BRIEF (2)
1971-11-05
Beste Evelien, - Jaargang 15
- nummer 30
Nu weet ik niet, of dit Schriftwoord je meeneemt. Het werkt niet magisch. Je moet je laten overtuigen. En ik geloof dat jij een geweldige ommezwaai zult moeten maken, die ik niet onderschat.
1. De eigen weg van de jongere generatie
Het valt mij telkens op bij de jongere generatie, dat ze zo consequent durft door te denken. In de regel schiet de conclusie onmiddellijk te voorschijn als bij een automaat.
Met een overrompelende eerlijkheid. Dat heeft natuurlijk veel voor. Geen stiekeme berekening van wat met een synthese nog zou zijn te bereiken.
De vaart van de gebeurtenissen in de wisselingen van de situatie werkt dat in de hand. Men moet vaak bliksemsnel kiezen en het lijkt wel, dat dit tempo nog eerder versnelt dan vertraagt.
Het hangt ook samen met de typische overtuiging, dat men er alléén voor staat.
Geen geschiedenis die analoge situaties ter vergelijking zou kunnen leveren, geen moraal, die énig vertrouwen wekt. Ook de kerk heeft haar gezag over de gewetens verloren.
Wat is nou de kerk!
Te verwonderen is dat niet.
2. Tegeninstanties zijn zwak
De geschiedenis wordt eigenlijk maar door heel weinigen meer serieus genomen. Wie neemt de moeite die blaaskaken voor de t.v. of van de meeste kranten eens echt op hun geloofwaardigheid te testen, door studie. En dat repeteert maar, altijd eender. En de vragen aan de machtige prominenten. Eerst het busje voor de eigen mond, en dan voor die van de ander, die gehoorzaam de invuloefening ten einde brengt. Ja, het is oppassen! Je spreekt voor het "wereldgeweten"! En als de jongeren er dan werkelijk "de balen" van krijgen, dan glijden ze vlot over naar een nieuwere zienswijze, ongecontroleerd, omdat die immers actueel is.
En de traditionele moraal? "Schijnheilig tot en met. Helemaal afgestemd op wat een ander van je denken zal. Wat trekken we ons daar nu nog van aan."
En de kerk? "Altijd achterop. Altijd conservatief.
Altijd een knieval gemaakt voor het kapitaal. En verder elkaar woedend bestrijden vanwege de zuiverheid van de "eeuwige beginselen", die overigens ook in de revisie gaan, alleen 50 jaar te laat."
Nu weet ik natuurlijk niet, of je dit alles onderschrijft.
Je zult misschien zeggen: Ik dacht dat we het over het Christelijk huwelijk zouden hebben. En wat heb ik dan te maken met de geschiedenis, of de moraal van vroeger, en een kerk, die altijd weer "nee" zegt, of het gaat over jazz, of over hedendaagse kunst, over haargroei of baard, over maxi of mini, en die niet in staat is zich in te leven in de moeiten van de moderne jeugd.
3. Ook jullie gezin?
Maar je Ouders dan. Die heb je toch je leven lang om je heen gehad. Hoe komt het dat je die in deze dingen nauwelijks aanhoort.
Je maakt mij niet wijs, dat die zich niet kunnen of niet willen indenken in je nood. Ook niet, dat zij altijd nee zeggen. En áls zij dat doen, peil jij hun motieven dan wel goed? Heeft hun leven zo'n slechte indruk op je gemaakt, dat je ze eigenlijk niet vertrouwt in hun motivering, en je zelf wel?
Want dat betekent toch de radicale wijziging die je voorstelt: jij bepaalt wat Christus met het huwelijk beoogt en dat HIJ daarmee volstrekt iets anders bedoelt, en dat het 7e gebod iets volstrekt anders betekent dan je Ouders erin zien, en dan zij lezen in de bijbel.
En je acht jouw profetie van zo doorslaande betekenis dat je daarmee de harmonie in het gezin moedwillig verstoort, en de gewetens bindt aan jouw zienswijze. Nietwaar, ik houd je aan je beroep op het 7e gebod!
Dit alles is des te ernstiger, omdat de Schrift overal aandringt op het één-van-zinzijn, en het voorzichtig ontzien van het geweten van de naaste. Ook als je Ouders star zouden zijn in hun opvattingen, laat de Schrift je nooit vrij om hen te overstemmen.
Het is juist de kracht van het Evangelie, die je doet volharden in de Geestelijke strijd tegen zulke verstarring, waarbij je afziet van eigen begeren, of het aanwenden van ongeestelijke pressie.
3. Wijst "liefde" hier de weg, of de levende God?
Maar jij vraagt kort en goed: "Waarom wordt het in onze kringen afgekeurd, dat we nu al samen "naar bed" zouden gaan ... Hoe komt men erbij dat het een vooruitgrijpen op het huwelijk is ... , een zonde tegen het 7e gebod? Kan een liefdedaad, zóndig wezen?
We hebben elkaar toch lief?
En nu stel ik de vraag: Is dat zo?
God schiep jullie tweeën voor elkaar.
Hij vertrouwde jullie toe aan ouders, die Hij kende en die Hem kenden. Hij verbond Zich publiek aan jullie en verplichtte hen door een eed, dat zij jullie duidelijk zouden maken, wat dit voor jullie inhield.
Dat deden ze. Jullie weten ervan.
Ook de gemeenschap der heiligen schakelde Hij in voor jullie. Vaak hinderlijk genoeg misschien. Maar Christus overwon jullie en haar, liet Zijn rechten gelden, en werkte in haar midden door Zijn Geest tot inkeer en vernieuwing, Het was Gods bewuste bedoeling, jullie gelukkig te zien.
Zelfs zocht Hij jullie te beschermen, in een wijdere kring van samenleving, die een draaglijk gedragspatroon vertoonde en ongeschreven of ook geboekstaafde wetten formuleerde.
Ook daar drong iets door van hetgeen Christus gezegd heeft: "Wie kwaad doet, haat het licht".
Al deze staketsels bij de bouw van jullie geluk waren Gods schepselen, draden in het weefsel van Zijn kosmische arbeid, waaraan Hij al die tijd bezig was. Wat Hèm betrof, láng genoeg. Maar de tijd, die jullie voorbereiding eiste, respecteerde Hij als Zijn eigen Wet, Zijn schepsel. Zo liet Hij op elkaar volgen de liefde van jullie ouders voor elkaar, hun huwelijk, hun samenleven, jullie geboorte, jullie jeugdjaren.
En nu leerden jullie - "eindelijk" in Zijn ogen - elkaar kennen. Hij bracht jullie met elkaar in aanraking en jullie herkenden elkaar.
Je leerde de liefde kennen, trouw. Jullie proefden iets van de intimiteit van het liefhebben. Hij begeleidde en beschermde jullie, door Zijn wet.
4. Een catastrofe?
Nu dreigt evenwel Zijn grootste plan met jullie in elkaar te storten. Jullie kunnen op Hem, niet langer wachten. Hij Zelf heeft anders al zo lang geduldig gewacht. Maar Zijn tempo gaat jullie tegenstaan. Je wordt aangestoken door een begeerte, die niet van Hem is. Alle wegwijzers uit het verleden en die van nu worden terzijde geschoven. Jullie willen "vrijheid". En jullie dreigen je koninklijke gang te verliezen om hollende je doel. te bereiken, gebiologeerd door de lust.
Je kunt je nog wel verbeelden, dat die van God is, maar dat is dan inderdaad verbeelding.
De tijd ligt onder Zijn beschikking, de aard en het tempo van jullie liefde evenzeer.
Je raakt Hem kwijt, als je Hem geen gehoor geeft en naar elkáár luistert. Je misleidt elkaar.
Zoals Carmiggelt ergens iemand laat zeggen, die samen met zijn vrouw een verkeerde daad ten uitvoer wil gaan brengen, en van tevoren al zeker is van haar bewilliging: "We hebben gelukkig beiden een slecht karakter".
Want jullie grissen God de draad uit handen, als je je liefde stiekem wilt consumeren.
Alsof deze jullie het recht gaf van isolement.
Je dacht toch niet, dat God uitsluitend jullie tweetjes op het oog heeft, inplaats dat Hij Zijn wereld bezig is te verlossen?
Wat ga je nu ineens ouder "liefde" verstaan!
Een slinkse dubbele boekhouding, die tegenwoordig door middel van de pil zich zo ongezien voltrekken kan.
Ik begrijp het best, dat je hier nog niet uit bent". Want dit past niet in het klare daglicht van de bijbel. Al wil je die ook nog zo rhetorisch voor je redenering inschakelen.
Dat heb je van die vervaarlijke kerkleiders meegekregen, die hun verwoesting eveneens begeleiden met jubelend rhetorengeschal. En de pil hebben ze ook. Die heet daar: het offer.