Paulus' brief aan de Galaten
1973-05-25
Onverstand 3 : 1 - Jaargang 17
- nummer 21
Wat direct weer opvalt is dat Paulus echt verontwaardigd is.
Hij noemt het luisteren naar de Judaïsche leer een luisteren naar toverij. Dat betekent toch wel dat de terugval in de gemeenten door hem gezien wordt als een werking van satan. Ze lopen gevaar in de ban van de duivel te komen. En men is overal in de ban van de duivel, waar men zich niet houdt aan het Evangelie van de gekruisigde Christus. Het probleem in deze brief is immers: behouden worden door Jezus Christus alleen of ook door eigen werken. En in de vorige hoofdstukken heeft Paulus het al duidelijk gemaakt, dat we geen halve Zaligmaker hebben, maar een volkomen.
Het "onverstand" dat hij hen verwijt is dan ook geen gebrek aan verstand. Hoe zou men iemand gebrek aan verstand kunnen verwijten?
Daar kan hij zelf niets aan doen. Het lijkt me dat we het woord onverstand moeten lezen in dezelfde zin als de Heiland de Emmaüsgangers onverstand verwijt (Luk. 24: 25). Het is een onverstand dat voortkomt uit traagheid van hart en van het niet luisteren naar het onderwijs dat de Schriften geven! Dat onverstand kan aanwezig zijn bij zeer geleerde mensen.
Verder dient gelet te worden op het woord gekruisigde. Jezus Christus is hen als gekruisigde voor ogen geschilderd. Dat betekent natuurlijk niet dat Paulus alleen maar over het lijden van Christus gesproken heeft. Maar het gaat hier om de vraag of het offer van Christus voldoende is tot vrijspraak. Heeft Christus alles volbracht of niet? En juist dat werd ontkend. De mens moest ook nog iets doen. Het woord gekruisigde duidt dan ook een toestand aan, die "berust op een feit uit het verleden, maar voortduurt in het heden" (van Stempvoort), De duivel die rondgaat als een briesende leeuw tracht steeds weer de mensen in zijn ban te krijgen, zelfs wel in een "godsdienstige"
ban. Maar dat kan hij alleen als we zo onverstandig zijn en niet luisteren naar de Schriften en ons de volkomen Zaligmaker laten afnemen.
En het enige wapen tegen alle demonie, die de gemeenten de eeuwen door bedreigt, is het steeds weer terugkeren naar het luisteren.
Het enige wapen, aanvalswapen, dat we hebben is het Woord van God, dat dan ook het zwaard van de Geest wordt genoemd.
Het niet echt luisteren naar wat de Geest zegt, maakt onverstandige mensen.
Daarom ook: alle aantasting van het gezag van de Schriften, brengt "onverstand" met zich mee.
Geest-vlees 3 : 2-5
Wat heeft Paulus gedaan? Hij heeft het geloof gepredikt. Dat wil dus zeggen: dat het vertrouwen op het volbrachte werk van Christus voldoende is tot zaligheid.
Zo is de Geest begonnen, zo hebben zij de Geest ontvangen.
Aanvaard. Zijn Woord en alle zegeningen die daaraan verbonden zijn.
Paulus vraagt: eindig je nu met het vlees. We zullen bij "vlees" hier wel allereerst moeten denken aan de besnijdenis (Gal. 6: 12, 13). Zie ook Fil. 3:2-11. Naar het vlees leven heeft in de H: Schrift verder dan ook de betekenis van vertrouwen op je zelf.
Ook al leef je ogenschijnlijk nog zo "vroom". Vleselijk is het niet voldoende te hebben aan Jezus Christus, Die tot ons komt in het gewaad van het Evangelie.
Abraham 3 : 6-9
Natuurlijk zullen de dwaalleraars zich beroepen hebben op Abraham.
En ze zullen gesteld hebben dat Paulus een "nieuwlichter" was, die de geheel enige positie van Abraham en van zijn volk Israël, als Gods eigen volk, niet erkende.
Nu gaat Paulus juist aan het voorbeeld van Abraham duidelijk maken dat hij niets "nieuws" zegt.
Er is geen tegenstelling tussen Oude en Nieuwe Testament. Op zich zelf is het een juiste gedachte dat wij kinderen van Abraham moeten zijn. De oude belofte aan Abraham was: een land, een volk, en zegen voor de volkeren. Met u zullen alle geslachten. der aarde gezegend worden (Gen. 12: 1-3).
Vergelijk ook Rom. 4. De zaligheid is uit de Joden. De heerlijkheid wordt in de H. Schrift dan ook voorgesteld als verkeren met Abraham (Matth. 8 : 11; Luk. 16 : 22).
Nu zegt Paulus hier: wat ik en de andere apostelen gepredikt hebben als weg tot behoud is geen andere weg dan die Abraham gegaan is. Abraham kreeg maar geen kinderen. God wachtte totdat het "onmogelijk" werd. En Abraham is daaronder wel eens moedeloos geworden. (Gen. 15). Maar als de HERE hem dan troost dan staat er "En hij geloofde in de HERE en Hij rekende het hem toe als gerechtigheid". Een tekst die Paulus hier citeert.
Door gelovig te horen naar Gods eigen Woord en zo Hem te vertrouwen kreeg ook Abraham deel aan de vrijspraak.
Paulus verzint niets nieuws.
Zijn nu alleen Joden of besneden heidenen kinderen van Abraham?
Neen. Allen en alléén zij, die Abraham volgen op de weg van geloofsgehoor. Dat geldt voor Joden en heidenen gelijkelijk. Zodra je "vleselijk" op Jood-zijn gaat vertrouwen dan komt het harde woord: God is bij machte uit deze stenen Abraham kinderen te verwekken.
Door te geloven in Jezus Christus de gekruisigde wordt men een kind van Abraham. Daar behoeft een heiden zich niet voor te laten besnijden.
Het is nuttig in de Bijbel op te zoeken wat over de positie van Abraham gezegd wordt. Ook b.v. wat Jacobus van hem zegt. Zie daarvoor ds C. Vonk, Voorzeide Leer (over de Catechismus) blz. 320 vv; 334 vv.
ware eenheid
Deze leer sticht ook de echte eenheid.
Wat gescheiden was wordt verbonden (3 : 8, zie ook 3 : 14 en Rom. 4 : 23-25). Er ontstaan één gemeente van bekeerde heidenen en bekeerde Joden.
Abraham wordt ook als "heiden" door God begenadigd. Hij ontving de belofte immers voordat hij besneden was. Gen. 12. Gen. 15, Gen. 17.
Deze eenheid behoeft natuurlijk niet altijd een organisatorische eenheid te zijn. Daarvoor zijn de gelovigen te zeer verspreid vaak over heel de wereld. Maar er dient wel te zijn de "enigheid van het geloof", zoals de H. Catechismus het noemt. In het ware geloof overeenstemmend.
Na Pinksteren keer de Geest terug naar de heidenen. De opdracht aan de apostelen is niet minder dan het Evangelie te prediken aan alle volken. De scheiding tussen Jood en heiden was tijdelijk. Zij die uit het geloof in Jezus Christus zijn, worden dus gezegend tezamen met de gelovige Abraham.