It takes a church to raise a Christian... (3)
2013-07-13
Een naburige gemeente organiseerde een avond voor ouders van kinderen met ADHD of een stoornis in het autistisch spectrum. Ook kinder- en tienerwerkers en geïnteresseerde gemeenteleden waren welkom.- Jaargang 57
- nummer 14
In het gesprek in kleine groepen vielen me twee dingen op: de grote behoeft e van ouders om dingen met elkaar te delen en (h)erkenning bij en van elkaar te ervaren en de warme belangstelling van de kinder- en tienerwerkers en van de aanwezige gemeenteleden.
In de groepen was ruimte om te delen.
Ouders vertelden waar zij mee worstelden – thuis, maar ook binnen de gemeente. Net als alle ouders hebben ook deze ouders een groot verlangen dat hun kind de Here leert kennen en dat de verantwoordelijkheid om hun kinderen in het geloof op te voeden niet alleen door hen, maar door de hele gemeente gedragen wordt. Dat bleek niet vanzelfsprekend te zijn met een kind dat ‘anders’ is en zich ‘anders’ gedraagt.
Tijdens de afsluitende vragenronde stond er een moeder op. Zij zei: ‘In onze gemeente hebben we een gavenlijst.
Ik hoop altijd zo dat iemand daar op zet: ik heb de gave om een keer per maand op zaterdag een autistische jongen op te vangen. Maar het staat er nooit op…’ Vanuit een ooghoek zag ik hoe een ouder echtpaar achter in de zaal elkaar aanstootte. En ik zag hoe na afloop van de bijeenkomst dit echtpaar en deze moeder met elkaar in gesprek waren. Er werden afspraken gemaakt om kennis te maken…
Onlangs hoorde ik dat deze jongen sindsdien inderdaad regelmatig een dag doorbrengt bij dit echtpaar. En dat nu al drie jaar lang. Zo wordt het gezin ontlast en draagt dit echtpaar op een bijzondere manier bij aan de geloofsopvoeding van deze jongen.
Een prachtig voorbeeld. Navolgenswaardig!