Multiculturele gemeenten als tekeken van hoop
2013-06-15
Is het voor christenen met een moslimachtergrond beter om eigen gemeenten te stichten? Of zijn ze een blijvende (en toenemende) verantwoordelijkheid voor ons als bestaande gemeenten? Onderstaande tekst over ‘de christelijke gemeente als teken van hoop’ is een fragment uit de nieuwe visienota van Evangelie & Moslims.- Jaargang 57
- nummer 12
De wereld is kleiner geworden. Sommigen zijn er trots op om wereldburger te zijn. Toch is het niet gemakkelijk om in eenheid en harmonie met elkaar samen te leven in onze multiculturele samenleving. De christelijke gemeente in het Nieuwe Testament kenmerkte zich als een plaats in de samenleving waar mensen over de grenzen van etniciteit en cultuur heen elkaar vonden rond het kruis van Christus (Efeziërs 2:11-22). Zo zouden vandaag de christelijke gemeenten tekenen van hoop moeten zijn in een verdeelde samenleving.
De afgelopen veertig jaar zijn er in ons land duizenden moslims tot geloof gekomen in Jezus Christus als hun Redder en Heer en gedoopt in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Velen van hen zijn lid geworden van een bestaande plaatselijke christelijke gemeente en functioneren daar goed. Anderen vinden het moeilijk om zich echt thuis te voelen in een Nederlandse kerk en hebben kerken opgericht voor de eigen etnische groep. In de afgelopen decennia hebben veel migranten daar echter ook de nadelen van ervaren. De concentratie van problemen die met de migratie of de bekering vanuit de islam samenhangen maakt, in combinatie met de hoge verwachtingen en verplichtingen naar elkaar, dat gelovigen met een moslimachtergrond het vaak wel waardevol vinden om elkaar met een bepaalde regelmaat te ontmoeten, maar niet altijd wekelijks of nog vaker. Kinderen van migranten die hier opgroeien hebben vaak ook minder behoefte een aparte etnische kerk.
Een kerk die een afspiegeling is van de lokale, vaak multiculturele samenleving is een goed getuigenis van het Evangelie, dat geen etnische segregatie leert. Net als bij de vroege kerk in het Romeinse rijk wordt dan duidelijk dat er iets gebeurt wat in de samenleving erg moeilijk is: we worden één. Toch betekent dit niet dat we geen begrip hebben voor migranten die hun eigen kerk stichten of samenkomsten organiseren, of dat we stellen dat ze het recht daartoe niet zouden hebben. Bestaande kerken kunnen niet zelf hun gastvrijheid of openheid naar nieuwkomers beoordelen. Nieuwkomers hebben het recht om te uiten hoe zij dit ervaren. Velen vinden het moeilijk om een plek te vinden waar ze kunnen groeien en bloeien. Kerken kunnen voor gelovigen met een moslimachtergrond de pijn die gepaard gaat met een migratie en met de verstoting uit de gemeenschap waartoe ze behoorden nooit helemaal wegnemen of compenseren. We kunnen ons wel inspannen om er met de hulp van God aan te blijven werken dat kerkelijke gemeenten in ons land een (t)huis van gebed worden voor alle volken (Jesaja 56:7, Marcus 11:17).
| Gebed Dank God voor de christenen in Nederland die uit het huis van de islam afkomstig zijn: onder anderen Iraniërs, Turken, Marokkanen, Somaliërs en Irakezen. Bid dat onze kerken hen ook mogen verwelkomen en hun een zichtbare plek en verantwoordelijkheid geven. |
| De nieuwe visienota van Evangelie & Moslims, Hoop om te delen met passie en respect. Visie op het omgaan met moslims vanuit de christelijke gemeente, is te vinden op www.evangelie-moslims.nl. Met deze visienota nodigen we christenen en christelijke gemeenten uit om zich te bezinnen op de uitdaging van de islam en deel te worden van de missionaire beweging rond moslims. |