De wasmand en de stofzuiger
2013-06-29
Langzaam beklimt Coby de vliegtuigtrap. Het lijkt alsof ze liever niet de lange reis naar de andere kant van de planeet wil maken. Het valt ook niet om mee je geliefden voor een tijd achter te laten. Bovenaan gekomen stopt ze. Ze draait zich in mijn richting en wuift met haar arm. Ik antwoord op haar afscheidsgroet door terug te zwaaien. Dan loopt ze verder en wordt ze opgeslokt door het toestel waarmee ze het eerste deel van haar reis zal afleggen. Als het vliegtuig even later over de startbaan raast en de vrijheid van het luchtruim kiest, besef ik dat ik er de komende drie weken een fulltimebaan bij heb: die van huisvrouw. Ineens krijg ik een hele verzameling huishoudelijke taken op mijn bordje. Mijn dagelijkse ‘to-do list’ is uitgebreid met zaken waar ik normaal gesproken totaal geen aandacht voor heb en waarvan ik aanneem dat ze gewoon gebeuren. De was doen, eten koken, stofzuigen, boodschappen halen, strijken, afwassen. Waarschijnlijk zal ik er niet altijd even veel zin in hebben, maar ik ga mijn huishoudelijke talenten – als ik die al heb – niet in de grond stoppen. Ik ga er gewoon voor. Drie weken lang zijn dus de wasmand en de stofzuiger mijn trouwe vrienden. Nu zal ik de extra werkdruk die dit alles met zich meebrengt niet overdrijven. Mijn zoons dragen alle drie hun steentje bij in het draaiend houden van onze mannenhuishouding en door een pizza in de oven te schuiven is het onderdeel ‘eten koken’ al snel ingevuld. Duidelijk wordt wel dat niets vanzelf gaat en dat ik me eigenaar moet voelen van al die huishoudelijke processen die nodig zijn om het huis een beetje leefbaar te houden.- Jaargang 57
- nummer 13
Hier ligt een interessant verschil met de christelijke gemeente. In de gemeente ligt het eigenaarschap bij Christus. Hij heeft het voor het zeggen. De gemeente is niet van ons, maar van Hem. Ieder mag haar of zijn talenten volop inzetten, maar dat leidt nooit tot eigenaarschap aan onze kant. Iemand zou daar tegenin kunnen brengen: als er niks gebeurt in de gemeente, dan moet toch iemand het voortouw nemen? Natuurlijk zijn er mensen in een gemeente waarvan verwacht mag worden dat ze initiatieven nemen. Denk aan een kerkenraad. Het probleem zit echter in de constatering dat er ‘niks gebeurt in de gemeente’. De Eigenaar is continu bezig met zijn gemeente, dus laten we niet te snel concluderen dat er niks gebeurt. De gemeente is een heerlijke plek. De Eigenaar nodigt je uit om binnen te komen. Je aanwezigheid wordt gewaardeerd en je wordt in staat gesteld op jouw manier iets bij te dragen. Niet omdat dat moet, maar omdat het mag. Maar Christus is en blijft eigenaar. Intussen heb ik mijn verantwoordelijkheid om thuis de zaak draaiend te houden. Terwijl ik een paar spijkerbroeken in de wasmachine gooi, denk ik: oké, nog een week, dan is ze weer thuis!
Drs. Jan Smit is lid van de NGK Rotterdam-Overschie.