Samen naar de kerk?
2014-01-25
Als gemeente zijn we op zoek om in onze zondagse diensten meer oog en aandacht te hebben voor de verscheidenheid die we in ons dragen. Een verscheidenheid die soms schuurt en soms verrijkt. Een verscheidenheid die (ook) met leeftijd te maken heeft, maar zeker niet alleen. We hebben elkaar nodig. Ik deel graag stukjes van onze zoektocht met u… - Jaargang 58
- nummer 2
Een groepje jongeren is naar het Flavor Festival geweest en heeft daar kennisgemaakt met een ‘pelgrimstocht’: een meditatieve wandeling/viering. Ze zijn enthousiast: het heeft iets wezenlijks betekend tussen hen en God. Of we dat ook een keer op zondag in de kerk kunnen doen...
De voorbereidingen worden zorgvuldig verricht: ruim van tevoren wordt de gemeente ervan op de hoogte gesteld dat deze dienst een nogal ander, contemplatief karakter zal hebben. Een week van tevoren worden er flyers uitgedeeld, met de opzet van de dienst en het verzoek de voorbereidingen en de dienst in het gebed mee te nemen. De jongeren doen het allemaal zelf.
Die zondag ziet de kerkzaal er nogal anders uit: er staan maar weinig stoelen, er hangen ballonnen als parels in de lucht en er staan tafels klaar met van alles en nog wat erop. Het is wel even wennen. Eén broeder ziet het allemaal aan en draait zich om om weer naar huis te gaan. Zelfs een toegesnelde medebroeder kan hem niet overhalen zich toch open te stellen voor ‘iets anders’.
We hebben de dienst. Er wordt gezongen en daarna ‘gereisd’. We mogen onze eigen pelgrimstocht houden, langs verschillende parels. Van liefde, verdriet, woestijn, aan- of afwezigheid van God...
Er wordt gebeden, zachtjes en hardop, alleen en samen. Er wordt gehuild, van ontroering en van verdriet. Er wordt nagedacht, gemediteerd, in de Bijbel gelezen. Er worden ook bellen geblazen, bloemetjes en vlindertjes uitgezocht en uitgedeeld en steentjes in water gegooid.
Na afloop van de dienst verzucht een oude broeder: ‘Ik was zo sceptisch als wat, maar ik ben helemaal om: wat was dit heilzaam!’
Wat groots van deze broeder om zich zo open te kunnen stellen voor een viering die zo ver bij hem vandaan stond. Wat groots van de Heilige Geest om zoiets bijzonders in ons midden te doen. En wat jammer van die broeder die naar huis ging. Hij heeft wel wat gemist…