossing zo lang men als ideaal heeft om heel de staat Israël te vernietigen, zoals dat bij de extreme Palestijnen nog steeds het ideaal is. Eeuwenlange vervolging heeft Israël natuurlijk wantrouwig gemaakt. Als zelfs het land waar Spinoza zijn werk kon doen en Anne Frank "woonde" bezig is Israël in de steek te laten, wat moeten ze dan van andere landen verwachten?
Maar een rechtvaardige oplossing, gecombineerd met de veilige grenzen dient er toch wel echt te komen.
En ons te kort aan olie? Ik ben geen deskundige op dit gebied.
Integendeel. Maar ik dacht dat we er onnodig paniekerig over doen. Natuurlijk zijn er problemen.
Het is niet te hopen dat het veel werkeloosheid geeft. Wie zich de dertiger jaren nog weet te herinneren, weet ook wat een verschrikking dat is, al wordt er voor hen die geen werk hebben, dan zo goed mogelijk gezorgd.
Er zit dunkt me één kant aan, die je in de krant nu niet zo veel leest. Men spreekt over energiegebrek.
Maar de vraag doet zich wél voor - en juist als christenen dienen we die vraag niet uit de weg te gaan - hoe hebben wij omgesprongen met de bronnen die de energie moeten verschaffen?
Ons Westerse leven was een leven geworden, beheerst door het verlangen naar steeds meer. En dat geeft een uitputting van de energiebronnen, waarmee we nu in eens te maken hebben. Maar Schriftuurlijk gezien is dan de vraag: hebben we onze cultuuropdracht, zoals Gereformeerden uit de school van Kuyper dat zo graag noemen, niet versmald tot economie en tegelijk daarmee aan de opdracht niet voldaan. De aarde bouwen en bewaren betekent dat we de aarde niet mogen misbruiken.
Het lijkt er veel op dat we dat gedaan hebben. En dan hebben we nu te maken met een oordeel. De oordelen des HEREN zijn nooit willekeurig. Ze "passen" om het zo eens te zeggen bij de zonde. Als we de bodem misbruiken, dan laat de bodem ons ook in de steek.
Voorzover ik kan zien is ons dagelijks brood niet in het geding, maar moeten we allemaal wel versoberen. Dat is dan iets dat we in waarachtig zondebesef ook hebben te aanvaarden.
Prof. Goudzwaard zei voor een t.v.-uitzending dat we ook op dit gebied nog moeten leren normatief te denken en te handelen. Ik geef het weer in eigen woorden.
Het christen-zijn wordt soms in eens op de proef gesteld. Als de regeringsmaatregelen bekend zullen zijn - als u dit leest dan weet u die, ik, nu ik dit schrijf weet ze nog niet - dan kon ons christen-
zijn wel eens op deze manier op de proef worden gesteld óf we dan zullen gaan mopperen en kankeren óf dat we zo veel mogelijk meewerken. Dat die maatregelen rechtvaardig dienen te zijn, is duidelijk. Om daarop toe te zien hebben we een parlement.
Ik ben geen bewonderaar van dit kabinet. Integendeel. Maar elk kabinet zou maatregelen moeten nemen, die voor ons onaangenaam zijn. En juist dan komt de vraag naar de gehoorzaamheid aan de overheid en het gebed voor de overheid des te klemmender op ons af. Van Frankrijk en Engeland hoeven we het niet te verwachten.
Dat bewijzen de feiten wel. Maar we mogen en moeten in waarachtige ootmoed wel alles verwachten van de HERE. Wij zijn maar rentmeesters. En kennelijk niet zulke beste. Rentmeesters die verdienen afgezet te worden. Dit is een les, die dunkt me ieder christen wel te trekken heeft uit de "olie".