Reisimpressie Kampen-Barcelona v.v.
1973-01-26
BARCELONA - stad van twee en een half miljoen inwoners.- Jaargang 17
- nummer 4
't Is een merkwaardig gevoel tussen al die mensen op een vliegveld een vroegere buurman te ontwaren van de Burgwal 25: Juan Sanz.
In 1967 ontmoetten we elkaar voor het eerst, in Kampen, in een oud herenhuis - zij een beetje ontredderd in het Nederlandse klimaat en de Nederlandse samenleving, maar vol geloofsvertrouwen, dat haar niet zou verlaten - en vol blijdschap over "het nieuwe geloof" in Jezus Christus hun enige Zaligmaker, zonder werken van de wet.
In de loop der jaren leerden we elkaar steeds beter kennen en beseften iets van de moeite die ze hadden in Spanje, moeite in de R.K. Kerk, moeite met hun families.
Maar altijd vol geloofsvertrouwen, vol geloofsblijdschap.
We hebben mogen meeleven met zijn studie, met het groeien van hun gezin: Mirjam in Kampen geboren, Juanito in Velp.
We leefden mee met hun verlangen terug te keren naar Spanje om het evangelie te vertellen aan hun lotgenoten.
BARCELONA - stad van twee en een half .miljoen inwoners.
Daar staan we dan met z'n beiden. De stad is groot, 't verkeer erg druk. Veilig brengt Juan ons naar Calabria 166. Daar wachten Maruja, Mirjam, Juanito en Anuska ons op. Het weerzien is dat van vrienden, alles is heel gauw vertrouwd.
De flat is gezellig. De kinderen spreken uitsluitend Spaans, maar met Juan en Maruja praten we op de oude voet voort: Zij onder elkaar 't liefst Spaans, en met ons in het Nederlands -alhoewel ze wat moeten zoeken naar woorden en zinsconstructies. Het is goed een oude vriendschap te vernieuwen.
Ze zijn weinig veranderd, alleen hebben ze meer zelfvertrouwen. En bewegen ze zich wat gemakkelijker.
Komt dit door de taal, of is het vooral het weten dat cl;t de nlaats is, waar de Heere ze roept. Want dat proef je onmiddellijk: hier is een man, die zijn leven wil stellen in dienst van zijn Heiland.
De studeerkamer staat vol evangelisatie lektuur, biibels - wel veertig vertalingen van de Ned. Geloofsbelijdenis, etc. Al gauw horen we hoe blij Juan is, met de contacten, die hii nu kon leggen met twee vrouwen en met één Spaans gezin.
Zondagavond mogen we een bijbelstudiekring meemaken, thuis bij dat gezin - de familie Mecchias, het gaat deze avond over het woord uit de bijbel: "Evangelie".
Er wordt gestudeerd en gepraat. Je krijgt het gevoel en zegt dit ook: "Waar twee of drie vergaderd zijn in Mijn Naam, daar ben IK in hun midden". Er wordt gebeden voor de Spaanse gelovigen, voor ons gezin, voor de Nederlandse kerken!
"Is dit (dit gezin) de deur die de Heere voor ons gaat openen", vraagt Juan ons. De kinderen van de familie Mecchias en die van Juan en Maruja krijgen catechisatie-onderwijs van Maruja.
Zondagmorgen wonen we een kerkdienst bij in de kerk van ds Francisco (Paco) Navarrete. Deze dominee komt niet in verband met een accuut sterfgeval in de gemeente.
Op verzoek van de organist preekt Juan nu, spontaan over Romeinen 12 : 1 en 2, een Schriftgedeelte, dat hij o.a. met de familie Mecchias, de vorige week had bestudeerd. Indrukwekkende kerkdienst - niet door het sombere gebouwtje, niet door het aantal - 17 kerkgangers, niet door de preek, die we niet konden verstaan, maar omdat je je verbonden weet door het geloof. De wapenrusting van het geloof (afscheidspreek in Kampen) is hier ook een gave van God.
In de loop van de week zien we iets van de omgeving van Barcelona: Pueblo Espagnol, Mt.Serrat, Tibidabo, de Middellandse zeekust enz.
Impresionante! Het land is mooi. Tijdens de tochten praten we veel over Nederland, over de kerk, over de Spaanse gelovigen, over de kinderen en over de R.K. Kerk. 's Morgens en 's avonds gaan we vaak mee de kinderen brengen of halen, die in een andere wijk van de stad naar school gaan. Een half uur heen, een half uur
terug. Twee maal per dag, om je kinderen
Christelijk onderwijs te kunnen laten geven!
En dat in dit afschuwelijke drukke verkeer, waar ieder inhaalt waar hem goeddunkt. Je ziet geen één auto zonder deuk! En dan de school zelf: een klein afgedankt pension, waarin 205 kinderen les krijgen.
Klaslokalen zo groot als een keuken, waarin 25 kinderen zitten samen gepropt. Onvoorstelbaar!
Je schaamt je als je aan de Nederlandse situatie denkt.
En hier wordt alles zelf betaald! Tot f 200,- per maand per kind.
Geld voor uitbreiding van de enige protestantse school in Barcelona is er niet. Het hoofd van de school zegt wat verdrietig: "Het gaat ons allemaal zo, als je eigen bord vol is, dat van je buurman leeg, is het verleidelijk je meewaren uit te spreken, en voorts je volle bord smakelijk leeg te eten."
's Avonds ontmoeten we kennissen, andere protestantse dominees, ds Cerni en ds Navarrete.
Ook een ex-priester, die in moeite zit. We mogen meeleven met de brieven die hij krijgt n.a.v. de protestantse radio-uitzendingen. We horen van hoop en zegen.
Barcelonastad van twee en een half miljoen inwoners
Een week is gauw voorbij. In 't vliegtuig, de trein in en alles gaat weer op de oude voet voort.
Toch beklemmen ons een groot aantal dingen, die nu voor ons sprekend zijn geworden. De geloofsblijheid en de geloofsmoed hebben we bewonderd.
De vraag waarom er zo weinig in onze kerken gebeden wordt voor de Spaanse broederschap. Toen Juan uit Kampen vertrok zei hij, zich te voelen als Paulus, die door de broeders gezegend werd.
Maar houdt dit zegenen dezelfde dag weer op, of was het een vraag om voor hem te blijven bidden? Van dit bidden verwacht Juan alles.
Er ligt daar veel te wachten, maar de Heere zal een geopende deur geven op het gebed.
Barcelona 1972: Impresionante!