Rouw en hoop rond vliegramp MH17

Op donderdag 17 juli werd Nederland opgeschrikt door het nieuws van de vliegramp in Oekraïne, waarbij 298 mensen om het leven kwamen. Twee tieners uit de NGK RijnWaarde stierven bij de ramp, samen met hun opa en oma. Op zondag 20 juli stond de Utrechtse gemeente stil bij de tragedie. Hieronder geeft Natasja van Veen een impressie van de dienst, omlijst door de meditatie die ds. Wim Rietkerk hield en de overdenking die ds. Ton Vos op dezelfde zondag in Ede hield.

 

Onder de slachtoffers van het neergestorte vliegtuig in Oekraïne bleken ook twee tieners uit onze gemeente te zijn, 17 en 18 jaar oud. Dan blijft het plots niet meer bij de tv-beelden van een nationale ramp, maar komt de werkelijkheid van wat er gebeurd is heel dichtbij. Je hebt de ouders voor ogen die hun kinderen verloren hebben. En niet alleen hun kinderen, ook de ouders van de moeder, opa en oma. Zij gingen met hun kleinkinderen op vakantie om te vieren dat de oudste geslaagd was voor haar eindexamen en de jongste overgegaan was naar het volgende schooljaar.

 

Stilte

Het nieuws schokt onze gemeente en de zondagse dienst krijgt op het laatst een andere invulling. Ds. Richard Roest en ds. Wim Rietkerk verzorgen samen de dienst. Er wordt stilgestaan bij de ramp en er is ruimte voor gebed, voor het delen van verdriet en voor het tekenen van een condoleanceboek.

 

De dienst begint met een korte mededeling over de ramp en een moment van stilte ter nagedachtenis aan de slachtoffers, waaronder de omgekomen tieners. We zingen een Sela-bewerking van het Taizé-lied 'Als alles duister is': 'Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft, een vuur dat nooit meer dooft.' Richard Roest geeft een impressie van wat er gebeurd is, van wie de tieners waren, van de pijn en het verdriet van de ouders, van de stille tocht die zaterdagavond gehouden werd en waarin hijzelf een fakkel omhoog mocht houden. Een lichtend vuur in de duisternis.

 

Tranen

Tijdens het KidsTijd-moment, waarbij de kinderen naar voren mogen komen, wordt aan de kinderen gevraagd wie er een knuffel heeft. Vele vingers gaan de lucht in. Zoals een knuffel troost biedt bij verdriet, zo mogen wij elkaar troosten en bemoedigen.

 

Of zoals zo treffend verwoord staat in 1 Korintiërs 12: 'Wanneer één lichaamsdeel pijn lijdt, lijden alle andere mee' (vers 26a).

 

Wim Rietkerk preekt daarna over Matteüs 10:29-31. 'Niet één musje zal ter aarde vallen zonder uw Vader', lezen we in vers 29b. De preek heeft als thema: 'Niet berusting, maar vertrouwen.' Vertrouw erop dat God erbij is, dat Hij een God van liefde en genade is. Dit had nooit mogen gebeuren, het was tegen Gods wil.

 

Bid daarom niet alleen: 'Uw wil geschiede', maar ook: 'Verlos ons van de boze.' En houd vast aan de hoop die we hebben in Christus. Hij zal terugkomen en alle tranen van onze ogen wissen en rechtmaken wat krom is.

 

We eindigen de dienst met een gebed om vrede en met het lied 'Heer wijs mij Uw weg' van Sela. Dit lied eindigt met de woorden:

 

'Als ik de weg niet weet, de hoop opgeef, toon mij dat Christus heel mijn weg gelopen heeft.'