Knipoog
2013-07-13
Daar staat hij, onder in de grot, omringd door ongeveer 400 militairen en burgers uit meer dan twintig verschillende landen: de burgemeester van het kleine Franse dorpje Rochegude (Gard). De kerkdienst is net afgelopen.- Jaargang 57
- nummer 14
Er is gebeden vanuit de diepte. Gods woord heeft er geklonken. Gods lof is er gezongen.
De kerkdienst is onderdeel van het programma van de 62e internationale ontmoeting van protestantse militairen.
Deze ontmoeting vindt jaarlijks plaats in Zuid-
Frankrijk, in de Cévennes. Dit jaar gaat het over crisis en wat dat in je leven betekent. We zoeken, over taalgrenzen heen, in elkaars verhalen naar tekenen van hoop, van troost.
Na de dienst neemt de burgemeester het woord. Hij is zichtbaar ontroerd. Hij neemt ons mee naar het jaar 1700.
Op zondag 30 juli 1700 verlaten verschillende families het dorp Rochegude. Ze trekken de bossen in langs verschillende paden. Diep verscholen in de bossen ontmoeten ze enkele honderden anderen uit de omgeving. In een grot vieren ze wekelijks in het geheim hun protestantse kerkdiensten.
Ze moeten echter goed op hun tellen passen, want de protestantse religie is verboden en er zijn hevige vervolgingen.
Die dag gaat alles goed. Tot het moment dat ze terugkomen in het dorp. Ze zijn verraden. Een boerenknecht is loslippig geweest tegenover zijn baas en die heeft op zijn beurt de autoriteiten ingelicht. De protestantse families worden door de soldaten van de koning gevangengenomen en veertien personen worden nog diezelfde dag gedood. Het grijpt diep in in het kleine dorpje. De koning kan tevreden zijn: er zullen geen kerkdiensten meer gehouden worden in deze grot, die later de grot van de Camisards (de lokale naam voor de opstandige protestanten) zal worden genoemd…
Over crisis gesproken. Meer dan driehonderd jaar is het stil geweest in die grot. Geen gebed, geen verkondiging, geen lofprijzing. Maar nu staat hij daar in de diepte, die burgemeester van dat kleine dorpje. Voor het eerst in al die tijd is er weer een kerkdienst in de grot. En hij is daarvan getuige geweest. Hij staat te stralen en spreekt zijn dank uit.
Na afloop lopen we terug naar het dorp. Genoeg soldaten deze keer, maar nu goed volk. Onder een uitbundig schijnende zon lijkt crisis verder weg dan ooit en gebruiken we de maaltijd op z’n Frans: met brood en wijn. Een knipoog van God?
Tijdens de afsluitende ceremonie zingen we ieder in de eigen taal ‘A Toi la gloire’. Soms vallen Pasen en Pinksteren op één dag.
Ds. Kees Smit is krijgsmachtpredikant.