Van een burgemeester over een raadslid
1973-04-06
Zondagavond ging de telefoon. In Waalwijk, waar wij een weekje vakantie hielden.- Jaargang 17
- nummer 14
In deze tijd, als men even uitblaast, betekent een telefoontje "politiek nieuws" in mijn vak. Maar het was - helaas -
geen politiek nieuws. Zijn vriend vertelde mij - dat zijn
en mijn vriend Lambertus Popko Laning was overleden. Reeds lang wist ik - uit zijn eigen mond - dat de dood hem wachtte. En toch - was ik onvoorbereid - verpletterd.
Ik was te nauw met hem verbonden om het te begrijpen en te aanvaarden. Laning gestorven!
Laning - de melancholieke - Laning - de levenslustige - Laning - de ingetogene - Laning - de introverte - Laning - de politicus - Laning - de getuigende - Laning - de barokke - Laningde asceet - Laning - de zo eenvoudige Laning mijn vriend.
Hij heeft het mijzelf verteld! Op een reis van Den Haag naar Groningen. Niet opgewonden - noch dramatisch! Heel gewoon, en registrerend - met een ondertoon van emotionaliteit - dat de dodelijke ziekte hem in zijn macht had. Jazeker - de medici hadden die ziekte "ingekapseld" (zijn eigen woorden) maar hij en ik wisten - dat het einde begonnen was!
En toch - Dit was geen droeve reis. Wij hebben over zoveel gesproken en gelachen, dat hem en mij interesseerde. Zijn werk als raadslid - zijn werk als journalist! Over zijn strijd - zijn geloof - zijn vreugdenzijn verdriet. Wij begrepen elkaar. Zo kort maar zó goed heb ik hem gekend. "Zo ik niet geloofd had" (Psalm 27: 7).
Een bestuurder, die een sieraad van de trotse stad Groningen was, is gestorven. Dat is een groot verlies voor de stad!
Een mens, een vriend, leeft niet meer, dat is een onherstelbaar verlies.