WK-weekend
2006-07-28
Het is weer voorbij. De wereldkampioenschappen voetbal. Nederland was totaal in de ban van de euforie ‘scoren en winnen’. Massaal werd er televisie gekeken, kaartjes gekocht, vakanties in Duitsland gepland, huizen versierd, wuppies gespaard, enz. Maar Oranje liet het afweten!- Jaargang 50
- nummer 15
Een kleine ramp? Voor velen wel, ook voor mensen ‘onderons’. Ik behoor ook tot die mensen, die graag naar een mooie wedstrijd kijken. Niet naar dat zinloze schoppen en duwen, wél naar het spel.
Tja, maar dan het dilemma. Althans voor mij en misschien ook voor u. Nederland speelde de eerste wedstrijd op zondag, vroeg in de avond. Nu, dat gaf dan geen probleem, je zat toch in de kerk. En ach, zo’n eerste ronde…. Ik hoorde van een sms signaal dat was afgegaan tijdens een kerkdienst, daarna een hevig gefluister en blijde gezichten: het staat 1-0.
De tweede keer speelde Oranje op woensdag: nu dat plan je goed in.
Geen vergaderingen, geen bezoek of telefoon. Maar toen: een achtste finale op zondag om negen uur. Gelukkig toch, dan zijn de kerkdiensten voorbij en kun je met een vrij geweten kijken.
Tenminste, als je het stadium van ‘zondag geen tv kijken’ voorbij bent!
Ik vernam zelfs van iemand die na de morgenkerkdienst direct het vliegtuig was ingestapt, richting Frankfurt. Er werden immers nog kaartjes aangeboden op de ‘vrije markt’!
Zelf kwam ik om half negen zingend thuis na onze sing-in in de kerk. Er was (op verzoek) geëindigd met het lezen van Psalm 117. Erg mooi en lekker kort! ‘Machtig God, sterke Rots, U alleen bent waardig’ galmde ik nog door het huis. Heerlijk die massale zang, ondersteund door een goede band! Met velen staande zingen werkt stimulerend. Hart en mond gaan open! Je wordt blij en ik voel me dan in de ban van Gods Geest.
En dan is het negen uur. Zullen we kijken?
Ja, waarom niet. Ook wij behoren tot die mensen die ’s zondags nooit tv kijken! (behalve naar het journaal!), maar die dat kriebelige nationale gevoel bij ‘Oranje’ krijgen. Dus vandaag maar een beetje hypocriet!
Na nog geen vijf minuten kijken: eerste gemene trap, gevolgd door een gele kaart. Er volgen nog vijftien van deze fel gekleurde papiertjes, bij vier zelfs verwisseld door zo’n gemeen rood kleurtje. Mannen (misschien ook vrouwen) voor de tv met een glas wijn in de hand gingen ‘over de rooie’, ook ‘onderons’. En dan de onvoorstelbare desillusie: één nul voor Portugal!
Het machtige, sterke ‘Oranje’ kon naar huis!
Nee, ik ging niet lekker naar bed, ‘k had toch een beetje een kater. Waarom keek ik, waarom laat ik me zo beïnvloeden, waarom de zondag zó beëindigen?
Blij zong ik eerder op de avond toch ‘machtig God, sterke rots’, U alléén bent waardig! Een beetje moraliseren mag af en toe wel eens.
Soms heb ik het nodig om geestelijk in balans te blijven.
Maria Stoorvogel