Achtertuintje
2013-08-03
Nog geen jaar wonen we in ons nieuwe huis en ons achtertuintje lacht ons al stralend toe. We zijn er helemaal blij mee. Vorig jaar om deze tijd lag het er nog sippig en verzuurd bij. De kwetsbaarder vaste planten pierden een beetje en brutale woekeraars gingen hun geriefelijke gang. Twee knapen van dennenbomen zorgden voor onnodige schaduw en een stuk of wat heesters waren uit hun voegen gegroeid.- Jaargang 57
- nummer 15
Drastisch ingrijpen was noodzakelijk. Een klus die we zelf niet konden klaren, dat zagen we zo. Vooral het verwijderen van de metershoge dennenbomen vergde vakmanschap. En dat kwam. Al tijdens de verbouwing van het huis klom een behendige boomverzorger in de bomen, kleedde ze uit, zoals dat in jargon heet, en maakte er brandhout van voor onze ecohaard. Een tuin met flink wat licht en ruimte was het resultaat.
Andere hulptroepen verwijderden stenen, hakten kleinere boompjes om en maakten de struiken met de grond gelijk. Alleen een wijze, oude appelboom mocht blijven staan. Maar toen kwam het slechte nieuws: de grond was compleet verzuurd. Als we wat bloeiends in die tuin wilden, moest er nieuwe grond op. Een stevig probleem. Onze tuin heeft namelijk geen achterom. Het grondproject moest dus gebeuren voordat de nieuwe vloer erin kwam. En zo gingen stoere mannen, onder wie mijn lief en onze zoon, op een namiddag aan de slag. Met een kleine kraanmachine en drie kruiwagens vervingen ze zeven kuub zure grond door vier kuub gezonde aarde. In vijf uur tijd hadden ze het karwei gepiept. Een prestatie waar ze dagen van moesten bijkomen, dat dan weer wel.
En toen konden we gaan opbouwen. Na een fiks aantal verhuizingen en een even fiks aantal nieuwe tuinen, weten we wel zo’n beetje wat wij een succes vinden. Een workshop bij de bekende tuinmevrouw Modeste Herwig gaf nog weer wat nieuwe impulsen. En zo floreren nu al de roze bonicarozen en diepblauwe salvia’s in ons achtertuintje. De oude appelboom kreeg in het voorjaar een stevige snoeibeurt en uit pure dankbaarheid zit hij vol appeltjes. Af en toe geef ik hem nog eens een liefdevol snoeitje. Het komt helemaal goed tussen ons.
Het leuke van een nieuwe tuin is dat je ook eens iets nieuws kunt proberen. Zo hebben we nu eens lage leiappelboompjes neergezet, die een levend hekje vormen van dertig centimeter hoog. Een idee dat we oppikten uit de oude moestuinen van de Loirekastelen Chenonceaux en Chaumont sur Loire. Het ziet er geweldig uit, met daarachter een moesstrookje met kruiden en plukbloemen.
En ja hoor: een tuin is inderdaad net als de gemeente. Het is geweldig om met de ervaringen die je elders hebt opgedaan opnieuw aan de slag te gaan, nieuwe impulsen te geven en zelf te ontvangen. Wat in de tuin geldt voor bloemen, geldt vele malen sterker voor de gemeente. Het is zo leuk om weer een nieuwe dimensie te geven aan de bloei van geloofsleven. Iedere predikant heeft daar recht op.
Het is jammer als waardevolle talenten zich uit angst of behoudzucht ingraven op één plek. Ze kunnen zich niet verder ontwikkelen en ergens blijven ze in hun groei steken. Nieuwe enthousiaste voeding doet ook een gemeente geen kwaad. Integendeel. Want weinig is voor alle partijen zo geestelijk dodend als geleidelijke verzuring. Terwijl de wijngaard van onze Heer met een beetje nieuw elan toch zo prachtig verder kan groeien.
Emmy Viezee-Fock is bedrijfsjournalist in Houten.