Begrafeniscultuur
2006-08-18
De slepende burgeroorlog tussen het Islamitische noorden en christelijke zuiden van Soedan is bekend genoeg.- Jaargang 50
- nummer 16
Laatst las ik over de geschiedenis van de kerk in Soedan. De kerk werd gesticht vanuit Alexandrië in Egypte.
We hebben het dan over de 6e eeuw.
Het land heette toen nog Nubië, in het Oude Testament ook wel Ethiopië genoemd. De zendingscampagnes begonnen met het planten van een groot houten kruis in een dorp en het eindigde ermee dat de plaatselijke heidense tempel tot een kerk werd omgebouwd. Met deze verschuiving veranderde ook de manier van begraven.
Vooraanstaande mensen werden begraven samen met water, voedsel, kleren en wapens, die ze in hun hier-
namaals nodig hadden. De lichamen werden gemummificeerd. Het belangrijkste wat een koning tijdens zijn bewind bouwde, was een piramide, waarin hij begraven werd. In Nubië zouden er meer piramides gebouwd zijn dan in Egypte. Maar dat veranderde nu radicaal. Geen piramides en mummies meer. Geen graven meer vol met dingen die men in het hiernamaals nodig had. Iedere christen werd nu op zijn rug met het hoofd in westelijke richting begraven. Want Christus zou vanuit het Oosten terugkomen.
Wanneer hij hen uit het graf zou opwekken, mochten ze hem direct van aangezicht tot aangezicht ontmoeten.
Christen worden heeft gevolgen, ook voor de begrafeniscultuur. Begraven doen we als mensen die hoop hebben, (1 Tessalonicenzen 4:13). Over de tijdelijkheid van het graf krijgen we in Psalm 22:30 (NBV) een opmerkelijke uitspraak: 'Ook zullen voor hem knielen wie in het graf zijn neergedaald, wie hun leven niet konden behouden.' Vanuit het geloof in Christus denk ik dan dat dit alles te maken heeft met de rechtvaardige Lijder over wie het in deze Psalm uiteindelijk gaat. Het graf heeft niet het laatste woord. Daar passen we ons in ons begrafenisritueel bij aan.
Bij het open graf bidt de kerk van alle eeuwen en plaatsen het Onze Vader en zij belijdt haar geloof met de Twaalf Artikelen. Dat is een ontroerend moment in het christelijke begrafenisritueel. Ook in Afrika is dat al eeuwen oud.